- Opowiadanie: Zanais - Uśmiech za błękitnym płomieniem

Uśmiech za błękitnym płomieniem

Opowiadanie ukazało się drukiem w antologii „Wszystkie kręgi piekła” Phantom Books.

Pierwotnie miało być wysłane na portalowy konkurs „Fantastyka z odzysku”, ale ostatecznie trafiły tam “Konie na dalekim brzegu”, a to zawędrowało do Phantom Books.

 

Zawiera wulgaryzmy.

Dyżurni:

regulatorzy, adamkb, homar, vyzart

Oceny

Uśmiech za błękitnym płomieniem

– Cztery minuty.

Leżę w metalowo-szklanej kapsule pod czujnym okiem chmary sensorów, ze skórą naszpikowaną igłami i w skafandrze, który kosmonautów przyprawiłby o atak wściekłej zazdrości.

Dlaczego? Ponieważ wypiłem parę drinków za dużo i rozjechałem osiemnastokołowcem emerytowanego księdza wracającego z balu charytatywnego.

Może zasłużyłem.

– Jack. Parametry w normie. Tak trzymaj.

Nie, skarbie. Nic nie jest w normie, ale wstrzykujecie mi wystarczająco dużo gówna, abym tkwił tu spokojnie jak na masażu i nie padł na zawał. Prometex dba o swoich infernautów, bez dwóch zdań. Nie po to łamali nam psychikę i wydali miliony na szkolenie, by komuś najzwyczajniej stanęła pikawa, co nie? Wpatruję się w napisy wytłoczone na szkle pokrywy i zaczynam je bezgłośnie recytować. Sam papież święcił te modlitwy. Jak mówiłem, Prometex nie oszczędza.

– Dwie minuty.

Słyszałem, że na początku większość infernautów wracała martwa lub w katatonii, z której już nie wychodzili. Reszta? Krótsza lub dłuższa rekonwalescencja. Sam spędziłem pół roku w korporacyjnej klinice gdzieś przy Yellowstone. Lasy, jezioro, czyste niebo – raj, człowieku. Zastęp aniołów stanowili neurolodzy, psychologowie i terapeuci, ostrożnie próbujący poskładać puzzle naszych rozsypanych umysłów.

Zanim wróciłem do skoków, Prometex udoskonalił kombinezony. Prawdziwy ze mnie szczęściarz.

– Jedna minuta. Tętno ci rośnie, Jack. Postaraj się uspokoić.

A co ja robię, panno nie-znam-cię? Pieprzona anonimowa zdzira, wybrana tylko ze względu na kojący głos, chrzani mi o spokoju!

To nie ona tu leży.

– Podaję „koktajl”.

Rurkami nadciągają kolorowe płyny. Przechodzą przez igły, a potem gwałtownie wlewają się w żyły i mięśnie. Znieczulenie, psychotropy, adrenalina, pewnie ze sto innych preparatów wymyślonych przez jajogłowych kolesi pijących właśnie latte i robiących zakłady, czy wrócę żywy. Pieprzyć ich.

– Dziesięć… Dziewięć…

Znajdź Jabłko. Znajdź Jabłko, Jack.

Igły wychodzą z ciała, skafander się zamyka, tworząc hermetyczne środowisko. Pompy tłoczą powietrze do hełmu. Pełna gotowość, panie kapitanie!

– Trzy… Dwa…

Boże!

Sam skok trwa ułamek sekundy. Kapsuła znika i…

Najgorszy jest chaos. Na szkoleniu tłumaczyli nam, że Piekło ma zaburzony ciąg czasoprzestrzenny – cokolwiek to znaczy – i nasze zmysły nie są dostosowane do przyjmowania tamtejszych bodźców.

To brzmi całkiem mądrze w ustach profesorków, ale rzeczywistość jest o wiele gorsza.

Wizjery natychmiast nakładają dziesiątki filtrów, ale wiem, co oglądam, i żadna cenzura tu nie pomoże. Wszędzie śmierć, a zaraz później wypaczone zmartwychwstanie cholernych nieszczęśników, aby mogli umrzeć jeszcze raz w najokrutniejszy sposób. Kształty rozmywają się i falują – program robi, co może, abym nie widział dokładnie tego koszmaru, ale wyobraźnia uzupełnia wszystkie braki. Twarze, szczątki twarzy, niby-twarze przemykają przed hełmem lub uderzają w niego, zostawiając czerwone kleksy.

Dusze.

Są wszędzie – nade mną i dookoła. Materialne, krwawiące, cierpiące. Przypomina to brodzenie na dnie oceanu wśród ławicy umierających ryb. Potępieni rozstępują się przede mną i ścieśniają, gdy ich minę. Dlaczego? Skąd mam wiedzieć? Lepkie strzępy bez przerwy spływają na skafander, po czym znikają, gdy dusze wracają do pierwotnych kształtów na kolejną porcję bólu. Krzyki, zawodzenia i wycie niezliczonych gardeł uderzają w izolatory akustyczne i dochodzą do mnie w postaci znośnego, ale uporczywego pisku.

Witamy w Piekle.

Robię ostrożny krok naprzód. Światła z naramiennych reflektorów suną po podłożu z wyjących głów, buty zapadają się w miażdżonych czaszkach i śliskich mózgach. Po chwili czerepy odrastają, aby dalej zawodzić.

Zmierzam w kierunku nikłego poblasku, ledwie dostrzegalnego wśród drgających ciał. Jabłko. To musi być Jabłko.

Hałas rośnie. Niedobrze. Hełm wycisza wszechobecną kakofonię, ale tym razem to coś innego – przeszywa nawet izolatory. Ostry krzyk dociera do środka i wrzyna się w uszy. Zaciskam zęby, pisk świdruje jak wiertarka. Rośnie i rośnie. Mówimy na to Echo. Wędrująca chmura czystej rozpaczy. Serwostabilizatory błyskawicznie blokują kolana – nie upadnę, ale odpływam… na… moment… Robię pod siebie, kombinezon wszystko pochłania i odprowadza.

Koniec.

Pierwsze, czego uczą na szkoleniu, to panowanie nad emocjami, ale tutaj cała nauka jest gówno warta. Tak naprawdę liczą się tylko preparaty z PPP – Pana Przyjaznego Plecaka. Wiem, że wbił już mi igły w plecy i teraz pompuje swoje eliksiry, niczym palacz sypiący węgiel do kotła lokomotywy parowej. To ja – pieprzone ludzkie choo-choo! Klecha, którego rozsmarowałem na kilkudziesięciu metrach asfaltu, pewnie siedzi teraz z aniołkami i rechocze, sącząc zimną tequilę: Jak tam, Jack? Odechciało ci się jazdy po pijaku?

Żebyś wiedział, ojcze. Pokuta pierwsza klasa!

Znów kroczę, zastanawiając się, czy w żyłach mam jeszcze krew, czy tylko chemię z korporacyjnych laboratoriów. Przeciskam się między roztopionymi twarzami, czuję na pancerzu uderzenia zwęglonych dłoni. Nic mi nie zrobią. Skafandry są twarde jak stal.

Jabłko! Leży spokojnie między krzyczącymi głowami.

Waży parę kilogramów, mieści się w dłoni i emanuje mdłym białym światłem. Miliardy dolarów zainwestowane przez Prometex w rozwinięcie teorii Glenna-Browna o podróżach międzywymiarowych znalazły uzasadnienie właśnie w Jabłkach. Czym są? Według Kościoła Odrodzonego to grzechy, które zostały odkupione cierpieniem. Czysta energia dowodząca bożego miłosierdzia, a my, infernauci, odzyskujemy ją z piekielnych otchłani niczym dawni krzyżowcy walczący o relikwie wśród piasków Ziemi Świętej.

Nasłuchałem się tego w telewizji, a później na szkoleniu. Spotkałem też faceta, który twierdził, że kilku fizyków ma swoje zdanie na ten temat, ale trzymają gęby na kłódkę. Czasy stosów minęły, czasy ekskomuniki – wręcz odwrotnie. Najważniejsze, że w tej kuli piekielnej energii siedzi moc kilku elektrowni atomowych – prawdziwe zbawienie dla świata z niemal wyczerpanymi źródłami węgla oraz ropy.

Schylam się i podnoszę Jabłko. Skok trwa dokładnie dziesięć minut. Zostały mi trzy. O ile system nie nawali, wtedy trzeba czekać kolejne sześćset sekund. Pechowcy mieli dwie awarie z rzędu.

Wizjer eksploduje alarmową czerwienią. Nie, nie, nie! Kręcę głową, szukając pomiędzy duszami złotych przebłysków. Widzę je, nadchodzą z prawej, więc rzucam się w lewo i biegnę najszybciej, jak mogę.

Demon.

Żadnych rogów, czerwonej skóry, paszczy z kłami i ognistych mieczy. Obca energia przypominająca ośmiornicę z piorunów. Bardzo wściekłą ośmiornicę. Przeniknie skafander bez trudu, po czym wypali żywą tkankę do gołych kości.

I skaże na Piekło.

Odbezpieczam pojemnik na rękawicy i strzelam za siebie białą chmurą – mieszaniną poświęconego halonu, opiłków srebra i soli. Może zyskam parę sekund. Roztrącam dusze, głuche uderzenia dudnią w hełmie.

Minuta do powrotu.

System ostrzega, że demon jest kilka metrów za mną. Plecak rzęzi – adrenalina kotłuje się w strzykawce. Pod stopami pękają czaszki; jeśli się poślizgnę to koniec. Obrazy przed oczami zlewają się w jedną rozmazaną plamę. Po chwili uświadamiam sobie, że krzyczę, wyję, kropelki śliny osiadają na wizjerze, w brzuchu czuję lodowaty ucisk.

To nie śmierć mnie przeraża, tylko świadomość, że gdzieś tutaj jest miejsce specjalnie dla mnie; czeka, bym zajął je na wieczność, na nieskończone eony cierpienia.

Więc uciekam z Jabłkiem w ręku i patrzę na odliczający zegar.

Cztery…

Trzy…

Złoty blask wypełnia hełm.

Nie myślę… biegnę…

Witają mnie modlitwy po łacinie.

Spryskiwacze obmywają skafander wodą święconą. Z głośników płyną nagrania egzorcyzmów wygłaszane przez samego papieża. Banda technicznych czym prędzej otwiera kapsułę, ale nie ze względu na mnie – wyrywają mi Jabłko i znikają za drzwiami.

Adrenalina powoli schodzi, zaczynam się trząść i jednocześnie mam ochotę śmiać się na cały głos, ale usta nie słuchają. Czekam, aż ktoś łaskawie odłączy mnie od sprzętu.

Jest dobrze… Jest dobrze. Po raz trzeci zdobyłem Jabłko.

 

***

 

Przyjąłem chyba pełen zestaw z Przyjaznego Plecaka, więc klęczę przy sedesie w mojej celi siedem na siedem metrów i wymiotuję, przepijając kwaśny posmak odtruwającą mieszanką od medycznych – przyspiesza rozkład „koktajlu”. W drżącej ręce trzymam beznikotynowego papierosa i co pewien czas szczerzę się do jednej z kamer. Chcę się rozpłakać, ale dławię to w sobie, bo nie mam ochoty na wizytę psychologów. Pozwalam, by emocje z Piekła spłynęły razem z wymiocinami.

Boże, byłem tak blisko potępienia… Tak cholernie blisko…

 

***

 

Prometex to korporacja kościelna – jedna z wielu, które powstały wraz z nastaniem teokracji i jedna z nielicznych, które osiągnęły prawdziwy sukces. Nie reklamuje swojego Programu, tylko upewnia się, że każdy grzesznik skazany na dożywocie w więzieniu o zaostrzonym rygorze albo na bilet w jedną stronę do pokoiku z tiopentalem wie o możliwości wyboru.

Przynosisz siedem Jabłek i voilà! Wychodzisz na wolność z czystymi aktami, papieskim listem odpustowym i radosną świadomością, że nie trafisz do Piekła. Rzecz jasna, o ile znów nie nagrzeszysz, ale z tego, co wiem, kolesie z odpustem wiodą cnotliwe życie. Ja zamierzam. Wizyta w Piekle zmienia nastawienie do świata bardziej niż najlepsza resocjalizacja.

Zostało nas trzydzieścioro. W zeszłym tygodniu dwóch infernautów wróciło martwych. Szefostwo nie puszcza pary z gęby co do przyczyny śmierci. Zresztą, co za różnica?

Takie problemy nie interesują nikogo w Prometexie, nikogo w rządzie i nikogo wśród społeczeństwa. Dopóki nie wrócimy do łask Kościoła, pozostajemy więźniami skazanymi na wieczną mękę. Po prostu wyrok dla tej dwójki pechowców nastąpił nieco wcześniej, ale każdego można zastąpić, i tak się dzieje. Autobus coraz częściej dowozi nowych ochotników. Pracy nie brakuje, a liczba skoków systematycznie wzrasta. Świat nigdy nie ma za wiele energii. Korzystaliśmy z niej bezmyślnie przez dziesiątki lat, więc i teraz nie potrafimy się ograniczyć. Z pewnych przyzwyczajeń trudno zrezygnować.

Wchodzę do pachnącej czystością stołówki. Klekoczą plastikowe sztućce, ogromny ekran wyświetla obrazy kwitnących drzew, w tle słychać trele ptaków. W zwykłym więzieniu kolesie uznaliby to za tandetę, tutaj zdziwieni są tylko nowi. Po pierwszej podróży do Piekła cieszysz się jak głupi z każdego kwiatka pokazanego w pieprzonym telewizorze. Potrzebujesz tego jak niemowlak cycka.

A ja przede wszystkim potrzebuję Joie. Skakałem jako ostatni z piętnastu, więc musiała już wrócić. Idę z opuszczoną głową w stronę naszego stołu, przez moment wyobrażając sobie, że jej krzesło stoi puste. Co wtedy? Jedna infernautka mniej, dla Prometexu normalna sprawa, a dla mnie… Nie, mojej Jo na pewno się udało.

Rozmawia z Gregiem jak gdyby nigdy nic, a ja wzdycham z ulgą. Wróciła.

– Jack! – Rozpromienia się, gdy zajmuję miejsce. Biały podkoszulek kontrastuje z jej czarną skórą. – Masz?

– Trzecie. – Uśmiecham się. Nie wspominam o demonie. Po co ją denerwować? – A ty?

– Szóste. Jeszcze jedno i znikam z tej dziury.

Gwiżdżę z podziwem.

Kilka lat temu zaszła z przypadkowym facetem na imprezie i zdecydowała się na skrobankę. Ciężki, kosztowny grzech. Wpadła tuż po zabiegu. Rodzina się jej wyrzekła, kościelni potępili, sędzia wlepił czapę. Żyje, bo wstąpiła do Programu, ale nie ma do kogo wracać. Od miesiąca sypiamy ze sobą. Z początku łączył nas tylko seks, ale teraz to już coś poważniejszego. Zgodnie ze swoją polityką Prometex nie ingeruje – rób, co chcesz, dopóki przynosisz Jabłka i nie popełniasz jakichś kosmicznych głupot. Oczywiście, trzeba się przyzwyczaić, że pieprzysz kogoś pod okiem kamer. Na prywatność nie ma tu zgody – inwestycji trzeba pilnować.

– Będzie nam ciebie brakowało – oznajmia Greg. – Zrobimy pożegnalne przyjęcie. Załatwię tort. – Drapie się po łysej głowie, szczerząc zęby w uśmiechu. Ta studwudziestokilowa góra mięśni jest prawdziwym wesołkiem. Chyba że da sobie w żyłę, wtedy sprawy przybierają gorszy obrót. Dlatego tu jest – dziecko i żona z rozłupanymi czaszkami, bo wziął za dużo zanieczyszczonych prochów.

Zmawiam głośno modlitwę przed posiłkiem. Nikogo to nie dziwi, mimo że dookoła siedzą mordercy i gwałciciele… Może właśnie dlatego. Zabieram się do skrzydełek w panierce i małe kukurydze gotowane w ostrym, przypominającym krew, czerwonym sosie. Dłoń na moment zamiera nad tacką. Piekło zostaje w tobie, czy chcesz, czy nie.

– A ty, Greg?

– Rzucili mnie w jakieś pojebane miejsce. Nie dorwałem Jabłka – mówi spokojnie, jakby właśnie informował, że nie znalazł mąki w sklepiku. – Widziałem je, ale nie zdążyłem dobiec.

– Szkoda, brachu.

Lubię Grega. Siedzieliśmy razem i razem wstąpiliśmy do Programu. To porządny facet, do którego trzeba się tylko trochę przyzwyczaić.

Spoglądam na Jo.

– Zdobyłaś trzy z rzędu. Prawdziwa mistrzyni.

Nie odrywając ode mnie oczu, podnosi plastikowy nóż i przesuwa wzdłuż grzbietu językiem.

Cała Jo. Zdobycie Jabłka nakręca ją za każdym razem. Poza tym nic tak nie pozwala zapomnieć choć na krótki czas o Piekle, jak porządna kotłowanina w pościeli.

– Ostatnio Jabłka wpadają coraz częściej – stwierdza Greg ze wzrokiem wbitym w tackę, nieświadomy, że razem z Jo jesteśmy już myślami na wieczornej zabawie.

– Tak? – pytam, mając gdzieś odpowiedź.

– Pewnie są coraz lepsi w teleportacji. Dokładniejsze odczyty i tak dalej. Mój koleś z administracji twierdzi, że szefostwo jest zadowolone.

– Aha – wzdycham. Jo rozprowadza językiem czerwony sos po wargach.

W takich chwilach cieszę się, że jestem w Programie. Pewne obrazy, dźwięki czy uczucia zostaną już ze mną do końca życia, do tego będę łykał psychotropy oraz tabletki na sen… ale spotkałem Joie i mam szansę na odkupienie. Tylko to się liczy.

Kątem oka dostrzegam za szybą delegację klechów z tabunem ochroniarzy. Mój humor obiera kurs na drugi koniec spektrum. Szefostwo nie wysyła swoich podczas obiadu, o ile nie stało się coś ważnego lub złego.

Albo to i to naraz.

 

***

 

Pieprzony Dante. Według jajogłowych Piekło naprawdę ma kręgi, tylko nie w pionie, a w poziomie. Odwiedziliśmy zaledwie peryferie.

Siedzimy tu wszyscy. Ja obok Joie, w drugim rzędzie. Czuję, jak z minuty na minutę coraz mocniej ściska moją dłoń. Każdy infernauta wie, że zaraz sytuacja z gównianej zrobi się… bardziej gówniana.

Przylizany księżulek próbuje oczarować nas śnieżnobiałym uśmiechem godnym rekina i paradą pięknych słówek. Postęp wymaga bohaterów, wymaga, abyśmy udali się tam, gdzie jeszcze nikt nie był. Grzechy ludzkości nie powinny spoczywać w Piekle, lecz wrócić na Ziemię i służyć bogobojnym mieszkańcom. To nowa krucjata, splunięcie w twarz samemu szatanowi przez Kościół Odrodzony, który powoli zajmuje cały świat. Kraje wciąż tkwiące w oparach demokracji albo innych, fałszywych religii muszą przyjąć jedyną słuszną wiarę albo, pozbawione Jabłek, dokonają cywilizacyjnego samobójstwa. To infernauci są maszyną napędową zmian, maszyną, która nie może się zatrzymać, o nie, musi pracować więcej i mocniej!

Dobry jest. Mam ochotę go zamordować dopiero po pięciu minutach tego pierdolenia. Wszyscy wiemy, o co chodzi. Szefowie Prometexu mają zamówienia na Jabłka z całego świata. Zbijają fortunę, a stara prawda mówi, że nikt nie jest tak chciwy, jak bogacze.

Obserwuje nas ze czterdziestu ochroniarzy w pełnym rynsztunku. Dlaczego ich tylu sprowadzili?

Czas na podsumowanie. Księżulek-rekin przedstawia nową strategię firmy. Wyruszymy trzyosobowymi grupami: jeden zbieracz i dwóch osłaniających. Naukowe szychy uważają, że bliżej centrum znajdziemy więcej Jabłek. Uśmiech klechy nieco drga, kiedy mówi, że w obliczu tego i tamtego, rozumiejąc to i to, zasady ulegają zmianie – bez względu na dotychczasowe wyniki, każdy ma do odbębnienia pięć udanych skoków, by odzyskać wolność.

Trawimy jego słowa jakieś trzy sekundy. Potem leci pierwsze krzesło.

Już rozumiem, po co szpaler mięśniaków. Nasz protest jest gwałtowny, burzliwy i po chwili zmienia się w regularną bijatykę, dzięki której zyskujemy sporo poparzeń od paralizatorów, pełną gamę siniaków i nowe braki w uzębieniu.

 

***

 

Joie jęczy po raz ostatni, pochyla się, by mnie pocałować – silnie, niemal brutalnie – po czym złazi, obciągając biały podkoszulek na piersi. Leżę nagi w swoim łóżku i pocieram skronie, siniak na plecach od pałki ochroniarza pulsuje tępym bólem. Nie wiem, co powiedzieć. Wieczór zmienił się w farsę.

Jest wściekła. Wyciąga bezalkoholowe piwo z lodówki, podchodzi do kamery w kącie i patrzy wprost na nią, pokazując środkowy palec.

– Pierdolcie się!

Kamery nie nagrywają dźwięku, ale przypuszczam, że ktokolwiek jest po drugiej stronie, domyśla się ogólnego przekazu. Jo sadza goły tyłek na krześle i pociąga długi łyk. Dostrzegam wilgoć w jej oczach.

– Dlaczego nie odkryliśmy Nieba? Wyobrażasz sobie? Chodzilibyśmy wśród aniołków…

– Nie myśl o tym, Jo. Może szukają i kiedyś znajdą.

Po dłuższej chwili wzrusza ramionami.

– Rozmawiałam z Gonzo, on z Bobim, a ten z resztą. Nie zgodzimy się na skoki w inne kręgi. O ile nikt nie będzie grał łamistrajka i twardo postawimy warunki, to Prometex się ugnie. Jesteś z nami?

To nie jest pytanie i oboje o tym wiemy.

– Jasne – odpowiadam, szukając spodni. Strajk. Amerykańska święta tradycja. Już widzę te hasła: „Żądamy lepszych warunków w Piekle!”, „Środek – NIE, obrzeża – TAK!”. Z trudem powstrzymuję parsknięcie.

Jo mruży oczy, jakby czytała w moich myślach.

Odchrząkuję i kiwam głową.

– Nie damy się skurwielom – mówię poważnym głosem. – Żadnych skoków!

 

***

 

Patrzę tępo na wytłoczone modlitwy. Lewa stopa drga niczym oszalała, gardło jest tak zaciśnięte, że sam nie wiem, jak oddycham.

– Trzy minuty.

Prometex nie negocjował. Skaczemy albo wypadamy z Programu. Trzech kolesi zrezygnowało, żądając powrotu do więzienia, czyli wcześniej skakali na próżno. Sam nie wiem, czy im współczuję, czy zazdroszczę.

W dalszych kapsułach leżą Greg i Joie. Nic dziwnego, że połączyli nas w zespół. Psychoanalitycy na bieżąco uzupełniają kartoteki infernautów. Jesteśmy naturalnym trójkątem drużynowym – para kochanków i ich przyjaciel. Idealna obsada marnego sitcomu z kablówki. Boki zrywać.

Jo została zbieraczem i trzyma zamykany pojemnik z przegródkami, ja i Greg dostaliśmy wyrzutnie halonu – podobno najnowsze osiągnięcie jajogłowych, chociaż uważam je za zwykłe rury z podczepionym zbiornikiem.

Ale co ja tam wiem? Byle działały.

– Podaję „koktajl”.

O, tak! Zabierzcie strach. Skaczemy pierwsi. Wyciągnęliśmy krótkie słomki w losowaniu, o którym nie mieliśmy pojęcia i przypadł nam wątpliwy zaszczyt zwiadu w wewnętrznych kręgach. A może zdecydowały umiejętności? Wyobrażam sobie kilku klechów w zadymionym od papierosów biurze, jak przeglądają zdjęcia infernautów: „Hej, patrzcie. Jack, Greg i Joie. Wesoła gromada. Same asy. Specjaliści. Im musi się udać!”.

Aha. Jasne. To raczej wyglądało tak:

„Hej, Archie! Potrzebuję paru frajerów, za którymi nikt nie będzie tęsknił. O, ci troje będą idealni!”.

Chemia zaczyna działać. Rozluźniam mięśnie.

– Próba… Próba łączności – mówię coraz pewniej. – Jo, odbiór.

– Odbiór.

– Greg?

– Odbiór. Myślisz, że dadzą nam medal, Jack?

Jo odpowiada, zanim zdążę wymyślić błyskotliwą odpowiedź:

– Niech mi go przypną na dupie.

Moja ciemnoskóra piękność ma cholerny żal do Prometexu.

– Będzie dobrze, skarbie. Będzie dobrze. – Nie wiem, kogo przekonuję: ją czy siebie. – Do zobaczenia zaraz.

– Jasne, Jack. – Słowa Joie trzeszczą w słuchawkach. – Do zobaczenia zaraz.

Nagle słyszę obcy głos.

– Tu kardynał Hank Foy, dyrektor generalny korporacji Prometex.

A niech mnie! Kardynał? Gdzie ci skurwiele nas posyłają?

Prometex pragnie wam podziękować za odwagę i poświęcenie. – Pieprzysz, Wasza Eminencjo! – Ruszacie na misję, która zapisze się w historii tej firmy, narodu amerykańskiego oraz całego świata. Postawicie pierwszy krok w odwiecznej walce z siłami ciemności. Niech was prowadzi Duch Święty! Z Bogiem!

Ten pajac miał nas uspokoić?

– Pierdolenie – szepcze Jo, a ja mam nadzieję, że Hank już zszedł z linii.

– Dziesięć sekund… – Witaj ponownie, panno nie-znam-cię. – Dziewięć… Osiem…

Cholera. Oddałbym wszystko za butelkę whisky.

 

***

 

Cisza.

Cisza, nie licząc moich szybkich, chrapliwych oddechów.

System jest równie zaskoczony, bo dopiero po chwili przestaje nakładać filtry, po czym cofa te już naniesione.

Stoimy na brunatnym, gąbczastym podłożu. Wygląda niczym zastygły jagodowy budyń. Dookoła półmrok, nie widzę dalej niż na kilkanaście kroków, bo jedynym źródłem światła… Jezu! Kolorowe światło dochodzi znad stromego wału, wysokiego jak dwóch Gregów. Co to jest? Łuna jakby wschodzącego słońca – o ile słońce mieniłoby się wszystkimi kolorami tęczy. Coś tak pięknego tutaj? Skąd? Muszę spojrzeć… Muszę…

– Jabłka! – słyszę przytłumiony głos Joie.

Powoli odwracam wzrok. Coś jest nie tak.

Tuż za mną leżą Jabłka. Więcej niż widziałem w całym życiu. Kule energii spoczywają rozrzucone co parę kroków i emanują ledwo widoczną poświatą. Ani śladu potępionych lub demonów. Nic. Dopiero teraz zauważam, że reflektory naramienne nie działają u nikogo.

Nie powinno nas tu być.

– Bierz… Bierz Jabłka i… – Słowa więzną mi w gardle. Przymus spojrzenia na źródło blasku staje się nie do zniesienia. Walczę z nim, ale równie dobrze mógłbym próbować zatrzymać huragan. Bezwiednie stawiam pierwsze kroki w stronę wału. Tylko on mnie dzieli od tego, abym spojrzał… ujrzał… i Bóg mi świadkiem, chcę to zrobić! System nie wyczuwa niebezpieczeństwa, Pan Przyjazny Plecak drzemie, a ja wiem, że coś jest cholernie nie tak.

– Jack! Nie pozwól mi tam iść! – Joie łka, a jej głos po chwili nabiera głębi. – Przepraszam… nie byłam gotowa, przepraszam!

– Jo, do kogo, kurwa, mówisz?

– Kate? – przerywa Greg. Jego żona? Co jest, do cholery?

Mam głowę w imadle nieznanego przymusu. Zaczynam słyszeć szepty, nierozpoznawalne, zbyt ciche, ale czuję, że jeśli się wsłucham w te mamrotane słowa, to będę zgubiony. Joie czołga się w moją stronę z dłonią zaciśniętą na Jabłku. Słuchawki rozbrzmiewają jej modlitwami.

Upadam, gdy coś uderza mnie z boku. Demon? Chryste, nie widziałem go! Drgającą dłonią wyciągam lufę miotacza, rozglądam się, ale nic tu nie ma – żadnego wroga.

Greg! Potrącił mnie i biegnie dalej w stronę wzniesienia.

– Stój – charczę.

Nie słyszy albo nie chce słyszeć. Wspina się zadziwiająco łatwo, by po chwili stanąć na szczycie.

I wtedy zaczyna krzyczeć. Nie, to śmiech. A może to i to jednocześnie. Czy to możliwe? Jesteś w Piekle, człowieku, tu wszystko jest możliwe! System w końcu coś wyczuwa i wstrzykuje mi jakieś gówno – umysł się rozjaśnia, nieodparta chęć spojrzenia za wzniesienie już tylko ćmi z tyłu czaszki.

– Pomóż… mu… – szepcze Jo.

– Nie zostawię cię. – Próbuję do niej podejść na chwiejnych nogach.

– Ratuj Grega. Dam radę, Jack. Dam radę.

Zaciskam zęby i robię jeszcze krok, chociaż wiem, że ma rację. Dobrze. Greg, chodź tu, idioto! Jeśli coś się stanie Jo, sam cię zabiję! Zaczynam iść w stronę światła. Powoli, nieskładnie, jak w urywanym koszmarze, kiedy uciekasz przed czymś nieznanym, ale poruszasz się coraz wolniej i wolniej.

– Kate! – Głos Grega brzęczy mi w uszach. Jeśli radość potrafiłaby mówić, to brzmiałaby dokładnie jak on. – Tommy, synku!

Więc tyle zostało z Grega. Zwariował, rozsypał klepki, ostatecznie wyluzował. Stoi z rozpostartymi rękoma na krawędzi wzniesienia, ze trzy, cztery metry nade mną. Przez moment zastawiam się, co tam widzi, czy naprawdę odnalazł dusze swojej rodziny, ale czuję… wiem, że nie chcę tego zobaczyć.

– Kate! Przepraszamprzepraszamprzepraszam…

Zamknij się, Greg! Błagam! Jestem przy nasypie, zza którego wylewają się rozżarzone migoty – wypełniają hełm i suną falami po wizjerze, niczym w reklamie taniego brokatu. Słyszę je. Słyszę pieprzone światło – to ciepła kojąca obietnica matki, że zawsze będzie mnie kochać, ciche „tak” Jo na pytanie księdza przy ołtarzu, wdzięczny śmiech dziecka, którego nigdy nie miałem. Szepczą, sączą mi słowa prosto do mózgu:

Spójrz na mnie.

Nie! To niemożliwe, to tylko omamy! Wspinam się, brnę przez lepkie światło; obkleja mnie i oślepia. Macam ręką na chybił trafił, napotykam kombinezon na łydce Grega i ciągnę z całej siły. Nie przewrócę go, chyba że straci równowagę. Brak mi woli, by wspiąć się wyżej. Nie ufam sobie. Wiem, że tylko chemii z plecaka zawdzięczam, że jeszcze nie stoję koło tego durnia. Ciągnę ponownie, Greg traci oparcie, macha rękoma i prawie odzyskuje równowagę.

Prawie.

Leci w tył, wciąż nawołując martwą rodzinę, nawet kiedy uderza plecami w ziemię. PPP amortyzuje upadek i mam cholerną nadzieję, że się nie uszkodził. Po chwili jestem przy Gregu i zaglądam przez jego wizjer.

Zanim zdziwiony system uruchamia filtry, przez pół sekundy widzę twarz Grega, a raczej to, co z niej zostało. Śluz na wypalonych policzkach musiał być wcześniej oczami, poczerniałe zęby prześwitują przez resztki warg.

Greg wciąż się uśmiecha.

Wstaję, chwytam go za plecak i ciągnę po stwardniałej galarecie podłoża. Wspomagacze w ramionach biorą na siebie większość ciężaru, resztę załatwia adrenalina.

– Spadamy stąd! – krzyczę.

– Mam osiem Jabłek dla pieprzonego Prometexu! – Joie wstaje z kucek, trzymając oburącz pojemnik, jak bankier neseser z forsą. Po chwili truchtamy razem. – Co z nim? – dodaje, przypominając sobie o Gregu, który mamrocze coś niezrozumiale.

– Niedobrze – odpowiadam krótko. Co mam jej powiedzieć? Stopiło mu twarz?

– Osiem Jabłek… Byłabym wolna.

Przykro mi, kochanie, ale teraz to nieważne. Myślę tylko o tym, aby uciec od tego przeklętego światła. System pokazuje, że zostały dwie minuty do powrotu. Pod stopami nie mam już Jabłek, idziemy przez ciemność w ciemność. Rozglądam się, unosząc miotacz i co chwilę stukając nim w reflektory. Czemu to cholerstwo nie działa?

Greg zapiera się, uderza w moją dłoń.

– …uść, Jack! Chcę do nich!

– Wracamy do domu! – Zajmą się nim w Yellowstone. Jest ranny, ale przeżyje. – Parę sekund. Parę se…

Mrużę oczy, kiedy uderza w nie blask świetlówek.

– …kund.

Spryskiwacze już działają. Przez szum kapiącej wody słyszę szczęk narzędzi i podniesione głosy obsługi.

– Joie? – pytam. – Jesteś?

– Wszystko w porządku.

Przez myśl przelatują mi nadchodzące wydarzenia: Greg pojedzie do ambulatorium, ja i Jo będziemy kilkanaście razy opowiadać, co widzieliśmy, klechy popuszczą w gacie z radości, gdy zobaczą osiem Jabłek, i mimo ostrzeżeń o wypalającym twarze świetle, kolejne skoki będą już tylko tam, skąd wróciliśmy. W najlepszym wypadku dostaniemy lepsze wkłady do PPP, które dział farmaceutyczny opracuje w parę dni i po których będziemy rzygać jak koty. Zakład?

Leżę jakąś minutę, po czym chłopaki w końcu uwalniają mnie ze skafandra. Siadam w samych gaciach i podkoszulku na krawędzi kapsuły, patrząc jak Jo pociera skronie, a technicy wyjmują igły z żył w jej nodze. Spoglądam w kierunku medyków przy kapsule Grega, ale żadnych nie widzę. Grupa technicznych kręci się z niezadowolonymi minami, raportując coś przez komunikatory.

Greg nie wrócił.

 

***

 

Zamiast składać wyjaśnienia, siedem minut później stoimy z Jo w pokoju obserwacyjnym z widokiem na salę teleportacyjną. Najwyraźniej kościelni uznali, że starczy im rozruchów ostatnimi czasy i chcą nam pokazać, że dbają o infernautów, abyśmy z Jo nie zaczęli szerzyć plotek.

Może. Albo wolą potwierdzić moją wersję wydarzeń dowodem w postaci zmasakrowanego Grega.

Tak czy inaczej, pospiesznie ubrani w szare dresy pijemy mieszankę neutralizującą „koktajl” i w towarzystwie paru ważniejszych klech oraz otoczonego gorylami kardynała Foy’a odliczamy czas do powrotu Grega. Wyobrażam sobie, że sączę porządną starą whisky. Marzenia nic nie kosztują.

– Zajmiemy się nim – obiecuje Jego Eminencja. – Będzie miał najlepszą opiekę.

Opatrzą Grega, poklepią po plecach, wykreują na pięciominutowego bohatera ich „krucjaty”, po czym wykopią na wolność – ślepego byłego więźnia ze zniszczoną psychiką. Do tego koniecznie podpis na klauzuli o nieujawnianiu tajemnic Prometexu.

Uśmiecham się, jakbym uwierzył w każde słowo.

– Dziękuję, Wasza Eminencjo.

Głośnik na ścianie przekazuje głosy z sali.

– Minuta do kontaktu.

Poniżej zebrała się większa ekipa niż zwykle: kilku egzorcystów, medycy, cały sztab technicznych. Nikt nie powie, że Prometex nie dba o swoich, prawda?

Ostatnie sekundy wloką się niemiłosiernie.

Greg wraca. Pusta kapsuła nagle wypełnia się szarawym kombinezonem i następuje standardowa procedura: zraszacze i egzorcyzmy. Obserwujemy to w milczeniu. Zastanawiam się, czy Greg w ogóle przeżył dodatkowe dziesięć minut w Piekle – ranny, niewidomy, samotny. PPP ma dodatkowy zapas chemii, więc starał się utrzymać go przy życiu. Ale sześćset sekund to szmat czasu…

Techniczni otwierają kapsułę.

– Trzyma Jabłko!

Nie powstrzymuję się i prycham, plując kropelkami napoju. Oto Greg, proszę państwa!

– Skurczybyk… – szepcze obok Jo.

Musiał oprzytomnieć, zrozumieć, że wróciliśmy i na ślepo wymacał najbliższe Jabłko, aby nie wracać z pustymi rękoma.

Medyk pochyla się i zagląda w hełm Grega.

– To nie on! – rozlega się w głośnikach.

Zimna pięść zaciska mi się na żołądku. Ostatnia wizyta w Piekle przelatuje mi przed oczami, aż ulegam pojedynczej myśli, że właśnie umieram. Co znaczy „to nie on”? Jeśli nie on, to… kto?

Ręka nie-Grega uderza w głowę medyka. Słyszymy trzask łamanej kości. Ciało składa się jak scyzoryk, osłupiali techniczni tkwią w miejscu, egzorcyści w czarnych sutannach zrywają się spod ścian i nerwowo chwytają Biblie, kilku barczystych ochroniarzy podnosi lufy miotaczy.

Pryska halon, kapsuła niknie w białych oparach, równie bladych jak twarze korporacyjnych, koło których stoję. Joie upuszcza kubek, ktoś klnie pod nosem. Głośnik trzeszczy od nierozpoznawalnych krzyków, modlitw i kaszlu.

Sylwetka nie-Grega wstaje, skafander napina się, wybrzusza, w końcu rozrywa, wypuszczając smugi wielokolorowego światła, które widziałem dwadzieścia minut temu w innym świecie. Księża recytują egzorcyzmy rozpaczliwymi głosami, techniczni cofają się, krztusząc od halonu, dudnią strzały z pistoletu.

– Zabijcie to! – wrzeszczy Jego Eminencja.

Kiedy widzę, jak Jabłko w ręku nie-Grega zaczyna żarzyć się coraz mocniej i mocniej, wiem, że pora spieprzać. Chwytam ramię Jo i ciągnę ją w kierunku drzwi.

Wybuch złotego blasku trwa zaledwie chwilę, wypełnia pomieszczenie i zlewa się z krzykami bólu i zaskoczenia. Nie przestaję biec, ale zerkam przez ramię.

Kościelni bliżej szyby… Ten nie ma głowy, inny rozsypał się na kawałki jak zburzona jenga, kardynał jest cały przezroczysty z wyjątkiem pulsującego serca…

Wypadamy na klatkę schodową, kiedy ze skrzydła kompleksu, gdzie Prometex trzyma zmagazynowane Jabłka, dochodzi huk eksplozji. Za oknami widzimy łunę.

Złotą jak słońce.

 

***

 

Autostrada okazuje się przejezdna. Nasz kamper mija roztopione samochody, rozwiewane przez wiatr stosy popiołów, zastygłe w przezroczystym śluzie ciała ze strachem wymalowanym na twarzach.

Chaos.

Jo drzemie na fotelu obok. Ostatnio dużo sypia. Nie winię jej.

Wbijam wzrok w drogę. Wspomnienie ucieczki z ośrodka Prometexu natrętnie powraca: bieg wśród pękających ścian, swąd spalenizny, rozpaczliwe modlitwy i krzyki. Dużo krzyków. Wskoczyliśmy na tył ciężarówki wojskowej, której kierowca rozumiał lepiej niż wielu innych, że walka nie ma sensu.

Demony…

Nakreśliliśmy cały obraz sytuacji z wypełnionych przerażeniem audycji oraz komunikatów radiowych.

Słowa nie-Grega otworzyły jednocześnie wszystkie Jabłka na świecie, wypuszczając istoty z Piekła. Szacunki mówiły o mniej więcej tysiącu osobników. Tym razem kościelni pokpili sprawę. To nie były oczyszczone grzechy. Kosztowna pomyłka, której już nic i nikt nie zdoła naprawić.

Brown – jeden z twórców infernautyki – stwierdził, że na Ziemi demony są anomalią, niebezpiecznym, obdarzonym świadomością błędem, który samą obecnością niszczy naszą rzeczywistość. Czego chcą? Zebrać nowe dusze? Uczynić tu drugie Piekło? A może miotają się bez celu w nieznanym środowisku? Każda teoria jest równie dobra i bezużyteczna. Jakakolwiek próba komunikacji czy walki odniosła porażkę – zasady fizyki przestają obowiązywać w pobliżu demonów. Ludzie umierają, rozpadają się, stapiają z budynkami lub przeobrażają w paradoksalne zbitki materii – kawałek płonącego granitu, łkającą szwami tkaninę albo… cokolwiek.

Jo wciąż nie potrafi się z tym pogodzić. Dyskutowaliśmy bez przerwy, w każdej wolnej chwili.

– Dlaczego nic nie działało, Jack? – pytała.

– Nie wiem, Jo.

– Dlaczego Bóg na to pozwolił? Co z halonem, egzorcyzmami? Dlaczego?

– Nie wiem.

Po paru dniach, kiedy szukaliśmy jedzenia w opuszczonym domu przy meksykańskiej granicy, Jo obmyśliła własną teorię.

– Jack, posłuchaj mnie. To nie było „nasze” Piekło! To… kosmici, obcy, nazwij ich, jak chcesz, ale to nie pieprzone diabły! Jack! Jack, zgadzasz się?

Obracam się ku niej.

– Wiesz, że to nieprawda. I wcale tak nie myślisz.

Jadę dalej z obrażoną Jo i butelką whisky, którą znalazłem w szafce.

Uciekamy na południe. W Ameryce Południowej nie było wiele Jabłek. Przetrzymamy tam pierwsze uderzenie, czekając, aż rząd wymyśli jakąś cholerną superbroń.

Gdzieś po drodze spowiadamy się u lokalnego księdza. Dostajemy rozgrzeszenie, ale klecha wygląda tak, jakby sam już nie wierzył w swoje słowa.

 

***

 

Zostawiam Jo w jaskini.

Noc w Andach jest chłodna i rześka, widok zapiera dech w piersiach, i to nie z powodu narastającego z każdym dniem mrozu. Nie dotarliśmy kamperem aż tak wysoko. Nadchodzi zima, ale nie martwimy się, że zamarzniemy.

Umrzemy wcześniej.

Wyjmuję z kieszeni płaszcza butelkę z resztką whisky.

W oddali widzę płonące miasta, więc pociągam pierwszy łyk. Już niedługo nas znajdą.

I tak to się kończy. Sprowadziliśmy na siebie zagładę przez własną chciwość. Jeden ksiądz w radiu twierdził, że po raz drugi szatan wabił nas Jabłkiem, a my, tak samo jak Ewa, ulegliśmy pokusie; skoro nie potrafimy się niczego nauczyć, to dlaczego Bóg miałby nam pomagać? Po tych słowach klechę zdjęto z anteny.

Nieważne. To tylko żałosne myśli skazańca, który próbuje zrozumieć, jakim cudem ścieżki losu doprowadziły go na szafot.

Ostatnie komunikaty mówiły o śmierci zlinczowanego papieża i całkowitej porażce ludzkości. Azja i Europa padły, reszta świata czeka na swoją kolej. Później w radiu nie słyszeliśmy już nikogo.

Razem z Jo zaszyliśmy się w jaskini. I tak nie ma dokąd uciec. Strach narastał w nas, aż wymiotowaliśmy resztkami puszkowanego żarcia; krzyczeliśmy i wyliśmy do obojętnych ścian. W końcu pogodziliśmy się z losem i było to jak prawdziwe wybawienie. Zdaliśmy się na tę nikłą nadzieję, że skoro istnieje Piekło, to gdzieś tam jest również Niebo, a to znaczy, że może… może Bóg jednak okaże nam łaskę.

Wieczorami pieprzymy się, by zapomnieć, potem patrzymy tępo w pustkę, każde zagubione we własnej wizji zaświatów.

Ziemia faluje, słyszę szum rzeki, choć żadnej nie ma pobliżu… Żadnej nie było w pobliżu. Podnoszę wzrok. Coś czarniejszego niż nocne niebo zasłania gwiazdy, złote zygzaki wędrują wzdłuż niemożliwych kątów i załamań.

To już.

Wbiegam do jaskini, zostawiając za sobą syczące lasy, topniejące zbocza i migoczące powietrze. Opatulona kocem Jo siedzi przy ognisku. Podnosi wzrok i w jej wilgotnych oczach widzę zrozumienie.

Nie ma już we mnie wstydu, cynizmu i nadziei.

– Kocham cię, Jo. – Siadam naprzeciw niej, czując, jak galaretowate dłonie spływają mi po udach.

Choć jej policzki dymią, widzę przez błękitne płomienie, jak się uśmiecha.

Dokądkolwiek zmierzam, zabiorę ten widok ze sobą.

Koniec

Komentarze

Cześć

 

Pierwsze moje wrażenie w trakcie czytania to, że szkoda bo nie będę wiedział o co chodzi. (Jak u Lema np.). Ale super opowiadanie. Czytało się z zapartym tchem, łapczywie. Wciągająca lektura. Na szóstkę. Wizja piekła – coś wspaniałego. Potem wizja końca, demony wpadły na nasz świat…

 

Ja tam długich komentarzy nigdy nie daję ale możesz być pewny, że mi się bardzo podobało!!

 

Pozdr.

Jestem niepełnosprawny...

Kolejne Twoje dobre opowiadanie.

Ciekawe opisy piekła, chociaż nie rozumiem, czym są kręgi w pionie. Masz na myśli rozróżnienie między lejkiem a tarczą strzelecką?

Podobały mi się błędne wnioski wyciągnięte na podstawie religii i wykorzystanie starego symbolu. No i oczywiście ukaranie chciwości. Acz z karami pojechałeś jak po Sodomie i Gomorze, nie przejmując się nielicznymi sprawiedliwymi.

Bohaterowie dobrze nakreśleni, zróżnicowani.

Sprawnie operujesz emocjami – bardzo się im kibicuje, człowiek reaguje na nieuczciwą zmianę reguł podczas gry.

Fabuła satysfakcjonująca pod względem twistów.

No, same zalety.

Babska logika rządzi!

Hej, Dawidzie

Myślę, że Lema znacznie trudniej zrozumieć niż moje rozrywkowe teksty ;)

Cieszę się, że przypadło Ci do gustu, wiem, że lubisz opowiadania z piekłem. Poszukaj tej antologii, może gdzieś w bibliotece. Znajdziesz w niej teksty kilku portalowiczów i naprawdę ciekawe wizje piekła oraz demonów.

Pozdrawiam

 

Hej, Finklo

Ciekawe opisy piekła, chociaż nie rozumiem, czym są kręgi w pionie. Masz na myśli rozróżnienie między lejkiem a tarczą strzelecką?

O ile pamiętam, chodziło mi właśnie o coś takiego. Teraz bym pewnie napisał to inaczej. Ogólnie zamiast schodzić coraz głębiej do piekła, Prometex odkrył, że skoczkowie trafiali na razie na peryferia i można ich wysłać bliżej centrum, gdzie więcej Jabłek.

Podobały mi się błędne wnioski wyciągnięte na podstawie religii i wykorzystanie starego symbolu. No i oczywiście ukaranie chciwości. Acz z karami pojechałeś jak po Sodomie i Gomorze, nie przejmując się nielicznymi sprawiedliwymi.

Chciałem piekło pokazać nieco inaczej niż tylko torturowani grzesznicy. Ani bohaterowie, ani Prometex nie wiedzą, czy to na pewno “nasze” chrześcijańskie piekło. Ważne, że korporacja kościelna może zwiększyć swe wpływy i władzę.

Bohaterowie dobrze nakreśleni, zróżnicowani.

Sprawnie operujesz emocjami – bardzo się im kibicuje, człowiek reaguje na nieuczciwą zmianę reguł podczas gry.

Fabuła satysfakcjonująca pod względem twistów.

No, same zalety.

A, dziękuję, bardzo mi miło.

Nie było innej możliwości niż taki koniec, w końcu kto zadziera z piekłem, ten sam sprowadza na siebie zagładę.

Dzięki za lekturę i komentarz :)

Pozdrawiam serdecznie

Ciekawam, czy po tej akcji piekło zamarzło… ;-)

Babska logika rządzi!

Raczej dostało kilka miliardów nowych mieszkańców ;)

Ale demoniczne jabłuszka wybyły…

Babska logika rządzi!

Demoniczne jabłuszka były małymi portalami albo jajami demonów, albo zarodnikami nowego piekła – do wyboru do koloru. W każdym razie jeszcze wiele ich zostało. Otworzyły się tylko te na Ziemi.

Bardzo dobre opowiadanie. Super wizja przyszłej instytucji kościelnej, a jeszcze lepiej przedstawione piekło. Zakończenie może nie zaskakujące, ale biorąc pod uwagę wcześniejsze wydarzenia, konsekwentnie zamykające całość.

Polecam tym, którzy jeszcze nie przeczytali.

Dziękuję za podzielenie się lekturą ;)

Zanaisie, zdarzyło mi się czytać o Piekle po wielokroć, ale opisane przez Ciebie tak bardzo odbiega od wszystkiego, co powiedziano o nim do tej pory, że tę historię pochłonęłam błyskawicznie, a ciekawość i zdumienie nie opuszczały mnie ani na chwilę, zwłaszcza kiedy bohaterom nakazano zbieranie Jabłek w bardziej centralnych kręgach Piekła.

Największego zdumienia, by nie rzec przerażenia, doznałam na wiadomość, że całym światem rządziła kościelna korporacja i skutki, do których te rządy doprowadziły.

Idę do klikarni.

 

– Trze­cie – uśmie­cham się.– Trze­cie.Uśmie­cham się.

Uśmiechu nie słychać.

 

Za­bie­ram się za skrzy­deł­ka w pa­nier­ce… → Za­bie­ram się do skrzydełek w pa­nier­ce

 

– Jasne, Jack. – Głos Joie trzesz­czy w słu­chaw­kach. – Do zo­ba­cze­nia zaraz.

Nagle w słu­chaw­kach roz­brzmie­wa obcy głos. → Czy to celowe powtórzenia?

 

Wy­obra­żam sobie, że sączę po­rząd­ne stare whi­sky. → Whisky jest rodzaju żeńskiego, więc: Wy­obra­żam sobie, że sączę po­rząd­ną starą whi­sky.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Hej, Milis

Cieszę się, że przypadło do gustu :) 

Dziękuję za wizytę i pozdrawiam

 

Hej, Reg

Faktycznie, z Piekłem trudno wymyślić coś oryginalnego, tym bardziej cieszę się, że zdołałem Cię zainteresować :)

Zgodzę się, że taki Prometex rządzący światem to wizja bardzo ponura i, niestety, znacznie bardziej realna niż odnalezienie Piekła ;) Oby do tego nie doszło. Korporacja jak to korporacja, zysk przede wszystkim, a skutki przeważnie opłakane – tym razem dla wszystkich.

Poprawki wprowadzam, dziękuję pięknie i pozdrawiam.

Bardzo proszę, Zanaisie. Cieszę się, że mogłam zobaczyć Piekło, jakiego nie znałam. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Cześć, Zanaisie!

W mojej ocenie główny bohater jest największym i w sumie jednym plusem opowiadania. Czuć, że ma osobowość. Fabuła jest bardzo prosta, właściwie stanowi tylko pretekst, aby przedstawić wizje świata, czego nie postrzegam jako wadę; tekst jest na tyle krótki, że to się sprawdza. Niestety sama wizja świata jest bardzo płytka i oparta, w moim odczuciu, na emocjach, nie na rozumie, co postaram się udowodnić. Jeśli w swoim rozumowaniu gdzieś popełniłem błąd lub coś przeoczyłem, przepraszam i liczę na wyjaśnienia.

Miliardy dolarów zainwestowane przez Prometex w rozwinięcie teorii Glenna-Browna o podróżach międzywymiarowych znalazły uzasadnienie właśnie w Jabłkach.

Prometex to korporacja kościelna – jedna z wielu, które powstały wraz z nastaniem teokracji i jedna z nielicznych, które osiągnęły prawdziwy sukces.

A zatem najpierw „nastaje teokracja”. Potem powstają korporacje kościelne. Następnie jedna z nich inwestuje pieniądze w teorię o podróżach międzywymiarowych, odkrywa inny wymiar, który nazywa Piekłem i eksploatuje go? Dobrze rozumiem?

 

Co to znaczy, że „nastała teokracja”? W sensie jaka? Kościół Odrodzony? Co to jest? Chodzi o to, że Watykan stworzył jakieś imperium międzyatlantyckie? Jak do tego doszło? Czy ta „teokracja” ma coś wspólnego z Kościołem Katolickim? Bo z tekstu wynika, że nie, oprócz jakiś szczątkowych form. A jeśli nie, czy nie lepiej było wytworzyć własne słownictwo, nawet bazując na tym tradycyjnym, jak choćby „Kościół Odrodzony”?

 

Uważam, że gdyby wpierw odkryto Piekło, miałoby to więcej sensu. Mogłoby to stanowić przyczynę utworzenia takiej teokracji wyrosłej z Watykanu, powstania „Kościoła Odrodzonego”. Powód, według mnie i tak raczej słaby, ale zawierający potencjał do oddziaływania na masy. Ale w takim wypadku Piekło musiałoby zostać odkryte przez zwykłe korporacje i to one zaczęłyby jego początkową eksploatację. Dopiero potem Watykan mógłby próbować odbić interes, o ile rzeczywiście urósłby w taką potęgę. Zakładając jednak taki scenariusz, nawiązania do tradycji kościelnej w tekście są bezsensu. Sensowne byłoby jedynie nakładanie pewnych pojęć na to, co nieznane, jak demon, dusz, jabłko, piekło (ale kościół to raczej powinien walczyć o „czystość” tych pojęć) oraz wytwarzanie nowych pojęć jak infernautyka (nawiasem mówiąc mały plusik ode mnie za to słowo).

To nowa krucjata, splunięcie w twarz samemu szatanowi przez Kościół Odrodzony, który powoli zajmuje cały świat. Kraje wciąż tkwiące w oparach demokracji albo innych, fałszywych religii muszą przyjąć jedyną słuszną wiarę albo, pozbawione Jabłek, dokonają cywilizacyjnego samobójstwa.

„Nastała teokracja”, ale Kościół Odrodzony dopiero „powoli zajmuje cały świat”? To jakie obszary on do tej pory kontroluje prócz SZAP i dlaczego właśnie ich?

 

Bazując na tekście trudno mi sobie wyobrazić świat, który kreujesz. Jest to bardzo uproszczona wizja, podszyta antyklerykalizmem. Szkoda, że nie dałeś dojść do głosu żadnemu przedstawicielowi "systemu". Głównemu bohaterowi trudno uwierzyć: jest mordercą, jego koledzy także, jest zmuszony pracować dla korpo, w mojej ocenie nie jest wiarygodny. Sam także nie posiada zbyt wielu informacji.

W mojej ocenie tekst jest taką pisanką pomalowaną w kontrowersje.

 

Prócz tego mam jeszcze kilka uwag.

Dlaczego? Ponieważ wypiłem parę drinków za dużo i rozjechałem osiemnastokołowcem emerytowanego księdza wracającego z balu charytatywnego.

A nie dlatego, że zapisał się do Programu? Cytat:

Siedzieliśmy razem i razem wstąpiliśmy do Programu.

Podróż do „Piekła” nie jest karą za popełnione przestępstwo. Nie wynika to z tekstu. Karą jest np.: dożywocie lub kara śmierci. O czym sam piszesz:

Nie reklamuje swojego Programu, tylko upewnia się, że każdy grzesznik skazany na dożywocie w więzieniu o zaostrzonym rygorze albo na bilet w jedną stronę do pokoiku z tiopentalem wie o możliwości wyboru.

To nie śmierć mnie przeraża, tylko świadomość, że gdzieś tutaj jest miejsce specjalnie dla mnie; czeka, bym zajął je na wieczność, na nieskończone eony cierpienia.

Czyli to właśnie śmierć go przeraża, bo śmierć właśnie to by oznaczała, zakładając, że do tego Piekła właśnie trafi. Mylę się?

Spotkałem też faceta, który twierdził, że kilku fizyków ma swoje zdanie na ten temat, ale trzymają gęby na kłódkę. Czasy stosów minęły, czasy ekskomuniki – wręcz odwrotnie.

„Nastała teokracja” czasy stosów powinny wrócić. Policja kościelna i cenzura, czyż nie? Fizycy zaś, jeśli są tak oddani prawdzie, niech złożą w jej ofierze życie. Bo, jak widać, „czasy konsensusów” także minęły.

Takie problemy nie interesują nikogo w Prometexie, nikogo w rządzie i nikogo wśród społeczeństwa.

W jakim rządzie skoro „nastała teokrcja”? Chodzi o papieża? Jakiś rodzaj sanhedrynu?

Korzystaliśmy z niej bezmyślnie przez dziesiątki lat, więc i teraz nie potrafimy się ograniczyć. Z pewnych przyzwyczajeń trudno zrezygnować.

Ach, nie ma to, jak być pouczonym przez mordercę. Może jakieś konkrety, jak lepiej wykorzystać trzeba było tę energię? Nie, żeby coś, ale Jack wykorzystał ją, by rozjechać księdza emeryta.

Rodzina się jej wyrzekła, kościelni potępili, sędzia wlepił czapę.

To w końcu jest ta teokracja czy jej nie ma, co tu robi ten sędzia? Może inkwizytor? Lub coś?

Ruszacie na misję, która zapisze się w historii tej firmy, narodu amerykańskiego oraz całego świata.

Czy SZAP dalej istnieje? Jest państwem teokratycznym? Rządzi nim papież? Zasiada w Białym Domu? Jakaś ta wizja niekonsekwentna.

Z początku łączył nas tylko seks, ale teraz to już coś poważniejszego.

Więcej seksu? Między tą dwójką nic więcej się nie dzieje.

Biały podkoszulek kontrastuje z jej czarną skórą.

Moja ciemnoskóra piękność ma cholerny żal do Prometexu.

To jakieś odhaczanie netflixsowej checklisty? To jedyna bohatera, którą charakteryzujesz przez kolor skóry. Co to wnosi? Nawiasem mówiąc, o Jo wiemy tyle, że jest czarna i „zaszła z przypadkowym facetem na imprezie”, co, mówiąc szczerze, nie czyni z niej ciekawej postaci.

Brown – jeden z twórców infernautyki – stwierdził, że na Ziemi demony są anomalią, (…) łkającą szwami tkaninę albo… cokolwiek.

A nasza rzeczywistość nie oddziałuje w żaden sposób na nich? Dlaczego to działa tylko w jedną stronę? Dlaczego ludzie w Piekle nie byli żadnym błędem?

– Jack, posłuchaj mnie. To nie było „nasze” Piekło! To… kosmici, obcy, nazwij ich, jak chcesz, ale to nie pieprzone diabły! Jack! Jack, zgadzasz się?

Jak ona na to wpadła? Przecież „karmi się”, jak mniemam, tylko kościelną narracją. Aby interesowała się historią lub filozofią nie ma ani słowa. A tu nagle przebłysk geniuszu?

Wieczorami pieprzymy się, by zapomnieć, potem patrzymy tępo w pustkę, każde zagubione we własnej wizji zaświatów.

Po pierwsze ja się nie kocham. Ja się pieprzę… ostro

E. L. James, Pięćdziesiąt twarzy Greya

Uwielbiam to sformułowanie, pokazuje bezradność autora w opisywaniu scen miłosnych. Ale to narracja 1-os. Można wybaczyć.

 

Ode mnie to wszystko.

Pozdrawiam. :)

„Pisałem wiele, ale co uważałem za niedoskonałe, rzucałem w ogień, bo ten najlepiej poprawia”. Owidiusz

Hej, Atreju

Coś tam się spróbuję odnieść ;)

Niestety sama wizja świata jest bardzo płytka i oparta, w moim odczuciu, na emocjach, nie na rozumie, co postaram się udowodnić.

Nie przeczę, to nie opowiadanie nastawione na światotwórstwo, więc z pewnością są jakieś potknięcia, jak to bywa, gdy małe teksty zabierają się za przedstawienie dużych zmian w społeczeństwie/ustroju.

A zatem najpierw „nastaje teokracja”. Potem powstają korporacje kościelne. Następnie jedna z nich inwestuje pieniądze w teorię o podróżach międzywymiarowych, odkrywa inny wymiar, który nazywa Piekłem i eksploatuje go? Dobrze rozumiem?

 

Co to znaczy, że „nastała teokracja”? W sensie jaka? Kościół Odrodzony? Co to jest? Chodzi o to, że Watykan stworzył jakieś imperium międzyatlantyckie? Jak do tego doszło? Czy ta „teokracja” ma coś wspólnego z Kościołem Katolickim? Bo z tekstu wynika, że nie, oprócz jakiś szczątkowych form. A jeśli nie, czy nie lepiej było wytworzyć własne słownictwo, nawet bazując na tym tradycyjnym, jak choćby „Kościół Odrodzony”?

 

Uważam, że gdyby wpierw odkryto Piekło, miałoby to więcej sensu. Mogłoby to stanowić przyczynę utworzenia takiej teokracji wyrosłej z Watykanu, powstania „Kościoła Odrodzonego”. Powód, według mnie i tak raczej słaby, ale zawierający potencjał do oddziaływania na masy. Ale w takim wypadku Piekło musiałoby zostać odkryte przez zwykłe korporacje i to one zaczęłyby jego początkową eksploatację. Dopiero potem Watykan mógłby próbować odbić interes, o ile rzeczywiście urósłby w taką potęgę. Zakładając jednak taki scenariusz, nawiązania do tradycji kościelnej w tekście są bezsensu. Sensowne byłoby jedynie nakładanie pewnych pojęć na to, co nieznane, jak demon, dusz, jabłko, piekło (ale kościół to raczej powinien walczyć o „czystość” tych pojęć) oraz wytwarzanie nowych pojęć jak infernautyka (nawiasem mówiąc mały plusik ode mnie za to słowo).

W porządku – rozumiem, co masz na myśli, ale zobacz, ile zadajesz pytań. Zwykłe stwierdzenie o nastaniu teokracji rodzi wiele pytań, kwestia nazewnictwa, dojścia Kościoła do władzy i tak dalej. Ale to nie ma znaczenia dla fabuły. Dla fabuły ważne jest, że Kościół rządzi, ma wpływy i decyduje. Szkoda znaków na przedstawianie przeszłości, bo nie o tym jest tekst.

Nastała teokracja”, ale Kościół Odrodzony dopiero „powoli zajmuje cały świat”? To jakie obszary on do tej pory kontroluje prócz SZAP i dlaczego właśnie ich?

Ale teokracja może odnosić się do kraju, a nie całego świata.

Bazując na tekście trudno mi sobie wyobrazić świat, który kreujesz.

Hm, w porządku, ale nie wiem za bardzo. To taki bliski cyberpunk z Kościołem jako korporacją.

Jest to bardzo uproszczona wizja, podszyta antyklerykalizmem.

Jest to, moim zdaniem, wystarczająca wizja, aby dało radę zrozumieć tekst. Nic więcej nie trzeba – to tak jak w Star Warsach masz w pierwszej trylogii wystarczającą ilość informacji, aby wiedzieć, co się dzieje. Nie potrzebujesz kolejnych części i dziesięciu seriali, które pogłębiają lore.

Nie zgadzam się, co do anyklerykalizmu. Kościół jako firma to coś złego? Przypominam, że daje szanse odkupienia grzesznikom i mimo wszystko wspomaga wyczerpaną energetycznie Ziemię.

Głównemu bohaterowi trudno uwierzyć: jest mordercą, jego koledzy także, jest zmuszony pracować dla korpo, w mojej ocenie nie jest wiarygodny. Sam także nie posiada zbyt wielu informacji.

Gdzie tu problem? Niewiarygodny bohater, a na dodatek morderca. No kryształowy to on nie jest, jasne. Informacji nie ma, bo jest pionkiem.

W mojej ocenie tekst jest taką pisanką pomalowaną w kontrowersje.

Nie ma sprawy, szanuję :)

A nie dlatego, że zapisał się do Programu? Cytat:

Siedzieliśmy razem i razem wstąpiliśmy do Programu.

Trafił do więzienia, bo przejechał księdza, a w więzieniu zapisał się do Programu.

Nie reklamuje swojego Programu, tylko upewnia się, że każdy grzesznik skazany na dożywocie w więzieniu o zaostrzonym rygorze albo na bilet w jedną stronę do pokoiku z tiopentalem wie o możliwości wyboru.

To nie śmierć mnie przeraża, tylko świadomość, że gdzieś tutaj jest miejsce specjalnie dla mnie; czeka, bym zajął je na wieczność, na nieskończone eony cierpienia.

Czyli to właśnie śmierć go przeraża, bo śmierć właśnie to by oznaczała, zakładając, że do tego Piekła właśnie trafi. Mylę się?

Nie bardzo rozumiem, o czym mówisz. Po pierwsze, facet w celi śmierci wybiera Program niż śmierć, to chyba jasna motywacja. Potem widzi Piekło i śmierć nie przeraża go już tak bardzo, jak wizja, że skończy w tym piekle.

Spotkałem też faceta, który twierdził, że kilku fizyków ma swoje zdanie na ten temat, ale trzymają gęby na kłódkę. Czasy stosów minęły, czasy ekskomuniki – wręcz odwrotnie.

„Nastała teokracja” czasy stosów powinny wrócić. Policja kościelna i cenzura, czyż nie? Fizycy zaś, jeśli są tak oddani prawdzie, niech złożą w jej ofierze życie. Bo, jak widać, „czasy konsensusów” także minęły.

Ale dlaczego powrót teokracji ma oznaczać stosy? Kościół ewoluuje, co doskonale widać w ostatnich stuleciach. Jego władza nie oznacza od razu śmierci na stosie, ale nadal może oznaczać przykre konsekwencje dla “heretyków”.

Takie problemy nie interesują nikogo w Prometexie, nikogo w rządzie i nikogo wśród społeczeństwa.

W jakim rządzie skoro „nastała teokrcja”? Chodzi o papieża? Jakiś rodzaj sanhedrynu?

Do wyboru, do koloru. Nie ma to żadnego wpływu na fabułę.

Korzystaliśmy z niej bezmyślnie przez dziesiątki lat, więc i teraz nie potrafimy się ograniczyć. Z pewnych przyzwyczajeń trudno zrezygnować.

Ach, nie ma to, jak być pouczonym przez mordercę. Może jakieś konkrety, jak lepiej wykorzystać trzeba było tę energię? Nie, żeby coś, ale Jack wykorzystał ją, by rozjechać księdza emeryta.

Ale kto kogo poucza. To pierwszoosobówka, Jack sobie myśli. Jack ekologiem nie jest ;)

Rodzina się jej wyrzekła, kościelni potępili, sędzia wlepił czapę.

To w końcu jest ta teokracja czy jej nie ma, co tu robi ten sędzia? Może inkwizytor? Lub coś?

Do wyboru, do koloru. Dlaczego w teokracji ma nie być sędziego kościelnego? Bez wpływu na fabułę.

Ruszacie na misję, która zapisze się w historii tej firmy, narodu amerykańskiego oraz całego świata.

Czy SZAP dalej istnieje? Jest państwem teokratycznym? Rządzi nim papież? Zasiada w Białym Domu? Jakaś ta wizja niekonsekwentna.

Jak wyżej, bez wpływu na fabułę.

Z początku łączył nas tylko seks, ale teraz to już coś poważniejszego.

Więcej seksu? Między tą dwójką nic więcej się nie dzieje.

Coś poważniejszego nie oznacza od razu małżeństwa. Może chcą się spotkać po wyjściu, może lubią ze sobą przebywać. Związek w takich warunkach nie rozwija się prosto. Oboje mogą zginąć na misji. Jednak po katastrofie są nadal ze sobą, aż do końca.

Biały podkoszulek kontrastuje z jej czarną skórą.

Moja ciemnoskóra piękność ma cholerny żal do Prometexu.

To jakieś odhaczanie netflixsowej checklisty? To jedyna bohatera, którą charakteryzujesz przez kolor skóry. Co to wnosi? Nawiasem mówiąc, o Jo wiemy tyle, że jest czarna i „zaszła z przypadkowym facetem na imprezie”, co, mówiąc szczerze, nie czyni z niej ciekawej postaci.

Netflixowa checklista xD

Myślę, że gdyby Jo była narratorką, opisywałaby bohatera jako białego. To opisywanie przez porównanie, np. W przeciwieństwie do Stefana, miał jasne włosy. Czyli wiemy, że Stefan miał ciemne.

Brown – jeden z twórców infernautyki – stwierdził, że na Ziemi demony są anomalią, (…) łkającą szwami tkaninę albo… cokolwiek.

A nasza rzeczywistość nie oddziałuje w żaden sposób na nich? Dlaczego to działa tylko w jedną stronę? Dlaczego ludzie w Piekle nie byli żadnym błędem?

A skąd Jack ma to wiedzieć? A dlaczego działa w jedną stronę? W którym momencie miałyby paść wyjaśnienia, skoro ludzie nie wiedzą. Niewiedza jest naprawdę fajna, szczególnie w horrorze.

– Jack, posłuchaj mnie. To nie było „nasze” Piekło! To… kosmici, obcy, nazwij ich, jak chcesz, ale to nie pieprzone diabły! Jack! Jack, zgadzasz się?

Jak ona na to wpadła? Przecież „karmi się”, jak mniemam, tylko kościelną narracją. Aby interesowała się historią lub filozofią nie ma ani słowa. A tu nagle przebłysk geniuszu?

Gdyby karmiła się tylko kościelną narracją, nie zaszłaby w ciążę z przypadkowym facetem i dokonała aborcji ;)

Kiedy Kościół mówi, że to Piekło, a potem Kościół sobie bardzo nie radzi egzorcyzmami itp. to człowiek zaczyna się zastanawiać, co jest grane.

Wieczorami pieprzymy się, by zapomnieć, potem patrzymy tępo w pustkę, każde zagubione we własnej wizji zaświatów.

Po pierwsze ja się nie kocham. Ja się pieprzę… ostro

E. L. James, Pięćdziesiąt twarzy Greya

Uwielbiam to sformułowanie, pokazuje bezradność autora w opisywaniu scen miłosnych. Ale to narracja 1-os. Można wybaczyć.

Pieprzyć bardziej pasuje mi do Jacka niż “oddajemy się miłosnym igraszkom”. A w obliczu śmierci i potencjalnej wieczności w Piekle, dwoje zdesperowanych ludzi raczej się pieprzy dla zapomnienia, niż szepcze czułe słówka. Oczywiście, to moje wyobrażenie psychiki tych postaci, z którym absolutnie nie trzeba się zgadzać.

Ode mnie to wszystko.

Pozdrawiam. :)

Dziękuję za wnikliwą analizę, mogę jedynie powiedzieć, że zwracam uwagę (może prawidłowo, może nie), na to, co bohater może wiedzieć i co powinien wiedzieć czytelnik, bo widzę, że chodzi głównie o brak wyjaśnień. Gdybym na becie dostał jakiś odzew, że brakuje tej a tej informacji, pewnie bym się mocniej pochylił nad wytłumaczeniem, ale ani kilka osób na becie, ani redakcja z Phantom Books nie wspomniały o tym problemie.

Mimo wszystko mam nadzieję, że przeczytałeś bez zbytniej przykrości :)

Jeszcze raz dziękuję za wizytę i pozdrawiam :)

Cześć, Zanaisie!

 

Zgrabnie napisane, intrygujące opowiadanie. Przedstawiona wizja piekła bardzo mi się spodobała. Jest oryginalna, ale przy tym naprawdę spójna. Z kolei na jabłka nigdy już nie spojrzę w ten sam sposób :D

 

Dziękuję za podzielenie się lekturą, biegnę klikać :)

„Pokój bez książek jest jak ciało bez duszy”

Hej, Cezary

Dzięki za pochwały i kliczka :) Miło mi, że przypadło Ci do gustu, ale z jabłek absolutnie nie rezygnuj (tylko te z Piekła zostaw w spokoju!)

Pozdrawiam serdecznie

W porządku – rozumiem, co masz na myśli, (…), bo nie o tym jest tekst.

Czyli twoim zdaniem lepiej jest zaserwować slogan „nastała teokracja”? Czytelnik wszystko łyknie? Byleby było trochę bluzgów, seksu i złych księży?

Jest to, moim zdaniem, wystarczająca wizja, aby dało radę zrozumieć tekst.

No, fabuła tego tekstu to: X-owie wydobywają Y-eki i przynoszą je do „domu”. Y-eki niszczą dom. Wiele, aby to zrozumieć, nie potrzeba.

Nic więcej nie trzeba – to tak jak w Star Warsach masz w pierwszej trylogii wystarczającą ilość informacji, aby wiedzieć, co się dzieje. Nie potrzebujesz kolejnych części i dziesięciu seriali, które pogłębiają lore.

Tak, i wzorem Georga Lucasa, źli chodzą na czarno, a dobrzy na biało. A prawa fizyki nie obowiązują.

Mimo to Gwiezdne Wojny mają jedną zaletą, dzieją się dawno, dawno temu w odległej galaktyce i to pozwala im uciec od naszej ziemskiej historii. Pozwala wiele wybaczyć. Mogłeś pójść w podobnym kierunku. Według mnie nawet jeden krok w tę stronę wykonałeś, ot, Kościół Odrodzony. Czemu w tym duchu nie pozamieniać i reszty nazw?

Nie zgadzam się, co do anyklerykalizmu.

Sam stwierdziłeś, że szkoda znaków na przedstawienie przeszłości, że lepiej to wszystko zastąpić ogólnikiem „nastała teokracja”. A potem przedstawiasz wypaczony obraz Kościoła. Nie podajesz przyczyny, dla której tak się stało, nie różnicujesz kleru. W mojej ocenie u podstawy tego stoi właśnie antyklerykalizm. Bez różnicy, czy ty podzielasz taki pogląd, czy tylko bazujesz na nim, aby wywołać kontrowersje.

Kościół jako firma to coś złego?

Tak, Kościół jako firma to jest coś złego, bo celem firm jest zarabianie, a to pociąga za sobą konsekwencje. Przykładem tego jest to opowiadanie, no nie?

Przypominam, że daje szanse odkupienia grzesznikom

W Piekle, z którego czerpią korzyści.

i mimo wszystko wspomaga wyczerpaną energetycznie Ziemię.

A czy taki jest sens istnienia Kościoła?

Gdzie tu problem? Niewiarygodny bohater, a na dodatek morderca. No kryształowy to on nie jest, jasne. Informacji nie ma, bo jest pionkiem.

Taki, że to z jego perspektywy obserwujemy świat i tylko na nim mogę bazować. Jednym z członków misji mógłby być ochotnik albo nawet ksiądz. Dałoby to możliwość wprowadzić nieco innej perspektywy, uzupełnić luki, zróżnicować obraz. Albo trzeba było lepiej dobrać bohatera.

Tafił do więzienia, bo przejechał księdza, a w więzieniu zapisał się do Programu.

Czyli początek tekstu wprowadza w błąd. Bo bohater pracuje w Piekle z własnej woli, a nie w ramach kary.

Nie bardzo rozumiem, o czym mówisz. Po pierwsze, facet w celi śmierci wybiera Program niż śmierć, to chyba jasna motywacja. Potem widzi Piekło i śmierć nie przeraża go już tak bardzo, jak wizja, że skończy w tym piekle.

Ale śmierć to właśnie oznacza. Śmierć równa się pójść do Piekła (chyba że jest Niebo lub coś innego). Czyli jeśli boi się Piekła, to boi się śmierci. Śmierć to tylko moment przejścia. Jeśli ja powiem, że nie boję się ciosu, ale boję się bólu? To, czy w istocie nie boję się bólu?

Ale dlaczego powrót teokracji ma oznaczać stosy?

Odebrałem stosy metaforycznie, jako tropienie heretyków, stąd moje zdziwienie.

Ale kto kogo poucza. To pierwszoosobówka, Jack sobie myśli. Jack ekologiem nie jest ;)

Po prostu nie lubię takich mądrości. Brzmią naiwnie. Czy wnoszą coś do fabuły? Czy to także Netflixowa checklista? :P

Coś poważniejszego nie oznacza od razu małżeństwa. (…) Jednak po katastrofie są nadal ze sobą, aż do końca.

No, i tam „się pieprzą”. A wcześniej chyba też, poza tym nic więcej. A miało być, jeśli dobrze pamiętam, „coś więcej”.

Myślę, że gdyby Jo była narratorką, opisywałaby bohatera jako białego. To opisywanie przez porównanie, np. W przeciwieństwie do Stefana, miał jasne włosy. Czyli wiemy, że Stefan miał ciemne.

Pisałeś przedtem, że historia i inne takie są nieistotne z punktu widzenia fabuły, a czy kolor skóry niewiele do tej fabuły wnoszącej postaci (gdyby jej nie było, coś by to zmieniło?) jest ważny?

Niewiedza jest naprawdę fajna, szczególnie w horrorze.

Niewiedza jest dobrą wymówką, aby ukryć dziury w fabule. Jeśli to one miały straszyć, to okej. Przyznaję, że ilość pytań, jaka się nagromadziła w mojej głowie, trochę mnie przeraziła. Przyznaję, Zanaise, że z tego wszystkiego nie mogłem nawet zasnąć. Więc, heh, horror chyba udany. Będę pamiętał, aby nie czytać innych twoich horrorów przed snem.

Gdyby karmiła się tylko kościelną narracją, nie zaszłaby w ciążę z przypadkowym facetem i dokonała aborcji ;)

Bo chrześcijanie nie grzeszą?

Kiedy Kościół mówi, że to Piekło, a potem Kościół sobie bardzo nie radzi egzorcyzmami itp. to człowiek zaczyna się zastanawiać, co jest grane.

A bedąc tylko "czarnoskórą pięknością", przeżywszy ten moment zastanowienia, zagląda do internetu, gdzie odpowiednie osóby już wszystko tlumaczą.

Pieprzyć bardziej pasuje mi do Jacka niż “oddajemy się miłosnym igraszkom”.

Wcześniej mówi do Jo „Kochanie”, to już pasuje? W myślach łatwiej jest ukryć czułość niż w słowach. Zawsze można o tym nie pisać. Niewiedza o takich zdarzeniach także bywa fajna.

Dziękuję za wnikliwą analizę, mogę jedynie powiedzieć, że zwracam uwagę (może prawidłowo, może nie), na to, co bohater może wiedzieć i co powinien wiedzieć czytelnik, bo widzę, że chodzi głównie o brak wyjaśnień.

W istocie o to chodzi. Jak się nie mylę, w pewnym momencie bohaterowie słuchają radio, a Jack od czasu do czasu rzuca jakimiś wyjaśnieniami, zatem w części się dało. Gdyby w tekście było mniej „pieprzenia”, to może i by się znalazł czas. Jo, mogłaby się choćby interesować historią, dałoby jej to możliwość, później zasugerować, że to nie jest prawdziwe piekło, mogłaby uzupełnić luki w historii, byłaby czymś więcej niż „czarnoskórą pięknością”. Byłaby drugim źródłem informacji o świecie, można by skonfrontować jej wiadomości z Jackiem.

Gdybym na becie dostał jakiś odzew, że brakuje tej a tej informacji, pewnie bym się mocniej pochylił nad wytłumaczeniem, ale ani kilka osób na becie, ani redakcja z Phantom Books nie wspomniały o tym problemie.

Postulujesz jakiś dogmat o nieomylności betujących i redakcji? Czy próbujesz mi coś powiedzieć? Spoko, już idę. :D

 

Raz jeszcze pozdrawiam. :)

„Pisałem wiele, ale co uważałem za niedoskonałe, rzucałem w ogień, bo ten najlepiej poprawia”. Owidiusz

Hej, Atreju

Nie będę się odnosił do wszystkich uwag, bo rozumiem, że Ty później odniesiesz się do moich odpowiedzi i spędzimy tu masę czasu, a wystarczy uznać, że opowiadanie po prostu Ci się nie spodobało i chyba obaj bez problemów zaakceptujemy taki wynik, prawda? :)

Natomiast dwie sprawy, do których jednak się odniosę (i jeśli chcesz, odpowiadaj śmiało) to, po pierwsze, kwestia wiedzy bohaterów, “pieprzenia”, statusu związku. Piszę, jak ja to widzę w głowie (oczywista oczywistość). Kiedy bohater ma nadzieję na udaną przyszłość, powie “kochanie” i może będzie tulił się do ukochanej, migdalił się i błyskał czerstwym humorem. Kiedy wisi nad nim śmierć i perspektywa czegoś gorszego, w strachu i bezsilności będzie zachowywał się inaczej. Tylko tyle. Nie uważasz tego za wiarygodne, czy spójne w obrębie danego bohatera? Nie ma sprawy, ale tutaj nie mam innej odpowiedzi niż “bo tak widzę Jacka”.

Po drugie:

Postulujesz jakiś dogmat o nieomylności betujących i redakcji? Czy próbujesz mi coś powiedzieć? Spoko, już idę. :D

Miałem już do czynienia z wieloma betującymi i kilkoma redakcjami. Absolutnie nie są nieomylni (sam czasem betuję). Zwracam tylko uwagę na fakt, że nikt nie miał podobnych problemów z ilością informacji o świecie, a skoro sześć osób nie widziało tego problemu na becie, cóż… sam rozumiesz. Skąd przypuszczenie, że gdybym zastosował się do Twoich uwag, nie dostałbym odzewu, że to i to się nie spodobało? Coś trzeba wybrać. Jeszcze nie zdarzył się ktoś, kto by tekstem dogodził wszystkim czytelnikom :) Dlatego, oczywiście, szanuję Twój odbiór, jednak widziałem to opowiadanie inaczej i nie mam nic więcej na swoją obronę.

Również pozdrawiam :)

 

Cześć,

 

Wszystko już chyba zostało napisane ;) Dodam tylko, że opowiadanie bardzo mi się podobało – to jest tekst, przez który się leci z przyjemnością do przodu, kolejne łyki kawy i cyk, koniec ;)

 

Jedyne, o co mógłbym się przyczepić to ta podróż kamperem w Andy przy topniejącym świecie.

 

Również klikam.

Hej, grzelulukas

Miło mi widzieć zadowolonego czytelnika :)

Dzięki za ostatniego kliczka i odwiedziny

Pozdrawiam

Witam. Zanaisowe sci-fi? Misię.

 

Silne skojarzenia z obrazami Beksińskiego. Przyjemne.

Lżejsze skojarzenia z piekłem wygenerowanym przez ASa Ellisona (”Nie mam ust…”) – szczególnie względem „ocalałych”, którzy oszukali system, jednakże przegrali. Równie przyjemne. Na koniec przypomniało mi się to: „AI generated hell prompt”.

 

Co do samego sci-fi w sci-fi, bardzo sprytnie manewrujesz między terminologią strikte naukową a granicami ludzkiego pojmowania – protagonista się na tym nie zna, więc szczegóły są zbędne. Przystępne dla czytelnika dowolnego rodzaju i niekrzywdzące jego levelu znajomości gatunku. Osobiście wolałabym bardziej hard (don’t take it out of context) niż soft, ale doceniam zastosowanie tricku. Dobrze wypada na tle etycznym skonstruowanego świata.

 

Ze strony teologicznej momentami miałam wrażenie, że jest bardziej stereotypowo niż powinno. Jednak jako ww. tło bardzo wyraźnej fabuły (o odkupieniu; o zbrodni i karze) jest całkowicie wystarczające. Ponury koniec bohaterów jest naturalnym ciągiem zdarzeń – ciut przewidywalnym. Dużo bardziej zaciekawiła mnie koncepcja piekielnych kręgów – i piekła samego w sobie, które jako „chrześcijańskie piekło Dantego” jest najpewniej tylko jedną z wielu interpretacji tego zjawiska. Chętnie przeczytałabym o analogicznej wersji Nieba, sugerowanej na końcu.

 

Flegeton w interpretacji Dantego w interpretacji Zanaisa zawsze spoko. Napisane zadziornie i konkretnie. Czytało się bardzo płynnie i nie dziwi mnie publikacja. Gratuluję ;)

Pozdrawiam!

Hej, Żongler!

Witam. Zanaisowe sci-fi? Misię.

Sfi-fi? Gdzie? :O

Silne skojarzenia z obrazami Beksińskiego. Przyjemne.

Lubię i miło mi.

Lżejsze skojarzenia z piekłem wygenerowanym przez ASa Ellisona (”Nie mam ust…”)

Coś mi się obiło o uszy, nie czytałem (ale ja ogólnie mało czytałem). Zachęciłaś do zerknięcia.

protagonista się na tym nie zna

Zgadnij, kto jeszcze się na tym nie zna

 

Osobiście wolałabym bardziej hard (don’t take it out of context) niż soft, ale doceniam zastosowanie tricku.

Tak, czasem potrafię nieźle oszukać czytelnika, że wiem, o czym piszę :P

Ze strony teologicznej momentami miałam wrażenie, że jest bardziej stereotypowo niż powinno.

Ano jest, to jakaś niesamowita, nowatorska wizja, ale spełnia zadanie.

Ponury koniec bohaterów jest naturalnym ciągiem zdarzeń – ciut przewidywalnym.

Po pierwsze, nie chciałem wyjść z konwencji (w końcu pisałem do antologii horroru), po drugie nie bardzo widziałem sposób jak ich uratować. Zdecydowanie przewidywalne.

Dużo bardziej zaciekawiła mnie koncepcja piekielnych kręgów – i piekła samego w sobie, które jako „chrześcijańskie piekło Dantego” jest najpewniej tylko jedną z wielu interpretacji tego zjawiska. Chętnie przeczytałabym o analogicznej wersji Nieba, sugerowanej na końcu.

Hm, niebo z reguły jest nudniejsze niż piekło, ale antologia niebiańska to całkiem niezły pomysł ;)

Flegeton w interpretacji Dantego w interpretacji Zanaisa zawsze spoko. Napisane zadziornie i konkretnie. Czytało się bardzo płynnie i nie dziwi mnie publikacja. Gratuluję ;)

Dziękuję pięknie :)

Pozdrawiam

 

Zgadnij, kto jeszcze się na tym nie zna

Ja :D

 

Hm, niebo z reguły jest nudniejsze niż piekło, ale antologia niebiańska to całkiem niezły pomysł ;)

“Wszystkie Chmurki Nieba” :3

 

Ogólnie polecam tego próżnego karzełka Ellisona fanom rzeczy dziwacznych i niemoralnych. “Nie mam ust a muszę krzyczeć” nieco się zestarzało (temat AI jest mocno wyeksploatowany), ale “Ptak Śmierci” wciąż jest przyjemnie dziwny (nie antologia o tym tytule, a samo opowiadanie, chociaż ”Ukorz się, pajacu” i “Jeffty ma pięć lat” też zasługują na uwagę). W wolnej chwili można zerknąć ;)

Nie będę oryginalna i napiszę, że mi się podobało. Interesująca wizja Piekła, czyta się dobrze.

Hej, Pusiu

Dzięki, cieszę się :)

Pozdrawiam

Piekło niesamowicie plastyczne, podobnie jak sytuacja bohaterów i ich pyrrusowe zwycięstwa. Wciągnęły mnie zarówno technikalia przedwsięwziecia, jak i cierpienie bohaterów.

Zakończenie w stylu postapo podobało mi się mniej. To znaczy logicznie nie mam nic do zarzucenia, ale spływające ręce, nogi i oczy w górach jakoś mi nie pasowały.

Na pewno to opowiadanie zostanie ze mną, bo daje do myślenia.

Lożanka bezprenumeratowa

Hej, Ambush

Cóż, przyznam, że wizyty w piekle też uważam za lepszą część opowiadania :)

Zakończenie to moje typowe zmienianie schematów – spalenie świata przez demony byłoby takie… normalne. Zagłada w wyniku anomalii jest znacznie ciekawsza.

Dzięki za wizytę i pozdrawiam :)

Zanais!

 

Chciałbym kiedyś znaleźć Twój tekst, który mi się nie spodoba, ale to nie jest ten dzień. xD

Na początku chciałem się obrazić za kolejny tekst sci-fi o kosmosie, a tutaj proszę – podróże międzywymiarowe i wizja piekieł. Dobre. Obrazowo przedstawione, opisy da się zobaczyć, wyczuć i dotknąć, a w tym przypadku to robi podwójną robotę. Niezły morał – zadzierasz z Piekłem, to Piekło spuszcza Ci wpierdziel. No i fajne zwrócenie uwagi na kwestię Jabłek – jak to Ewa kiedyś się skusiła i odmieniła świat nie do poznania, tak i ludzkość z opowiadania dokonała tego samego – ale tym razem nie było drugiej szansy.

Pozdrawiam!

Quidquid Latine dictum sit, altum videtur.

Hej, BC

Chciałbym kiedyś znaleźć Twój tekst, który mi się nie spodoba, ale to nie jest ten dzień. xD

Te słabsze usunąłem z portalu xD

Na początku chciałem się obrazić za kolejny tekst sci-fi o kosmosie, a tutaj proszę – podróże międzywymiarowe i wizja piekieł.

A gdzie ja pisałem o kosmosie prócz erotyku? :O

 

Dzięki za miłe słowa, Jabłka zagrały bardzo dobrze z motywem tekstu. Happy end w rozgrywce z Piekłem nie mógł nastąpić, ale mam nadzieję, że nie psuje odbioru. Ostatecznie, miał to być horror, a tam rzadko układa się po myśli bohaterów.

Pozdrawiam serdecznie

A gdzie ja pisałem o kosmosie prócz erotyku? :O

Zrobiłem sobie niespodziankę i nie zerknąłem na tagi xD Zobaczyłem na początku skafander i kapsułę, to myślę sobie: tylko nie kosmos!

Ale pozytywnie zaskoczyłeś :D

 

ale mam nadzieję, że nie psuje odbioru

Nie, nie, git jest. Szczęśliwe zakończenie by nie pasowało ;)

Quidquid Latine dictum sit, altum videtur.

Bardzo smakowita i pokręcowa wizja. Wciąga niemal od samego początku. Bohaterowie na tyle ciekawi, by się nimi przejąć (zwłasza, że ich los może być straszny i cały czas wisi na włosku), całość niejednoznaczna, a zakończenie bardzo mi pasuje. Korporacja kościelna przedstawiona nieco zbyt stereotypowo i jednoznacznie, ale to chyba jedyny minus,

Hej, Zygfrydzie

Dziękuję za lekturę. Cieszę się, że uznałeś opko za smakowite :) Korporacja jest dość… hm… korporacyjna. Zysk, zysk, zysk. Myślę, że takie zachowanie nie różni się od zachowania wielu firm, ale rozumiem, że w przypadku religijnej organizacji, nieco bardziej razi.

Pozdrawiam serdecznie 

Cześć, Zanaisie!

 

Znamy się nie od dziś, więc pominę rzeczy, z których jesteś znany, jak chociażby sprawność pióra, a odniosę się tylko do rzeczy z tekstu.

Cała wizja bardzo mi się podoba. O ile ten zły i chciwy kościół to nic nowego i to ta “łatwa” część światotwórstwa, to już wycieczki między wymiarami pobudziły moją wyobraźnię. Dostrzegam jeszcze trochę potencjału na zwiększenie napięcia przy wycieczkach do piekła, ale sama idea polania piekła polewą z SF mocno do mnie trafia.

Troszkę się zdziwiłem, że zdołali bez ubytków na zdrowiu opuścić miejsce, skąd wychodziły demony – niezłą rozpierduchę im tam zrobiłeś, ale bohaterowie zwiali. To był chyba jedyny zgrzyt, choć nie jakiś poważny.

Sama końcówka to nie moje klimaty, ale jest… rozsądna. Tzn. po lekturze (kilka dni temu) sobie na nią ponarzekałem, że znów to “kocham cię” i w ogóle, ale ułożyłem to sobie w głowie i ostatecznie pasuje. Tylko średnio takie lubię.

Miałem jeszcze jakieś mniejsze uwagi, ale stwierdzam, że byłyby czepianiem się na siłę, co sensu żadnego nie ma.

 

Pozdrówka!

Nie zabijamy piesków w opowiadaniach. Nigdy.

Hej, Krokusie!

Ach, te straszne “Kocham cię” xD Faktycznie, we Fiolecie też to miałem. Wychodzi na to, że jestem miłośnikiem romansów i pluszowych misiów, czasem tylko lubię poopisywać kanibali i dziwne zabawy ze zwłokami ;)

Cieszę się, że jakoś ułożyło się w głowie – jak zwykle próbowałem “wejść” w bohatera i myślę, że zachowałby się właśnie w taki sposób. Człowiek, który widział piekło i stoi u progu śmierci, może zachować się sentymentalnie.

Wolałbym happy end, ale to nie taka opowieść.

Kościół – owszem, “łatwe” światotwórstwo, coś za coś, skupiłem się na piekle.

No i ucieczka z piekła – przyznaję się do drobnego plot armoru, ale zwalam to na sprytny plan piekła, aby dalsze wydarzenia potoczyły się właśnie tak.

Dziękuję za uwagi i pozdrawiam!

Cześć, Zanaisie!

Po pierwsze – nie budzi wątpliwości, że Twoja ogólna sprawność pióra, umiejętność kreacji świata, bohaterów, prowadzenia fabuły – znacznie wyrasta ponad przeciętną Portalu i ponad mnóstwo utworów publikowanych gdzie indziej. Mówię o statystyce, bo oczywiście mamy tu kilkoro autorów zdolnych pisać pojedyncze opowiadania na równym lub wyższym poziomie. Zwłaszcza zaś robi na mnie wrażenie, jak bardzo poprawiłeś się językowo, musiałeś wykonać tu ogrom pracy. Pierwsze Twoje teksty jeżyły się od błędów nawet po korekcie, a teraz nie tylko nic mnie nie raziło przy lekturze, ale wręcz kiedy już przez moment myślałem, że znalazłem pomyłkę, to sam nauczyłem się czegoś nowego.

Czyli mamy historię krasnoludów, którzy dokopali się zbyt głęboko, przedstawioną z perspektywy orka-przestępcy zatrudnionego przy kopaniu. Jak często przy Twoich tekstach – niby błahostka fabularna, ale oryginalny punkt widzenia dodaje jej głębi, a jakość wykonania pozwala przeżywać zdarzenia wraz z bohaterami i zadawać sobie pytania. W tym przypadku, o istotę odpowiedzialności indywidualnej i zbiorowej. Ukazany świat budzi nasz sprzeciw nie tylko ze względu na konkretne niegodziwe przepisy, ale chyba przede wszystkim dlatego, że więźniowie mają (mogą) wykupić się, odpracowując winy wobec społeczeństwa zamiast indywidualnej kary i poprawy, a potem sprawiedliwość przeważnie ukazywana w narracji jako boska dotyka wszystkich tak samo. Powiedziane jest przecież, że Sodoma ocalałaby, gdyby znalazło się w niej dziesięciu sprawiedliwych. Przypuszczam, że przedstawiciel cywilizacji konfucjańskiej wzruszyłby nad tym ramionami, aczkolwiek nie mam żadnego pod ręką, aby to na nim przetestować.

Wątpliwości przedstawione przez Atreju w większości mnie nie przekonują. Wydało mi się jasne, że teokracja może obejmować część państw lub tylko jedno, w końcu z takimi przeważnie mamy do czynienia. Nawet w obrębie scentralizowanego katolicyzmu zdarzyła się przecież teokratyczna Hiszpania z własną inkwizycją raczej formalnie uznającą autorytet papieża. Wydaje mi się wprawdzie, że akurat na terenie USA bardziej prawdopodobne byłoby wyrośnięcie takiego systemu na gruncie protestanckiego fundamentalizmu, ale mogę się mylić, nie znam się na tym zbyt dobrze. Również uderzyło mnie przy lekturze, że więcej sensu miałoby przedstawienie zdarzeń w następującym porządku: najpierw odkrycie wymiaru czy też świata równoległego przypominającego tradycyjne piekło, a potem wzrost znaczenia Kościoła, jego dalsze upodobnienie do korporacji i powszechne uznanie tegoż wymiaru za piekło.

I ostatnia, powiązana z tym kwestia, na którą przedmówcy także zwracali już uwagę: punkt ciężkości tekstu. Teokracja pozostaje gdzieś w tle, skupiamy się na gonitwie za rozwojem bez rozpoznania konsekwencji (naukowych i społecznych) oraz jej smutnych skutkach. Gdzie tutaj grupa docelowa? Ci, którzy optują za rozwojem, a wiara nie jest im bliska, chcieliby raczej, aby fundamentalizm nie został przedstawiony jako pretekstowe Zło w tle, lecz głębiej przeanalizowany, z ostrzeżeniem przed konkretnymi mechanizmami zbliżania się do zbrodniczego systemu. Niektórzy mogliby nawet uznać opowiadanie za (przychylną niestety) alegorię dogmatycznych ostrzeżeń przed elektrowniami atomowymi, które kiedyś, w jakiś tajemniczy sposób miałyby przynieść ludzkości zagładę. Z kolei czytelnicy wierzący i bojący się rozwoju nauki mogą, jak przypuszczam, po prostu oburzyć się przedstawieniem Kościoła, nic więcej z tekstu nie wynosząc.

Wyłowione z komentarzy:

Te słabsze usunąłem z portalu xD

Chciałbym tylko dla zasady wspomnieć, że jakkolwiek usunięcie tekstu jest Twoją suwerenną decyzją, to moim zdaniem wywiera jak najfatalniejsze wrażenie na czytelnikach, którzy poświęcili ileś czasu na lekturę i podzielenie się wrażeniami, a już zwłaszcza (!) na betujących.

 

Pod kątem oceny piórkowej mam z tym opowiadaniem potężny kłopot. Choćby dlatego, że może mi już brakować kwalifikacji, aby Cię jeszcze naprawdę oceniać. Jak powiedziałem, techniką pisarską przerastasz ogół Portalu o tyle, że na samej tej podstawie można by wszystkim Twoim tekstom przyznawać Piórka, wszystkie mogą być reklamą NF, wszystkie mogą przekonywać przypadkowego czytelnika, że znajdzie tu lepsze utwory niż w księgarni. Automatyczne nagradzanie danego autora byłoby jednak takim samym wypaczeniem, jak przykładanie do różnych autorów różnej miary, żądanie od Ciebie więcej celem danego wyróżnienia – a pomiędzy tymi skrajnościami jest naprawdę bardzo mało miejsca. Pozostaje skupić się na innych (niż jakość wykonania) aspektach oceny tekstu. Tutaj zaś, jak wyjaśniłem, nie widzę prawdopodobnej grupy docelowej, a lektura pozostawiła mnie raczej zmieszanego, nie z jasnym wrażeniem, że pogłębiła moje rozumienie świata. Nie umiem uczciwie odpowiedzieć, czy przypadkiem nie zagłosowałbym na TAK, gdyby takim dziełem popisał się mniej mi znany autor. Mniemam jednak, iż nie uczynię Ci krzywdy głosem na NIE.

Pozdrawiam serdecznie,

Ślimak Zagłady

Hej, Ślimaku

Pozwól, że zacznę od końca – NIE absolutnie mi krzywdy nie robi. Tekst wyszedł drukiem i przyznam, że jestem z niego zadowolony, chociaż wiem, iż można by jeszcze poprawiać.

Horrory to nie moja mocna strona, bo wciąż nie rozumiem, jak można się przestraszyć słowa drukowanego, więc zamiast nastroju idę w efekciarstwo.

Bardzo mnie cieszą Twoje słowa o moim rozwoju, bo trudno zaobserwować to samemu, a Ty akurat często mnie betowałeś i czytałeś.

Rozumiem argument o grupie docelowej, ale przyznam, że w opowiadaniach rzadko zwracam na to uwagę. Patrzę na temat, limit znaków i liczę, że wymyślę w miarę znośną historię. Komentarze na LC chwaliły opowiadanie za pomysł, nie sądzę, by ktoś mógł poczuć tu dreszczyk strachu, ale dla mnie wystarczy. Tak samo z “głębią” tekstu – jeden raz chciałem tylko przekazać coś ważniejszego, w “Koniach na dalekim brzegu”. Swoje pisanie traktuję jako przedstawienie ciekawej (mam nadzieję) historii, świata lub bohaterów. Rozrywka, nic więcej. Dlatego tak, nie wiem, jaka grupa docelowa tu pasuje – może tylko grupa ciekawskich, co się wydarzy po podróży do Piekła :)

Te słabsze usunąłem z portalu xD

Chciałbym tylko dla zasady wspomnieć, że jakkolwiek usunięcie tekstu jest Twoją suwerenną decyzją, to moim zdaniem wywiera jak najfatalniejsze wrażenie na czytelnikach, którzy poświęcili ileś czasu na lekturę i podzielenie się wrażeniami, a już zwłaszcza (!) na betujących.

Są w kopiach roboczych, więc nie tak, że nie można ich wrócić. Część miała kłótnie, część chciałbym wykorzystać do recyklingu i wysłać na jakieś konkursu, a część była po prostu słaba i wstyd :P Ogólnie, nie jest to zabroniona praktyka, chociaż może trochę nieetyczna (moje komentarze też nieraz przepadły). Przyjmuję głos krytyki.

Dziekuję bardzo za tak miłe słowa, mam nadzieję, że jeszcze zdarzy się okazja podsunąć Ci jakiś lepszy tekst do przeczytania, chociaż na portalu już rzadko bywam.

Pozdrawiam serdecznie!

 

a część była po prostu słaba i wstyd :P Ogólnie, nie jest to zabroniona praktyka, chociaż może trochę nieetyczna (moje komentarze też nieraz przepadły).

Jasne, że nie jest zabroniona, od razu pisałem, że to Twoja decyzja. Sam nieraz patrzę na swoje dawniejsze teksty krytycznie czy wręcz z zażenowaniem (nie mogę sobie na przykład odpuścić, że w Wyrywaniu zębów nie wpadłem na pomysł z hipopotamem podsunięty potem przez Krara), więc rozumiem, że te uczucia mogą urosnąć na tyle silnie, aby zmusić kogoś do ukrycia tekstu. Może to wręcz oznaka przełomu w rozwoju literackim? Przypominam sobie, że Słowacki w tym okresie, gdy zaczął pisać rzeczywiście wybitnie, wyraził się wprost, iż znienawidził swoje wcześniejsze utwory.

Myślałem o tym też dlatego, że kojarzę mgliście, iż pod drugim Lowinem ktoś Ci także napisał esej o filozofii przyznawania piórek. Postawił przy tym tezę, że gdyby opowiadania z dwóch pierwszych tomów wiedźmińskich były publikowane na NF, po pierwszym kilka kolejnych raczej nie otrzymałoby Piórka. Możliwe, że tamta Loża była ogółem nieco surowsza od obecnej.

Dziekuję bardzo za tak miłe słowa, mam nadzieję, że jeszcze zdarzy się okazja podsunąć Ci jakiś lepszy tekst do przeczytania, chociaż na portalu już rzadko bywam.

Też zdecydowanie mam taką nadzieję!

Zan, moją opinię znasz z bety, więc nie będę się powtarzał, oprócz tego jednego – świetny tekst :) 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Q

Known some call is air am

Hej, Outta

Dzięki raz jeszcze za betę :)

Pozdrawiam!

Dobra, nie będę się za bardzo rozpisywać, bo podczas bety nagadaliśmy się dość i wiesz, że mi się podobało.

Historia jest oryginalna, ciekawa, masz tam parę zaskoczeń. Główny bohater wyrazisty, jego motywacja i postępowanie gra i buczy, podobnie w przypadku pozostałych postaci. Zakończenie logiczne, w sumie spodziewałam się, że skończy się katastrofą, ale jednocześnie nie miałam wrażenia przewidywalności.

Dobre było :)

Chciałabym w końcu przeczytać coś optymistycznego!

Cześć Zanais!

 

Ciekawa i trzymająca w napięciu historia, kwestie chrześcijańskiego uniwersum potraktowane dosyć powierzchownie, ale całkiem nieźle współgra to z halonem i religijnym korpem, które handluje energią. Czyżby element czarnego humoru? Nie do końca rozumiem dlaczego, ale do pewnego stopnia przypominało mi anime NGE.

Bohaterowie niby prości, trochę filmowi, ze sporą motywacją do działania i strasznymi przewinieniami na karku. Wizja innego świata, który odwiedzają sugestywna i mroczna, szczególnie to chodzenie po czerepach, ale czytałem już u Ciebie paskudniejsze setting (skórożercy, brrrrr). Co nie znaczy, że jest źle, jest dobrze, ale mam chyba zbyt wysokie oczekiwania w stosunku do piekła.

Za to motyw jabłek przepiękny, podobnie jak bezpostaciowych demonów, tworów innego świata, które na głos kolegi wbiły na planetę, by… Do przedostatniej sceny tekst robił wrażenie jedynie udanej przygodówki, ale obserwacje bohatera i jego pogodzenie się z tym, czego z Jo doświadczają dodaje tak potrzebnej głębi do obrazka, zapachniało poznaniem i kilkoma innymi ciekawymi tematami do rozkmin o czfartej nad ranem.

Świetny tekst, zdecydowanie biblioteczny. Piórkowo po krótkim namyśle również jestem na TAK. Wypaczona religia (znowu) i światotwórstwo zrobiły robotę.

 

Pozdrawiam!

„Poszukiwanie prawdy, która, choćby najgorsza, mogłaby tłumaczyć jakiś sens czy choćby konsekwencję w tym, czego jesteśmy świadkami wokół siebie, przynosi jedyną możliwą odpowiedź: że samo poszukiwanie jest, lub może stać się, ową prawdą.” J.Kaczmarski

Hej, Irko

Owszem, beta była długa i treściwa, ale wyszła na dobre :)

Cieszę się, że upływ czasu nie zmienił Twojego zdania o tym tekście.

Dziękuję i pozdrawiam!

 

Hej, Krarze

NGE nie znam, chodzi o Neon Genesis Evangelion? Jeśli tak, to tylko słyszałem. Kapka czarnego humoru był w planach, ale tylko w postaci cynicznych przemyśleń bohatera.

Setting nie równa się skórożercom, bo i są filtry w hełmach, cenzurujące co straszniejsze, i tam okrucieństwo było chyba bardziej odczuwalne przez stosunek do niego zwykłych ludzi (powiedzmy, że zwykłych). W piekle ból jest dla samego bólu i bez otoczki społecznej/emocjonalnej nie ma takiego wydźwięku ;)

Zwykłych demonów nie planowałem od początku, zbyt ograne (piekło w ogóle przypomina zdartą płytę), miło mi, że taka wersja się spodobała. No i przemyślenia – zawsze problem, czy czytelnik uzna je za wiarygodne.

Dzięki za TAKa (kurczę, faktycznie znów wyszło antyreligijnie xD) i lekturę!

Pozdrawiam serdecznie

Heh, no sama koncepcja piekła jest raczej głupia, ale przecież to nie Twoja wina, zresztą powykręcałeś trochę, żeby było ciekawiej.

Za to najbardziej leżała mi sugestywność, bo faktycznie czuło się i widziało wszystko, co się działo, jakoś mi się kolejne obrazy z kina klasy B przewijały przed oczami, Event Horizon, Hellraiser, nawet miejscami Sunshine. Wszędzie gdzie ból i szaleństwo. Jest pewna tajemnica, jest pewne jej rozwiązanie… nie żeby “chciało się wiedzieć, o co chodzi”, ale raczej “co się stanie”, bo od początku jest takie napięcie, że nie ma wątpliwości co do nadchodzącej katastrofy. Narracyjnie przypominało mi Stephensona, szybko, zwięźle, sama akcja – mnie to akurat średnio leży, ale innym generalnie się podoba, a i wykonanie na naprawdę wysokim poziomie. Nie ma do czego się przyczepić (a jak niektórzy wiedzą – lubię). Zresztą samo się przeczytało, prawie nie miałem w tym udziału. Gdyby było dłuższe, to narzekałbym, że nie ma nic poza mięchem.

A tak – dobra robota!

5.5

Hej, Vargu

Hm, no konkurs był na antologię związaną z piekłem, więc cóż, też podchodziłem nieufanie, bo o piekle już było tak wiele tekstów, że trudno coś nowego wycisnąć.

Wymieniłeś trzy filmy, które bardzo lubię – nie przeczę, że lubię ich estetykę i mają wpływ na moje pisanie.

Akcja pędzi do przodu, bo limit był dość krótki oraz osobiście wolę to “mięcho” niż długie strony spokoju, ale z pewnością, gdybym pisał dłuższą opowieść, tempo by zwolniło. Trzeba czasem odetchnąć, z tym się zgodzę. Jeszcze nie opanowałem takie planowania opowieści pod limit, aby się zawsze wyrobić, więc było tu nieco cięć. Mam rozwlekły styl.

Dziękuję za wizytę i cenną opinię!

Pozdrawiam serdecznie

Nowa Fantastyka