- Opowiadanie: MaSkrol - Widmo przeszłości

Widmo przeszłości

Bardzo dziękuję użytkownikowi None. Dzięki jego spostrzeżeniom napisałem drugi, zupełnie inny tekst, który później pomógł mi oszlifować, wskazał nielogiczności, dziury w fabule... ogólnie wszystko co złe i niedobre, zazwyczaj sugerując jak mogę to poprawić.

Dziennik poprawek:

16.05.2019:

Kilka poprawek, wskazanych przez regulatorzy.

Dopisanie dwóch lub trzech zdań, dotyczących celu i motywacji bohatera. 

17.05.2019

Poprawiłem błędy wskazane przez lk. 

18.05.2019

Poprawki dotyczące interpunkcji, wskazane przez Anet. 

Dyżurni:

ocha, bohdan, domek

Oceny

Widmo przeszłości

– Przepraszam, czy można? – Tęgi mężczyzna wcisnął się na fotel autokaru, nie czekając na odpowiedź.

– Pewnie – burknął Thot. Kiedy tamten już się usadowił, wrócił do robienia notatek, kreśląc coś bezpośrednio na mapie. Jego ruchy były metodyczne, jakby brał udział w specyficznym rytuale. Po minucie ciszy zdążył zapomnieć o facecie obok i zaczął do siebie mamrotać.

Nowy pasażer przysłuchiwał się, nie dowierzając.

– Zna pan esperanto?

– Tak i kilka innych języków.

– Co za zbieg okoliczności… ha! – Uśmiechnął się nieznajomy i podał dłoń, zasłaniając papier. – Adam Kowalik, archeolog i poliglota.

Bóg niechętnie puścił mapę, która zawisła w powietrzu podparta o fotel przed nim. Uścisnął podaną dłoń.

– Tomasz Dżechuta… aktualnie zapalony podróżnik.

Kowalik przychylił się do sąsiada, jeszcze bardziej ograniczając jego przestrzeń osobistą.

– Ile języków pan zna?

Plecy Thota zalał zimny pot. Każdego dnia czuł się coraz bardziej osaczony, ale dziś przechodziło to wszelkie wyobrażenie. Gdziekolwiek nie poszedł wyczuwał jej wzrok, jakiej kobiety by nie mijał, był niemal pewien, że to ona. Teraz ten wścibski facet. Brakowało tylko, żeby prowadził wykopaliska w Egipcie…

– Sporo. – Wzruszył ramionami.

Thot odsunął rękaw i spojrzał na zegarek. Zostały mniej więcej trzy minuty. Serce waliło mu jak dzwon. Rozpisywał plan dwieście czterdzieści dziewięć dni, przez trzy miesiące wcielał go w życie, aby teraz rozpoczął się najtrudniejszy etap.

Adam wpatrywał się jak urzeczony w amulet przypięty do sznurka, który oplatał nadgarstek boga.

O nie. Tylko nie to, pomyślał Thot.

– Czy to jest Harpokrates? – Kowalik pochylił się. – Niesamowite. Mogę spojrzeć? Wygląda bardzo autentycznie.

Dżehuta schował amulet pod rękawem.

– Słyszał pan o nim?

– Oczywiście! – odparł Kowalik. – Harpokrates, pomaga dochować tajemnicy. Nie spodziewałem się, że spotkam w autobusie tak ciekawego człowieka! Bardzo interesujące jest…

– Lubisz swoją pracę? – przerwał mu Tomasz, składając mapę i wstając z miejsca.

Kończył mu się czas.

– Tak… pewnie, uwielbiam! – Podniósł się, robiąc miejsce Dżehucie. – Co pan…

Thot przecisnął się zwinnie obok Adama, poklepał go po plecach.

– W takim razie pracuj dalej. – Spojrzał Adamowi w oczy. – Ale nie odkryjesz już niczego ciekawego. Era starożytnych bogów dawno przeminęła. 

Wyszedł z autobusu.

***

Thot w ostatniej chwili wbiegł do następnego autokaru. Drzwi zamknęły się zaraz za jego plecami.

Schował mapę do torby i z trudem zajął miejsce przy oknie.

Dygotał, buzująca krew niemal rozrywała żyły. Nieodparta słabość zaatakowała jego ciało, czuł uścisk w gardle, jakby ugrzęzła tam metalowa kula. Ludzki stres potrafił być destrukcyjny.

Właśnie zaczęła się prawdziwa ucieczka…

Od świtu czuł moc Izydy, promieniowanie, nadnaturalny bodziec na pograniczu wzroku, słuchu i powonienia, którym emanował każdy bóg. Rozpoznał jej skrawki na Adamie. Był przekonany, że gdyby nie przesiadka, spotkałby boginię na następnym przystanku.

Uśmiechnął się smętnie. Wszystko obliczył nienagannie, lecz tak naprawdę był zawiedziony. Taka sytuacja nigdy nie powinna zaistnieć. Niestety, ci twardogłowi idioci nie zostawili mu wyboru.

Thot przechylił się do okna. Wieczorna ciemność wniknęła już w boczne uliczki i przestrzenie pomiędzy światłami latarni. Przechodnie spadli na dalszy plan, na pierwszy zaś przebijały się podświetlone billboardy i jaskrawe loga, kusząc ze ścian centrów handlowych i wysokich budynków. Samochody układały się w nieskończony korowód lamp.

Kochał to. Przypatrywanie się cywilizacji sprawiało, że serce podskakiwało, niemal podnosząc go pod niebo. Wzrastało, a on razem z nim, pozwalając się unieść euforii. Ciekawe czy tak czuł się Ozyrys, gdy ponownie wyłonił się z chaosu. Kiedy został wskrzeszony przez Izydę i Thota. 

Tutaj, wśród ludzi, często ogarniało go podobne uczucie. Nie miłość, ale… duma, spełnienie? Tak… chyba tak może to nazwać. Zawsze gdy oddzielano go od tego świata, miał wrażenie, że usycha.

Niestety, reszta panteonu nie podzielała jego entuzjazmu.

Głębokie zamyślenie wprowadziło Thota na grząski grunt znużenia, walczył z zamykającymi się powiekami, ale abstrakcyjne wizje na granicy jawy i snu zwyciężyły. Widział urywki z przeszłości, zdawało mu się, że ponownie usuwa truciznę z ciała Horusa, lecz tym razem przegrywa walkę… Zmorzył go sen.

***

Wybudził się, uderzając nogami w fotel przed nim. Ciężki, urywany oddech musiała słyszeć przynajmniej połowa autokaru. Przez chwilę nie wiedział, gdzie się znajduje. W umyśle ujrzał tysiące czarnych scenariuszy.

Dalej jedziesz, pomyślał Thot. Wciąż jest noc, uspokój się.

Wcisnął rękę do torby i musnął dwie schowane księgi. Atak paniki powoli ustępował. 

Ciągle jesteś dwa kroki przed nią. Nie może cię rozpoznać tak łatwo. Przeszedłeś rytuał. Masz przewagę.

Wyjął czerstwą drożdżówkę, rozciągnął się. Szyja bolała go niemiłosiernie od spania w niewygodnej pozycji. Minęły trzysta czterdzieści dwa dni, od kiedy znów jest w ludzkim ciele, a wciąż nie przyzwyczaił się do bólu, któremu tak łatwo ulegało. Cóż… za wszystko trzeba jakoś płacić.

Przez materiał koszulki wymacał Oko Horusa. Stworzył amulet kilka tysięcy lat temu, kiedy leczył syna Izydy, a do wewnątrz wczepił tkankę z prawdziwego oka. Nikt nie wiedział o dodatkowym zastosowaniu przedmiotu. Nawet Horus.

Zamknął oczy, oddychał równo, nie myślał o niczym. Czerń powoli zaczęła się rozmywać, przybliżając obraz ukrytej w chmurach Barki Milionów Lat. Obraz z lewej źrenicy boga nieba.

Najpierw zobaczył Re, siedzącego na złotym tronie. Horus nie odrywał od niego wzroku.

Thot czuł zgromadzoną moc… przytłaczającą potęgę. Skrawek dawnej siły.

Było ich jeszcze więcej niż poprzednio. Znacznie więcej niż powinno ich być. Kiedy Apophis atakował jeszcze barkę, bronił jej Set, czasem Bastet i Thot. Demon zniknął jakiś czas temu, ale wokół tronu zgromadziła się większość panteonu. Jak nigdy. Być może brakowało tylko Izydy i, oczywiście, Ozyrysa.

Re prezentował się znacznie gorzej niż trzy miesiące temu, gdy Thot widział go po raz ostatni. Sokoli dziób wyglądał, jakby miał się rozpaść, z twarzy zaczęły wypadać pióra, a dysk słoneczny był wykrzywiony. Bogowie zapewne nieustannie go okłamywali, że wciąż posiada miliony wyznawców. A on im wierzył lub nie był w stanie dopuścić do siebie innej myśli… pomimo że Thot ostrzegał od setek lat.

Nagły ucisk w gardle niemal zmusił Thota do otwarcia oczu. Tak bardzo chciał pomóc ojcu, tak bardzo chciał wszystkiemu zapobiec.

Re zaczęło ogarniać szaleństwo. Nie czuł dawnej mocy, nie czuł wiary swoich wyznawców… bo wyznawców już nie było. Zniknęli bezpowrotnie.

Tylko Thot rozstał się z przeszłością, która nigdy nie wróci. Tylko on zrozumiał, że zejście między ludzi to jedyne wyjście… i choć nie chciał się do tego przyznać, wolał przebywać między nimi. 

Zdawali się o czymś rozmawiać, lecz amulet pokazywał wyłącznie obraz. Bóg usłyszałby dźwięk, kiedy ktoś zwróciłby się bezpośrednio do niego.

Nieoczekiwanie Re spojrzał prosto w lewe oko Horusa. 

Thot zamarł, mięśnie zesztywniały, nie był w stanie poruszyć nawet palcem u stopy. Zapomniał o oddychaniu.

– Czy ten zdrajca znów podgląda? – usłyszał głos najwyższego z bogów.

Patron mądrości czuł, jak pokrywa ziemi pęka, a on spada w czeluści chaosu. Z trudem łapał powietrze, puls przyspieszył. To nie mogło się dziać… Od jak dawna wiedzieli?

Nie otworzył oczu. Nie mógł.

Obraz przechylił się nieznacznie w dół, na stopy Re, by następnie wrócić do góry. Nagle znaleźli się niebezpiecznie blisko tronu. Thot skamieniał, Re siedział niespełna krok dalej. Ich wzrok się spotkał. Wygasająca moc najwyższego z bogów śmierdziała ogniem i siarką. Thot czuł przytłaczającą wolę Re, dawną potęgę, która mogła trząść podstawą ziemi i dostrzegał… wściekłość, czyste szaleństwo. Pocił się, a strach odbierał mu rozum. Nigdy nie widział Re w takim stanie… przypominał gwiazdę bliską eksplozji.

Re chuchnął, Thot uderzył plecami w fotel, a całe powietrze wyleciało mu z płuc. Chyba spadł na podłogę. Doskoczył do niego inny pasażer. Coś mówił, ale Thot niczego nie słyszał. Świszczało mu w uszach. Odepchnął mężczyznę. Lub może kobietę, nie był pewien.

Ból był obezwładniający. Ziemia osuwała się spod ciała, ale to nie miało znaczenia…

Wiedzieli gdzie jest.

Zataczając się, pobiegł do kierowcy. Wymamrotał dwa słowa, a mężczyzna zatrzymał autokar na poboczu obok leśnej drogi. Patron mądrości, wielki rachmistrz, uciekinier, i jak się okazało, zdrajca, wpadł pomiędzy krzaki i zniknął w lesie.

***

Wiatr smagał twarz Thota, a zimno przedostawało się pod ubranie. Nastąpiła bardzo nagła zmiana planów. Powinien być daleko stąd… jednak miał nadzieję, że oddalił się na wystarczającą odległość.

Było cicho. Włosy na skórze jeżyły się, jakby w próbie wychwycenia dźwięku innego niż oddech i odgłos butów ugniatających śnieg. Szum morza zdawał się dziwnie oddalony, nieistniejący. Thot starał się o nim nie myśleć.

Usiadł na skraju klifu i patrzył, jak fale rozbijają się o skały. Co dziesięć lat spędzał dwieście pięćdziesiąt dni w ciele człowieka. Jednak tym razem przełamał odwieczny cykl. Uciekł. I dotarł tutaj, gdzie będzie musiał podjąć decyzję.

Usłyszał kroki. Jej moc pełzła po śniegu, wspinała się po ubraniu. Pachniała wspomnieniami.

Napiął mięśnie. Serce niemal uniosło się z radości, jednak powściągnął się w ostatniej chwili. To nie czas. Nie miejsce. On miał swoją rolę. Ona swoją.

– Nie spieszyło ci się – powiedział, patrząc na morze, ciągnące się po sam horyzont.

– Za to tobie wręcz przeciwnie – zripostowała Izyda – A jednak się zatrzymałeś.

– Bo przestałem uciekać – odparł.

Bo nigdy naprawdę nie uciekałem. Musiałem tylko oddalić się od cywilizacji, od ludzi, żeby decyzja była obiektywna. Żebym jej nie żałował. 

– Trudno było cię znaleźć – rzekła Izyda. – Nie myślałam, że posuniesz się tak daleko… że przejdziesz rytuał.

I tym samym wyrzekniesz się mocy, upodabniając do milionów ludzi, dokończył w myślach Thot. Lecz przejście rytuału to i tak za mało. Mógł zrobić jedną rzecz aby utrzymać równowagę, by niekontrolowany rozwój nie zniszczył ludzkości. Musiał całkowicie poświęcić się zadaniu, ale to niemożliwe, kiedy był mostem pomiędzy ludźmi a bogami.

– Wracaj ze mną. – Izyda usiadła obok. – Wystarczająco im pomogłeś, potrzebujemy cię gdzie indziej.

Thot prychnął.

– Do czego? Sterczałbym tylko na barce i robił tłok jak reszta. My już nie jesteśmy bogami, jesteśmy przeszłością. Przeszłość powinna uczyć, a nie władać.

– Będę musiała zabrać cię siłą. – Izyda obracała w dłoni kamyk. – Re naprawdę cię potrzebuje. Ja tylko wypełniam jego wolę.

– Księżycem jest Horus, a Apophis przez ostatnie sto lat siedział w Trójkącie Bermudzkim. Jeśli tylko Re nie byłby tak zatwardziały, mógłbym zostać tutaj na stałe.

– Skąd wiesz, że Apophis jest w Trójkącie? – Izyda zdrętwiała, słysząc to imię.

Thot nie pozwolił jej zmienić tematu.

– Ty zawsze byłaś z nich najmądrzejsza, Iz – stwierdził. – Zarówno czas jak i świat idą do przodu, bogowie go nie zatrzymają, myśląc ciągle o przeszłości.

– Kiedyś schodziłeś na jakiś czas i wszystko było w porządku – zaoponowała. – Uczyłeś Leonarda Da Vinci, zrzuciłeś jabłko na głowę Newtona, załatwiłeś Tesli stypendium i wiele więcej. Nie zrobiłeś już dość?

Thot westchnął…

– Tej kuli śnieżnej nie da się zatrzymać – odpowiedział. – Szybki rozwój może zabić tak szybko jak pomóc. Ja rozwój rozpędziłem. Byłem stworzycielem, byłem bogiem księżyca i broniłem barki, ale wciąż jestem…

Izyda zamarła. Dopiero teraz zrozumiała, do czego zmierza Thot. Chciał utrzymać równowagę pomiędzy panteonem a ludzkością. Jeżeli tego nie zrobi, to bogowie ujarzmią ludzi albo to człowiek zajmie miejsce boga. Krew odpłynęła z jej ciała. Niekontrolowany rozwój mógł do tego doprowadzić…

Thot bronił również panteonu, a oni nazywali go zdrajcą. 

– Wciąż jestem bogiem równowagi sił, Iz. – Głos Thota złagodniał. – Muszę ją utrzymać, a żeby to zrobić potrzebuję zastępcy.

– Kto? Niby kto może cię zastąpić? – Izyda trzęsła się, ale nie z zimna. Horus, Re… wszyscy byli w błędzie.

Thot spojrzał jej w oczy, a w tym krótkim kontakcie zawarł wszystko, czego nie mógł powiedzieć na głos.

Izyda wstała, oddalając się do Thota.

– Nie, nie mogę – powiedziała. – Jeśli cię zastąpię, Horus…

– Horus oszaleje razem z Re – przerwał jej Thot. – A jeśli nie utrzymamy równowagi, nie będziemy mogli temu zapobiec. Jest szansa, że zdołamy im pomóc, ale musimy przekonać ich do teraźniejszości. Bez ciebie mi się nie uda. Musisz stać się pomostem, pokazać im, że można istnieć inaczej.

Bogini zmiękły nogi. Jakby dopiero teraz zauważyła, że Horus stawał się coraz mniej poczytalny. Była równie zaślepiona, jak pozostali. Myślała, że wystarczy poczekać. Ale…

– On… teraz. – Nie mogła się wysłowić. – Musisz wiedzieć co on…

Złapała zawiniątko, które rzucił jej Thot. Coś zabrzęczało. Odchyliła materiał. Oko Horusa.

– Nie wyrzuciłeś go?! – krzyknęła.

Było gorzej niż myślała. Wszystko się sypało.

– Pomyślałem, że ci się przyda, tylko nie używaj go, dopóki nie zniknę.

Twarzy Izydy marszczyła się, walcząc z emocjami. Przygryzła drżącą wargę. Chciała krzyczeć, powiedzieć coś, ostrzec go. Nigdzie nie znikniesz!

– No już, już – Thot zbliżył się i objął boginię. – Nie ma co się denerwować.

Ścisnął nieco mocniej.

– Obiecaj mi, że nikomu nie powiesz o naszym spotkaniu.

Skinęła głową. I tak już wszyscy wiedzą.

– Obiecaj. – Thot też zaczynał się rozklejać. Wiedział, że to ich ostatnie spotkanie. – Proszę.

– Obiecuję.

Szybko wypowiedział kilka cichych słów w języku, którego nie znała. Izyda poczuła ciepło ogarniające jej plecy.

– Wszyłem ci pod skórę Harpoktatesa – powiedział. – Zapobiegawczo, dzięki temu Re nie będzie mógł zmusić cię do mówienia.

Odsunął ją delikatnie na odległość ramion.

– Kiedy zrozumiesz, dlaczego to robię, spotkamy się ponownie. Wtedy może przekonamy innych, zanim… oszaleją – Ich spojrzenia spotkały się po raz ostatni, Thot dostrzegł panikę. Uśmiechnął się najcieplej jak potrafił. – Uratujemy Horusa, obiecuję.

Bóg równowagi odwrócił się i zaczął się oddalać. Wszystko poszło zgodnie z planem. Pozamykał najważniejsze sprawy boskie. Pomysł z mapą okazał się całkiem niezły. Grubas w autokarze obejrzał pokreśloną kartkę, a później przybliżył Izydzie trasę. Nie spotkali się dokładnie tam, gdzie chciał, ale wystarczająco daleko od cywilizacji.

Izyda nie mogła wykrztusić słowa. Chciała coś powiedzieć. Cokolwiek, ostrzec go, krzyknąć, bić, kazać uciekać. Thot. Jej ojciec. Jej przyjaciel. Najmądrzejszy z bogów. Istota z najczystszym sercem, którą właśnie skazała na śmierć…

Nie tylko Thot pomyślał o Harpokratesie. Pod wpływem namów Horusa, Izyda użyła go, aby niczego nie zdradzić Thotowi. Żeby nie powiedzieć mu o pułapce. Zrobiła to, bo uwierzyła, że jest zdrajcą. Jak mogła…

Oślepił ich nagły błysk, jaśniejszy niż światło tysiąca słońc. Ziemia się zatrzęsła, a huk można porównać do wybuchu wulkanu…

Thot zapomniał, kim jest. Żywa moc odebrała mu rozum. Topił się w niej. Nie mógł zaczerpnąć oddechu. Napotkanie tej potęgi w ludzkim ciele było destrukcyjne. Układanka, którą budował od tysięcy lat, zadrżała w posadach.

Śnieg stopniał w promieniu kilku kilometrów.

Stało przed nim dwóch najpotężniejszych bogów. 

Re oraz Horus, których szaleństwo trawiło najszybciej. Święta broda Re spłonęła, część twarzy Horusa pokrywała naga skóra.

Thot przygarbił się. Nie chciał, żeby kiedykolwiek to nastąpiło… ale nawet bóg rzadko dostaje dokładnie to, czego chce.

Re stuknął w ziemię swoją uas. Zwierzęta, wiatr oraz morze uciszyły się.

– Zawiodłeś mnie, Thocie – powiedział. – Najpierw nas zdradziłeś, a teraz chcesz uciec jak tchórz.

Thot wyszeptał zaklęcie, a ludzka twarz przekształciła się w głowę ibisa. Spojrzał na Re, nie okazując strachu, który niemal go pochłaniał. Wewnątrz cały się trząsł.

– To wy próbujecie uciec – odparł. – Do przeszłości, która nigdy…

Re ponownie stuknął uas.

– Milcz! Przynajmniej zgiń z godnością. Cywilizacja cię zniszczyła, ale jeśli teraz się poddasz, nie będziesz musiał patrzeć, jak usuwam tę chorobę, zanim opanuje innych bogów. – Spojrzał na Izydę. 

Thot wytrzeszczył oczy, zdawało mu się, że drętwieje. Kara była zbyt wysoka. Sprawy zaszły zbyt daleko. Spodziewał się choćby tysiąca lat uwięzienia, dwóch tysięcy, miliona. Jeżeli Re chce zniszczyć ludzkość. Jeżeli Re chce go uśmiercić…

– Zostajesz usunięty z panteonu. Już nigdy nie będziesz istotą boską i nikt nie wskrzesi cię jak Ozyrysa.

Izyda wstała, ale zanim zdążyła zaoponować, doskoczył do niej Horus. Zakrył jej usta aby nie mogła rzucić zaklęcia.

– Oszalałeś… – Thot wcisnął dygoczącą dłoń do torby.

Re upajał się strachem. Jego oczy zdawały się płonąć, a zachowanie Thota tylko podsycało ogień. Czuł ślad dawnej potęgi, przypomniał sobie czasy, kiedy ludzie drżeli na myśl o jego sile i padali na kolana.

Thot ledwo nad sobą panował. Jego serce niemal wyłamało dziurę w żebrach. Drżącymi palcami wyciągnął z torby swoją księgę. Zaczął ją pisać, kiedy pierwszy raz zszedł na ziemię. Właśnie na taką okazję. Nie chciał jej używać ani teraz, ani nigdy. Jednak nie miał wyboru, wszystko musi rozstrzygnąć się tutaj.

Wielki świecie, jak się bał. 

– Nie trafisz do krainy Ozyrysa, nawet z księgą umarłych – powiedział Re.

– To nie jest księga umarłych.

Thot wymamrotał kilka słów. Zerwał się porywisty wiatr. Bóg krzyknął, a skała pod nim pękła na dziesiątki kawałków. Światło padające na księgę Thota odbijało się, rozszczepione na wszystkie kolory. To nie była moc boska.

– Chcesz ze mną walczyć? – zaśmiał się Re. Głos nie przypominał już starożytnego, rozważnego boga. Nie przypominał niczego, co znał Thot. – Sam?!

Re z trudem panował nad kolejnymi napadami śmiechu. W jego oczach płonęło szaleństwo.

Thot skrzyżował ręce na piersi. Księga zawisła w powietrzu. Spojrzał na Izydę, a to spojrzenie wyrażało tylko jedno:

Cokolwiek się stanie, nie ruszaj się.

– Sam? Nie – zwrócił się do najwyższego z bogów. – O nie.

Wykrzyknął dwa słowa, w języku tak starym, że sam Re zdążył o nim zapomnieć. Ziemia się zatrzęsła. Woda zaczęła się unosić. Coś wzburzyło morze.

Re stuknął uas.

Nic się nie stało.

Najwyższy bóg uniósł brwi. 

Stuknął ponownie.

Znów nic. Woda wciąż się podnosiła, coraz większe jej ilości zalewały klif. Re, rozglądał się, niczego nie rozumiejąc…

Zalała ich ogromna fala, płyn dostawał się do ust oczu i uszu. Ustąpiła, kiedy niemal się udusili.

Re kaszlał, Horus zemdlał, Izyda zniknęła. Thot wciąż stał ze skrzyżowanymi rękami, zaś nad nim górował ogromny, podłużny kształt, który przysłonił słońce. Moc była tak gęsta, że tworzyła opar przypominający mgłę.

Re spojrzał na księgę Thota i olbrzymią istotę znajdującą się za nim. Jego drżące palce nie utrzymały kostura. Pierwszy raz od miliardów lat poczuł prawdziwy strach…

Apophis rozwarł szczęki, łypiąc na odwiecznego wroga. 

Koniec

Komentarze

Jakkolwiek zdaję sobie sprawę, że Thot nie miał łatwo, gdy postanowił pójść pod prąd woli najwyższego i wszystkich innych bóstw, to nie do końca rozumiem, co jego sprzeciw miał na celu, czego Thot chciał dowieść, co osiągnąć? Równie nieczytelne wydaje mi się też zakończenie opowiadania, nie bardzo wiem, co tam się wydarzyło.

Czytało się nieźle, ale mogło być lepiej, gdyby nie przeszkadzały liczne usterki.

 

– Zna pan Espe­ran­to? –> – Zna pan esperanto?

 

Thot w ostat­niej wbiegł do na­stęp­ne­go au­to­ka­ru. –> Pewnie miało być: Thot w ostat­niej chwili wbiegł do na­stęp­ne­go au­to­ka­ru.

 

Drzwi za­mknę­ły się zaraz za jego pla­ca­mi. –> Literówka.

 

Dy­go­tał, bu­zu­ją­ca krew nie­mal roz­ry­wa­ła mu żyły. Nie­od­par­ta sła­bość za­ata­ko­wa­ła jego ciało, czuł uścisk w gar­dle, jakby ugrzę­zła mu tam… –> Czy wszystkie zaimki są konieczne?

 

Dalej je­dziesz. Wciąż jest noc, uspo­kój się. –> Zgaduję, że to myśli Thota.

Tu dowiesz się, jak można zapisywać myśli: http://www.jezykowedylematy.pl/2014/08/jak-zapisac-mysli-bohaterow/

 

Cię­gle je­steś dwa kroki przed nią. –> Literówka.

 

z twa­rzy za­czę­ły wpa­dać pióra… –> Literówka.

 

Zie­mia osu­wa­ła mu się spod jego ciała… –> Zbędne zaimki.

 

Jej moc peł­zła po śnie­gu, wspi­na­ła się po ubra­niach. –> Jej moc peł­zła po śnie­gu, wspi­na­ła się po ubra­niu.

Ubrania wiszą w szafie, leżą na półkach i w szufladach. Odzież, którą mamy na sobie to ubranie.

 

Cięż­ko było cię zna­leźć… –> Trudno było cię zna­leźć

 

Apo­phis przez ostat­nie sto lat sie­dział w trój­ką­cie ber­mudz­kim. –> …Apo­phis przez ostat­nie sto lat sie­dział w Trój­ką­cie Ber­mudz­kim.

 

– Skąd wiesz, że Apo­phis jest trój­ką­cie? –> – Skąd wiesz, że Apo­phis jest w Trój­ką­cie?

 

– Kie­dyś scho­dzi­łeś na jakiś czas i wszyst­ko było w po­rząd­ku – za­opo­no­wa­ła – Uczu­łeś Le­onar­da Da Vinci… –> Brak kropki po didaskaliach.

 

ale wy­star­cza­ją­co da­le­ko cy­wi­li­za­cji. –> Pewnie miało być: …ale wy­star­cza­ją­co da­le­ko od cy­wi­li­za­cji.

 

ludz­ka twarz prze­kształ­ci­ła się w głowę Ibisa. –> …ludz­ka twarz prze­kształ­ci­ła się w głowę ibisa.

 

– To wy pró­bu­je­cie uciec – od­parł – Do prze­szło­ści, która nigdy… –> Brak kropki po didaskaliach.

 

usu­wam tę cho­ro­bę, zanim opa­nu­ję in­nych bogów. –> Literówka.

 

wszyst­ko musi roz­strzy­gnąć tutaj. –> Chyba miało być: …wszyst­ko musi roz­strzy­gnąć się tutaj.

 

Ze­rwał się po­ry­wi­sty wiatr. Krzyk­nął, a skała pod nim pękła na dzie­siąt­ki ka­wał­ków. –> Czy dobrze rozumiem, że to porywisty wiatr krzyknął?

 

– Sam? Nie.Zwró­cił się do naj­wyż­sze­go z bogów. –> – Sam? Nie – zwró­cił się do naj­wyż­sze­go z bogów.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Hej regulatorzy, dzięki że zajrzałaś. ;-) 

Kolejne niezrozumiałe opowiadanie, no cóż… najwidoczniej w gąszczach poprawek zgubiłem główną myśl lub źle ją po prostu zarysowałem. Spróbuję coś z tym zrobić. 

Tu dowiesz się, jak można zapisywać myśli.

Dzięki, za chwilę przeczytam. 

Czy dobrze rozumiem, że to porywisty wiatr krzyknął?

Coś mam z tym wiatrem, poprzednio też coś u mnie robił… wtedy chyba świszczał lub stukał. Już poprawiam. 

Dziękuję pięknie za łapankę i niezmiernie mi przykro, że źle przybliżyłem motywację Thota. Być może coś zaginęło podczas usuwania wątków, na których rozwinięcie brakowało dostępnych znaków. 

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

MaSkrolu, niech Ci przestanie być przykro – całkiem możliwe, że to moja powierzchowna znajomość mitologii egipskiej sprawiła, że nie wszystko pojęłam.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

A moje zadanie było takie, żeby napisać zrozumiałe opko dla kogoś bez znajomości mitologii. Zresztą to na pewno nie przez nieznajomość mitologii, charakter i motywacje Thota to mój wymysł. ;-) 

Może następnym razem się uda, na brak pomysłów nie narzekam, więc będę was wszystkich męczył, dopóki nie dostanę się do biblioteki i jeszcze dłużej. ;P 

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

…będę was wszystkich męczył, dopóki nie dostanę się do biblioteki i jeszcze dłużej. ;P 

Powiało grozą…

Ale jesteśmy dzielni i czekamy na Twoje kolejne razy. ;D

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

walczyć??

Te dwa znaki zapytania nie wyglądają ładnie.

Re stukną uas.

Uas wygooglowałem, ale “stukną” chyba miało być “stuknął”.

Moc była tak gęsta, że zdawała się wchodzić w reakcję z powietrzem

To zdanie absolutnie nic nie znaczy, nie mogę sobie wyobrazić tej “mocy wchodzącej w reakcję z powietrzem”, bo przy każdej próbie wyobrażenia myślę od razu: “a może to nie o to chodziło? no nie wiem…”

 

Wow, pierwszy raz w życiu przeczytałem opowiadanie Ricka Riordana XD Książki wychodziły mu lepiej…

 

MaSkrol, pamiętam Twoje poprzednie opowiadanie, w którym jakiś typ wychodzi z domu w dzień taki, jak każdy poprzedni, by się tylko przewietrzyć, “przyjmując zaproszenie” swojej własnej bramy – z tą różnicą, że dzień nie jest jak każdy poprzedni, a rzeczywistość za bramą uległa dość znacznej degeneracji. Tamto opowiadanie rokowało dobrze, ponieważ stał za nim konkretny i bardzo straszny motyw, i, chociaż nienowy, to przynajmniej zdradzał zainteresowania tematyczne autora. A może nie, ale ja to tak odczułem. Nie wszyscy ludzie piszą tego typu opowiadania, jak “Sucha liście”, a jeszcze mniej ludzi lubi tego typu opowiadania. Głównym mankamentem tamtego tekstu było jednak kiepskie wykonanie.

Wykonanie “Widma przeszłości” jest dużo lepsze, ale ja jestem zawiedziony.

Absolutnie każdy mógłby napisać coś podobnego, a już szczególnie ten wspomniany Rick Riordan, chociaż w jego przypadku mielibyśmy też pewnie jakąś młodzież wplecioną w fabułę. Thot chce utrzymać równowagę, stał się człowiekiem. No, prawie jak Jezus. Szczerze mówiąc – dla mnie to jest nudne. Jeszcze ta absurdalna naiwność Ra na końcu i to, że prawie wszystko idzie po myśli Thota, którego obserwujemy od początku, i znajduje on rozwiązanie na nawet dość spore kłopoty. Prawie jak w Grze o Tron – pewnie Jon w poniedziałek zabije Dankę i usiądzie na krześle, bo jest nieśmiertelnym protagonistą. 18k znaków to nie jest miejsce, by tak, hm, doniosłą fabułę i potężnych bohaterów rozwinąć i dać im trochę pogadać w sensowny, ludzki sposób. W tej materii na pewno czegoś zabrakło.

Na pewno ten tekst czyta się nieźle, nie zatrzymywałem się jakoś często. Ale przeczytałem w ogóle tylko dlatego, że skojarzyłem nick – w przeciwnym wypadku, skończyłbym czytać na zdaniu:

Za bardzo żyjesz przeszłością

ponieważ to wyrażenie, mimo że w kontekście opowiadania ma sens, oznacza coś zupełnie innego, a przynajmniej ja to tak rozumiem. “Życie przeszłością” nie jest tożsame z “zainteresowaniem historią”. “Żyje przeszłością” raczej konserwatysta, a nie historyk. Takie zdanie w tym miejscu wydaje się zbędnym efekciarstwem, które zostało tam wpisane tylko dlatego, że jakoś pasowało do tekstu, mimo że nie miało większego sensu. A nie o to chodzi.

Ogólnie – chciałbym raczej przeczytać coś takiego, jak “Suche Liście”, wykonanego tak, jak “Widmo przeszłości”. Albo lepiej. I zastanawiam się, w którą stronę teraz pójdziesz, bo mam wrażenie, że być może na taką opowieść i taką jej konstrukcję zostałeś przez kogoś namówiony (no, na pewno pośrednio – przez konkursowy limit). To nie jest dobra droga, by napisać coś ciekawego.

Cześć lk, fajnie że zerknąłeś. 

Poprawki naniosłem.

Wow, pierwszy raz w życiu przeczytałem opowiadanie Ricka Riordana XD Książki wychodziły mu lepiej…

Nie przeczytałem póki co żadnej jego książki, więc nie bardzo rozumiem komentarz. Jeśli mógłbyś wytłumaczyć… i przy okazji powiedzieć czy warto po niego sięgnąć? ;P

MaSkrol, pamiętam Twoje poprzednie opowiadanie, w którym jakiś typ wychodzi z domu w dzień taki, jak każdy poprzedni, by się tylko przewietrzyć, “przyjmując zaproszenie” swojej własnej bramy – z tą różnicą, że dzień nie jest jak każdy poprzedni, a rzeczywistość za bramą uległa dość znacznej degeneracji.

Bardzo dobrze zapamiętałeś, jestem mile zaskoczony.

Tamto opowiadanie rokowało dobrze, ponieważ stał za nim konkretny i bardzo straszny motyw, i, chociaż nienowy, to przynajmniej zdradzał zainteresowania tematyczne autora. 

Trudno mi się jednoznacznie określić, ponieważ miałem niesamowitą frajdę, pisząc “Suche liście”, jednak sam podobnych książek nie czytałem (planuję, ale na planach na razie się kończy). Ten tekst też dobrze mi się pisało. Mam wrażenie, że to bardziej zależy od aktualnego widzimisię. 

Wykonanie “Widma przeszłości” jest dużo lepsze, ale ja jestem zawiedziony.

Szkoda, ale w pełni Cię rozumiem. 

Thot chce utrzymać równowagę, stał się człowiekiem. No, prawie jak Jezus. Szczerze mówiąc – dla mnie to jest nudne.

Patrząc pod takim kątem… historia jest naprawdę prosta. Chciałem bardziej uwydatnić wątek szaleństwa bogów, spowodowany barakiem wiernych, a Thota przedstawić jako tego postępowego, ale najwidoczniej nie do końca się udało.

Jeszcze ta absurdalna naiwność Ra na końcu i to, że prawie wszystko idzie po myśli Thota, którego obserwujemy od początku, i znajduje on rozwiązanie na nawet dość spore kłopoty.

Miałem pomysł na komplikacje, ale ograniczył mnie limit znaków. 

Prawie jak w Grze o Tron – pewnie Jon w poniedziałek zabije Dankę i usiądzie na krześle, bo jest nieśmiertelnym protagonistą.

Ja słyszałem, że na krześle usiądzie Tyrion, a cała Gra o Tron to aktorski prequel do Shreka. 

Ale przeczytałem w ogóle tylko dlatego, że skojarzyłem nick – w przeciwnym wypadku, skończyłbym czytać na zdaniu: (…) Takie zdanie w tym miejscu wydaje się zbędnym efekciarstwem, które zostało tam wpisane tylko dlatego, że jakoś pasowało do tekstu, mimo że nie miało większego sensu.

Dzięki za wytrwałość. Masz rację bardziej niż chciałbym to przyznać. 

Ogólnie – chciałbym raczej przeczytać coś takiego, jak “Suche Liście”, wykonanego tak, jak “Widmo przeszłości”. Albo lepiej. I zastanawiam się, w którą stronę teraz pójdziesz, bo mam wrażenie, że być może na taką opowieść i taką jej konstrukcję zostałeś przez kogoś namówiony (no, na pewno pośrednio – przez konkursowy limit).

Tak jak wspomniałem to, co piszę zależy od humoru, chęci i pomysłu. A jeśli chcesz przeczytać coś podobnego do “Suchych liści”, poczekaj jeszcze trochę. Jedno opowiadanie już poprawiam i szlifuję, a kolejne, które teoretycznie kiedyś tu wstawiłem, napiszę od początku, skrócę je, coś dodam. Mam niezły pomysł, jeżeli wszystko się uda, to tekst będzie jeszcze dużo lepszy od wspomnianego. 

Bardzo zmotywowałeś mnie do działania. Dzięki! 

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

Nie przeczytałem póki co żadnej jego książki, więc nie bardzo rozumiem komentarz

Riordan pisze rzeczy w tym stylu, herosi, bogowie itp. we współczesnym świecie, są serie o bogach greckich, egipskich itd, bardzo fajne książki dla młodzieży, a w ogóle to tłumaczyła je forumowiczka Drakaina.

Aż chyba zaraz sobie znowu przeczytam Percy’ego Jacksona!

Ja słyszałem, że na krześle usiądzie Tyrion, a cała Gra o Tron to aktorski prequel do Shreka. 

Też o tym słyszałem, bardzo możliwe.

A jeśli chcesz przeczytać coś podobnego do “Suchych liści”, poczekaj jeszcze trochę. Jedno opowiadanie już poprawiam i szlifuję, a kolejne, które teoretycznie kiedyś tu wstawiłem, napiszę od początku, skrócę je, coś dodam. Mam niezły pomysł, jeżeli wszystko się uda, to tekst będzie jeszcze dużo lepszy od wspomnianego. 

Poczekam.

Trudno mi się jednoznacznie określić, ponieważ miałem niesamowitą frajdę, pisząc “Suche liście”, jednak sam podobnych książek nie czytałem (planuję, ale na planach na razie się kończy).

A jakie podobne książki planujesz przeczytać???

Przeczytane. Podobało się.

Początek fajny, środek trochę zagmatwany, końcówka jak dla mnie ok. Z tego mogłoby powstać naprawdę dobre opowiadanie, gdyby nie limit znaków. Zabrakło mi kilku rzeczy, gdzieś po drodze. A może po prostu to ja nie skumałam.

Wspomnienie o da Vincim, Newtonie i Tesli – podobało się. Postaci też całkiem, całkiem.

:)

 

Sara

Dzień dobry ninedin, inspirujący obrazek. ;-)

lk,

a w ogóle to tłumaczyła je forumowiczka Drakaina.

Tego się nie spodziewałem. :o Aż wypożyczę z ciekawości. 

A jakie podobne książki planujesz przeczytać???

Właśnie z tym mam mały problem. Nie chodzi mi dokładnie o podobne (tak to mogło zabrzmieć, heh), tylko o klimatyczne horrory. Na pewno “Kamienicę panny Kluk”, którą mi poleciłeś i póki co lista się kończy, bo nie szukałem jeszcze tytułów. Jeżeli jakieś znasz i chcesz się podzielić, byłbym wdzięczny.

 

Cześć Sara!

Zabrakło mi kilku rzeczy, gdzieś po drodze. A może po prostu to ja nie skumałam.

Raczej ja ich nie napisałem, czasem nie wspomnę informacji, która jest dla mnie oczywista po kilkukrotnym poprawianiu tekstu. Miałem też inne wątki, które były powiązane, ale musiałem z nich zrezygnować przez limit, być może przy ich usuwaniu zjadłem jakąś ważna informację. 

Dzięki za przeczytanie i opinię! ;-)

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

Początek tekstu zapowiada coś ciekawego, ale niestety szybko trwonisz początkową prezentację postaci Adama i relacji z Tothem, bo skręcasz tekstem w zupełnie inny kierunek. De facto pierwszej sceny mogłoby nie być, a nic byśmy nie stracili.

Potem prezentujesz nam bunt bóstwa, kolejne fakty z jego życia i przemyślenia – i na tym koniec. Nie do końca rozumiem, jaką drogę przeszedł bohater. Chciał być jak ludzie? Czy może raczej stać się człowiekiem, bo widział w nich lepszą alternatywę do bogów? Zachowanie Re, który koniec końców łyka niemal wszystko, co Toth mu przedstawia, też prosi się o jakieś urozmaicenie.

Podsumowując: był tu pomysł, ale pod względem konstrukcyjnym, jak i prezentacji, trzeba koncert fajerwerków jeszcze oszlifować.

Won't somebody tell me, answer if you can; I want someone to tell me, what is the soul of a man?

Witaj NoWhereMan, fajnie że zajrzałeś. 

Początek tekstu zapowiada coś ciekawego, ale niestety szybko trwonisz początkową prezentację postaci Adama i relacji z Tothem, bo skręcasz tekstem w zupełnie inny kierunek.

Właściwie to wcześniej wcale nie myślałem o rozwinięciu relacji Adama i Thota, ale masz rację mogłoby wyjść z tego coś ciekawego i… innego, tak mi się wydaję. 

De facto pierwszej sceny mogłoby nie być, a nic byśmy nie stracili.

Zawarłem w niej dwa (chyba) ciekawe wątki, z których później musiałem zrezygnować, scena pozostała. 

Podsumowując: był tu pomysł, ale pod względem konstrukcyjnym, jak i prezentacji, trzeba koncert fajerwerków jeszcze oszlifować.

Będę pracował dalej, posiłkując się Twoimi uwagami, przy następnych tekstach. 

Dzięki! 

 

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

Musiał całkowicie poświęcić się zadaniu, ale to niemożliwe, kiedy był mostem pomiędzy ludźmi[-,] a bogami.

Dopiero teraz zrozumiała[+,] do czego zmierza Thot. Chciał utrzymać równowagę pomiędzy panteonem[-,] a ludzkością. Jeżeli tego nie zrobi, to bogowie ujarzmią ludzi[-,] albo to człowiek zajmie miejsce boga.

– Kiedy zrozumiesz[+,] dlaczego to robię, spotkamy się ponownie.

Thot zapomniał[+,] kim jest.

Układanka, którą budował od tysięcy lat[+,] zadrżała w posadach.

– Zawiodłeś mnie[+,] Thocie

Mnie się podobało :)

Hej Anet, dzięki za przeczytanie. Ciesze się, że tekst Ci się spodobał. Poprawki naniosłem :) 

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

Początek fajny, potem rozwijało się całkiem nieźle, nawet z grubsza rozumiałam, o co chodzi Thotowi, ale w końcówce mnie zgubiłeś. Co to była za księga, jak on to zrobił, że wezwał demona? Tym bardziej, że – jak zrozumiałam – już nie był bogiem, tylko człowiekiem. No i z autokaru wysiadł w lesie, a tam nagle jakiś klif… Do tego gdzieś w bardzo zimnym miejscu, bo jest śnieg pomimo bliskości morza.

Babska logika rządzi!

Widocznie to był zalesiony klif ;)

A tu chyba straszny potwór, imieniem Limit, chwycił twojego opka za gardło i tak przydusił, że biedactwo ledwie żyje. ;)

Pomysł bardzo fajny, rozumieć zamysł Thota, myślę, że rozumiałam. Nie wiem tylko jak on chciał ten ludzki rozwój spowolnić, skoro pozbył się swojej boskości. Czy tego demona zamierzał użyć także przeciw ludzkości? Jeśli tak, to widzę tu raczej apokalipsę, niż spowolnienie rozwoju.

Krótko mówiąc, przydałoby ci się jeszcze cztery, pięć tysięcy znaków, żeby pewne rzeczy na spokojnie powyjaśniać.

Czytało się jednak dobrze, ogólny zamysł był czytelny, pomysł interesujący. Tylko ten potwór… ;)

To prawda, limit zaszkodził temu opku.

Babska logika rządzi!

Cześć Finklo, witaj Anet. Bardzo mi miło, że zajrzałyście. Już spieszę z odpowiedzą na wasze pytania:

Co to była za księga, jak on to zrobił, że wezwał demona? Tym bardziej, że – jak zrozumiałam – już nie był bogiem, tylko człowiekiem.

Bardzo ograniczył mnie limit znaków, przez to nie mogłem rozwinąć kolejnego wątku. Bo generalnie… Thot nie wezwał demona, tylko się z nim dogadał. Uznał Re za większe niebezpieczeństwo, bo Apopowi pasował świat taki jaki jest. Był demonem chaosu, a szybki rozwój potrafi tenże chaos zwiększać. Jeżeli powstałyby dalsze części, to w nich Thot prawdopodobnie walczyłby z Apopchisem o wpływy… być może w polityce: inkarnacja Apopa chciałaby wszcząć wojnę, a Thot utrzymywałby pokój lub w marketingu ;) 

Jeżeli chodzi o księgę i zaklęcia. Moc i magiczne słowa to coś niezależnego. Każdy bóg miał moc, ale zaklęcia znał wyłącznie Thot i Izyda (w niektórych wersjach tylko Izyda). Wyjaśniałem to w tekście razem z wątkiem, że każdy język ma inną siłę i inne właściwości, ale musiałem usunąć to przez limit znaków. 

No i z autokaru wysiadł w lesie, a tam nagle jakiś klif… Do tego gdzieś w bardzo zimnym miejscu, bo jest śnieg pomimo bliskości morza.

Tutaj po prostu zawaliłem. 

Nie wiem tylko jak on chciał ten ludzki rozwój spowolnić, skoro pozbył się swojej boskości.

Niekoniecznie spowolnić, co uwarunkować. Zresztą Tomasz Dżehuta miał całkiem niezłą firmę i pozycję, ale to miałem zawarte w pierwszym opowiadaniu. 

Czy tego demona zamierzał użyć także przeciw ludzkości?

Chciał tylko powstrzymać Re. Apopowi ludzkość też mogła się przydać. 

Krótko mówiąc, przydałoby ci się jeszcze cztery, pięć tysięcy znaków, żeby pewne rzeczy na spokojnie powyjaśniać.

Ojj zdecydowanie, przygarnął bym nawet więcej. 

Dziękuję za opinię! Wiem, że wszystko z tego, co tutaj wyjaśniłem powinno znaleźć się w tekście, ale niestety nie podołałem.

Odpowiedziałem na pytania w jednym, zbitym komentarzu, bo niektóre odpowiedzi by się pokrywały. ;-) 

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

Ciekawe. Trochę brakło mi wyjaśnienia roli księgi i demona, ale przed chwilą je podałeś.

 

Drobiazgi:

Włosy na skórze jeżyły się, jakby w próbie wychwycenia dźwięku innego niż oddech i dźwięk butów ugniatających śnieg.

Może “odgłos butów”?

 

 Skąd wiesz, że Apophis jest Trójkącie?

 Skąd wiesz, że Apophis jest w Trójkącie?

 

Uczułeś Leonarda Da Vinci

Uczyłeś Leonarda Da Vinci

 

Re stuknął w ziemie swoją uas.

Re stuknął w ziemię swoją uas.

 

Światło padające na księgę Thota odbijało się, rozszczepione się na wszystkie kolory.

 

Podobało się. Powodzenia! :)

Cześć yantri! Dzięki za komentarz.

Może “odgłos butów”?

Chętnie przygarnę. 

Poprawki naniosłem. Miło mi, że się spodobało. Wzajemnie! :)

Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.

Nie ma za co i dziękuję! :)

Nowa Fantastyka