- Opowiadanie: Issander - Somnikterium

Somnikterium

Opowiadanie uczestniczy w konkursie „W głębi snów”.

Jeśli podoba Ci się ten temat, przekaż darowiznę na fundację Synapsis: http://synapsis.org.pl/ (przycisk „Przekaż darowiznę” na stronie fundacji).

Dyżurni:

Finkla, joseheim, beryl

Oceny

Somnikterium

Tomek przez całą podróż nie mógł odkleić się od okna. Gdy koła samochodu zachrzęściły na podjeździe, miał już rozpięty pas, a dłoń w gotowości zawiesił na klamce.

W kuchni widział figurę mamy. Krzątała się, zapewne przygotowując pyszny, pachnący obiad. Chłopiec spojrzał na ojca z ponagleniem w oczach.

– No – rzucił uśmiechnięty pod nosem kierowca, zaciągając ręczny. – Leć już!

Drzwi błyskawicznie się otworzyły. Tomek zobaczył mamę stojącą w oknie – musiała usłyszeć samochód – i postawił nogę na podjeździe, a ten zapadł się pod nim niczym zepsuta trampolina.

Miękka ciemność otuliła chłopca, krępując ruchy i dusząc. Zupełnie jak…

Tomek obudził się, leżąc na brzuchu z twarzą w poduszce. Uwolnił się z kołdry i usiadł na łóżku. Przetrzepał pościel dłońmi w poszukiwaniu somnikterium. Gdy natrafił na znajomy kształt, podniósł przedmiot na wysokość oczu.

W kryształku dostrzegł senne powidoki: ojca, matkę, samochód, dom, kuchnię… Uśmiechnął się.

Pukanie sprawiło, że niemal podskoczył.

– Wstałeś już? – dobiegł zza drzwi głos ojca. – Schodź na dół, śniadanie gotowe.

– Jasne, zaraz będę!

Tomek ubrał się, schował somnikterium do kieszeni spodni i zszedł na dół, przywitać czwartek.

 

***

 

Chłopaki zebrały się na stopniach bocznej klatki schodowej i zasiadły w półkolu.

– No, pokazuj wreszcie – zaczął Janek, prowodyr, który zarządził spotkanie.

– Czekaj. – Maciek rozejrzał się, czy w pobliżu nie ma czasem dziewczyn lub, co gorsza, nauczycieli, po czym ostrożnie wyciągnął z plecaka ozdobny woreczek. Chwilę w nim pogrzebał, a gdy wyciągnął dłoń, zabłyszczał w niej mały klejnot. – Trzymaj.

Janek długo przyglądał się drobnym odbiciom na każdej z powierzchni kryształu. Wreszcie przekazał go siedzącemu obok Tomkowi.

– Sosnowska, jak nic – zwrócił się do Maćka. – I nawet balony ma większe niż naprawdę. Dam ci za niego piątaka, co ty na to?

Maciek spalił buraka, ale wstyd nie przeszkodził mu w dobiciu interesu.

– I jeszcze chipsy – zażądał.

– Zgoda.

Tomek wyciągnął rękę z somnikterium do Alana, ale Janek był szybszy. Jednym ruchem zabrał przedmiot i włożył go sobie do ust.

– Ej! No co ty? – zaprotestował Alan. – Tak od razu?

– To już teraz mój somnik. Nie ma znaczenia, kiedy go wezmę. Teraz, później, i tak przyśni mi się w nocy.

– Ale ja jeszcze nie zdążyłem sobie popatrzeć!

– No to masz problem – uciął narzekania Janek. – A ty, Tomek? Coś fajnego dzisiaj?

– Nie, nic szczególnego. – Dłoń chłopca odruchowo podążyła do kieszeni.

– Nie wstydź się, pokazuj. Mi coś tam się przyśniło, ale zapomniałem co i somnik wyparował, więc i tak masz lepiej.

– No dobra… – Tomek poddał się i pokazał reszcie swój kryształek. – Ale to naprawdę nic takiego. Tylko ja i moi rodzice…

– Zoba…

Zadzwonił dzwonek, obwieszczając koniec przerwy, i chłopaki popędziły na lekcję.

 

***

 

Po lekcjach Tomek udał się na przystanek. „Wrócę nieco później” – napisał do taty, czekając na autobus.

Wysiadł po dziesięciu minutach jazdy i poszedł prosto do wrót dużego budynku. Doskonale wiedział, dokąd się kierować. Dorośli w windzie zmierzyli go wzrokiem, ale udał, że wcale się nie przejmuje. Zatrzymał się na chwilę przy automacie wydającym foliowe fartuchy i ochraniacze na obuwie.

– Dzień dobry – zwrócił się do pielęgniarki-recepcjonistki. – Można dzisiaj?

– Mhm – odburknęła. – Piętnaście minut.

Chłopak podziękował i przeszedł przez drzwi OIOMu. Starając się nie przeszkadzać nikomu, skierował się do tej samej sali, co zawsze. Wewnątrz znajdowały się trzy łóżka. Podszedł do środkowego.

Bał się pozostałych nieruchomych i podpiętych do szpitalnej aparatury ciał, ale nie kobiety leżącej tuż przed nim. Jedną dłonią chwycił ją za dłoń, zaś drugą sięgnął do kieszeni. Uśmiechnął się i delikatnie umieścił somnikterium pod jej językiem.

– Słodkich snów, mamo – szepnął.

Koniec

Komentarze

Chłopaki zebrały się na stopniach bocznej klatki schodowej i zasiadły w półkolu.  

Czemu nie “zebrali” i “zasiedli” ? *.*

 

 

Jej… Trochę się wzruszyłam :D

 

Jej… Trochę się wzruszyłam :D

Ja nawet bardzo :’)

Końcówka rozkłada na łopatki, Issanderze! ❤

Używanie poprawnej polszczyzny jest bardzo seksowne

Chłopaki zebrały się na stopniach bocznej klatki schodowej i zasiadły w półkolu.  

Czemu nie “zebrali” i “zasiedli” ? *.*

Bo wtedy nie byłoby poprawnie :) Te chłopaki są rodzaju niemęskoosobowego, natomiast ci chłopacy są rodzaju męskoosobowego. 

 

Cieszę się, że udało mi się wywołać emocje swoim tekstem.

ironiczny podpis

No ładne bardzo. Piękne zakończenie.

„Często słyszymy, że matematyka sprowadza się głównie do «dowodzenia twierdzeń». Czy praca pisarza sprowadza się głównie do «pisania zdań»?” Gian-Carlo Rota

W małej ilości znaków zawarłeś chwytającą za serce, wzruszającą opowieść z ciekawych pomysłem na somnikterium i dobrze puentującym całość zakończeniem. Do tego porządnie napisane, kawał dobrej roboty.

W sumie podobało mi się, zgrabnie opowiedziana historia. Jednak zakończenie przewidywałam już po pierwszej odsłonie. Nie bardzo zrozumiałam, dlaczego nagle pojawiło się wiele somnikteriów. Czy to były kopie, które bohater umie tworzyć i rozdaje innym?

ANDO, Tomek nie jest w niczym wyjątkowy, w świecie opowiadania wszyscy ludzie wytwarzają somnikteria :) 

ironiczny podpis

To jest bardzo solidny kawał szorta, na bibliotekę zdecydowanie zasłużył, zwłaszcza w wersji pobetowej. Te chłopaki z rodzajem niemęskoosobowym nadal mi trochę zgrzytają, mimo że poprawne, i widzę, że nie tylko mnie.

 

Z początku miałam wrażenie, że te somnikteria to na większy tekst, ale myślę sobie, że mogłoby wyjść banalnie. Choć może nie pod Twoim piórem ;)

Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.

Przyjemnie się czytało, choć na końcu pozostaje smutek. Interesujący pomysł z kamieniami.

Piękne i smutne, oparte na ciekawym pomyśle. Tylko tak sobie myślę, że nikt by nie chciał moich snów :) Bardzo mi się podobało. Klikam bibliotekę i życzę powodzenia w konkursie.

Jakoś mnie to nie wzruszyło, nie poruszyło. Może uprzednia lektura “Suchych pierdutów z octem” tak mnie nastroiła, nie wiem, wrócę pewnie za jakiś czas i przeczytam jeszcze raz. Taki dzień.

Nie biorę narkotyków. Jestem narkotykiem - Salvador Dali

Katiu, zamierzam rozwinąć ten pomysł światotwórczy w kolejnym (a może nawet -nych) tekście i będzie tam między innymi sklepik z używanymi snami, bo to działa w obie strony: jasne, ci z fajnymi snami mogą się nimi dzielić, ale też ci, którzy fajnych snów potrzebują, mogą je od kogoś dostać :)

 

Piotrze, po Pierdutach to najlepsze będzie Pruderkowo :) Muszę się kiedyś zabrać i napisać jeszcze jakiś wesoły tekst.

ironiczny podpis

:)

Nie biorę narkotyków. Jestem narkotykiem - Salvador Dali

Początek i koniec jasne i zrozumiałe, środek – potknęłam się; nagle z jednego bohatera robi się czterech, scenka nieco chaotyczna i nie do końca wiadomo jaki jest “status” somnikterium w przedstawionym świecie.

Emocjonalnie tekst jakoś bardzo mnie nie poruszył – nie zdążyłam się przywiązać do bohatera ;-) Napisane ładnie, pomysł ciekawy, ale chyba wolałabym go w wersji bardziej rozwiniętej.

Letting go is an invitation. Letting go is a choice.

Issander – ja chyba wolę Twoje “poważne” teksty, a ten należy do moich ulubionych Twojego autorstwa, więc jak najbardziej popieram rozwinięcie pomysłu o dzieleniu się snami w kolejnych opowiadaniach :)

Ech, znowu próba grania na emocjach. Ale doceniam pomysł na somnikteria, więc niech Ci będzie. :-)

Pełna, skończona historia. Za to dodatkowy plus.

Babska logika rządzi!

Należę do tych, których ruszyło. Więc wzruszona doklikuję bibliotekę.

EDIT: A dupa. Ktoś dokliknął przede mną. Pewnie ta twardosercowa Finkla. ;)

Nie zdążyłaś. :-)

Babska logika rządzi!

No właśnie. Edytowałam poprzedni komentarz. ;)

Tak, to twardosercowa Finkla Cię ubiegła. Nie traciła czasu na łapanie się za serce, łzy nie zamazywały jej obrazu z guziczkiem do kliknięcia… ;-)

Babska logika rządzi!

Ja też się wzruszyłem :) Pierwszy raz w życiu kobiety się o mnie biją – no, niekoniecznie o mnie, ale o to, która mi bibliotekę kliknie, a to też dobrze :D

ironiczny podpis

Równouprawnienie… ;-)

Babska logika rządzi!

Issandrze, bardzo niewieloma słowami znowu opowiedziałeś historię zajmującą i w jakiś sposób poruszającą. Przeczytałam z ogromną przyjemnością i cieszy mnie zapowiedź, że nosisz się z zamiarem rozwinięcia pomysłu. :)

 

W kuch­ni wi­dział fi­gu­rę mamy. –> Dlaczego widział figurę mamy, a nie mamę? Czy w kuchni stał posąg mamy?

 

Chło­pak po­dzię­ko­wał i prze­szedł przez drzwi OIOMu. –> Chło­pak po­dzię­ko­wał i prze­szedł przez drzwi OIOM-u.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Wzruszająca opowieść. Wykorzystałeś znakomicie limit, aby przedstawić historię pewnego chłopca – Tomka i somnikterium. Gratulacje i pisz tę opowieść.

 

Zatrzymała mnie jedna rzecz. Nie wiem, kto wypowiada poszczególne kwestie w tym fragmencie (prócz Maćka), czy to Tomek?

Wreszcie przekazał go siedzącemu obok Tomkowi

– Sosnowska, jak nic – zwrócił się do Maćka. – I nawet balony ma większe niż naprawdę. Dam ci za niego piątaka, co ty na to?

Maciek spalił buraka, ale wstyd nie przeszkodził mu w dobiciu interesu.

– I jeszcze chipsy – zażądał.

– Zgoda.

Tomek wyciągnął rękę z somnikterium do Alana, ale Janek był szybszy.

 

W kuchni widział figurę mamy. –> Dlaczego widział figurę mamy, a nie mamę? Czy w kuchni stał posąg mamy?

Figurę, bo na przykład przez firanki :)

 

Asylum, jest to wymiana zdań pomiędzy Jankiem i Maćkiem. W jej trakcie Tomek dostaje somnikterium ze snem o nauczycielce do obejrzenia.

ironiczny podpis

Jeśli Tomek przez firanki dostrzegł i po figurze rozpoznał mamę, to, moim zdaniem, widział mamę. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

@Issanderze, tak podejrzewałam, że nie Tomek. Nie wynika. Tu – w gruncie rzeczy – nie ma to takiego znaczenia. Podziwiam Twoje zdyscyplinowanie w trakcie pracy nad tekstem – nie żartuję (mam podobnie, może nie w tych sprawach ale w innych tak). W opowiadaniu jest ogromny ładunek emocji lecz burzę się na wystudiowanie. 

Mama czy figura. Może sylwetka albo kontur mamy rozwiąże problem?

Babska logika rządzi!

@Finkla, sylwetka – chyba najlepsza, figura za ostra, ma kanty. 

Zrobiło wrażenie.

Tekst oszczędny, dobrze przemyślany, przyjemny w lekturze, a finał budzi emocje. Bardzo dobra robota.

Przyczepiłbym się jedynie do środkowej sceny. Bardzo zręcznie wprowadzasz w niej czytelnika w zamysł, który stoi za tekstem – podajesz kluczowe informacje płynnie i subtelnie, co jest godne podziwu. Niemniej przez swoją zwyczajność, nawet lekką wulgarność, odstaje ona od bardzo nastrojowych scen ją okalających, a ten kontrast nie przypadł mi do gustu. Nie jest to absolutnie poważny zarzut, niemniej w tak krótkim tekście ten dość gwałtowny emocjonalny przeskok trochę mi nie pasował.

Tym niemniej, wielkie brawa.

Fajne :)

 

Bardzo ładny szort :) Końcówka świetna. Wywołuje emocje i moim zdaniem to też poniekąd zasługa tego kontrastu, o którym pisał None. Po tej lekkiej, dziecięcej scenie nie spodziewałem się takiego zakończenia. 

Super wyszło :) 

Pomysł na urządzenie nienowy, ale ciekawe jest zestawienie z życiem szkolnym i końcówką – te sceny wyszły bardzo naturalnie i emocjonalnie. Tak więc dal mnie tekst definitywnie na plus :)

Won't somebody tell me, answer if you can; I want someone to tell me, what is the soul of a man?

Dobry szort. Fajne jest to, że mimo ciężaru emocjonalnego i niezwykłości zdolności Tomka, wszystko dzieje się naturalnie i nie traci zwykłego, codziennego rytmu – zwykły sen, zwykłe rozmowy kolegów, nawet to, z czym musi się mierzyć Tomek i jego rodzina jest raczej zwyczajne i niestety często spotykane. Na tym tle pomysł na somnikterium i jego wykorzystanie wypada bardzo dobrze. Rozwinięcie tematu byłoby oczywiście jak najbardziej na miejscu, ale nie jest koniecznością, bo szort broni się jako zamknięta całość. 

Dla podkreślenia wagi moich słów, Siłacz palnie pięścią w stół!

Z reguły nie wystawiam ocen, więc jakież było moje zdziwienie, kiedy tu weszłam i zobaczyłam, że wystawiłam ci szóstkę. :D

Przeczytałam to opowiadanie już jakiś czas temu i po prostu zapomniałam skomentować. No cóż, demencja starcza… Zagrałeś na emocjach, pokazując tęsknotę Tomka za mamą, więc ocena zostaje. Bardzo dobry tekst.

Niezłe. Oczekiwałem jednak jakiegoś wyjaśnienia elementu fantastycznego: skąd się wzięło somnikterium i jak działa? (Czy tworzy się podczas snu? – stąd jego poszukiwanie w pościeli – czy może być użyte wielokrotnie? itp.). W końcu to na nim opiera się fantastyczność utworu, a bez tego wyjaśnienia dostajemy jedynie banalną scenkę obyczajową.

Nowa Fantastyka