- Opowiadanie: Reinee - Gwiazdy nad nami, gwiazdy w nas

Gwiazdy nad nami, gwiazdy w nas

Opowiadanie ze świata tekstu “I zjawił się młody król...”, znajomość nieobowiązkowa, choć mile widziana. Gorące podziękowania dla Morgiany za batalię z błędami i wiele sugestii!

Tekst z gatunku dłuższych, a takie zwykle wychodzą mi gorzej, od czasu do czasu z najgroźniejszym nawet przeciwnikiem trzeba powalczyć :)

Dyżurni:

Finkla, joseheim, beryl

Oceny

Gwiazdy nad nami, gwiazdy w nas

 

Chełpił się Salos, iż stworzył gwiazdy błyszczące

Grając na aulosie rozjaśnił nocy mroki

By mężowi po zmierzchu kończącemu prace

Wskazać drogę i dom, pewnymi czynić kroki

Towarzyszyć nocami, przepędzić samotność

Podarować nadzieję, światło w ciemnościach

By brali z nich bogów i wiedzę, i mądrość

I gwiazdom zawierzali we własnych przyszłościach

Rozbawiony Wszechbóg gestem wstrzymał auletę

Rzekł: do tych spraw, mój drogi, stworzyłem kobietę

 

Yakos Clemer, Tworzenie nieba, w: Bogowie i ich sprawy

 

I

 

– Gwiazdy przemówiły! Nie spadną pierwsze śniegi, nim namaszczony zostanie król, który połową świata władać będzie! Przepędźcie wrogów gwiazd, by na tron go wyprowadzić! Niech sczeźnie okrutny Imperator! Zatopcie noże w drwiących z Salosa, szepczcie im w uszy imię tronu godnego! Zbierzcie się w Imperpolis, nad Grobem Amony wyglądajcie ulubieńca niebios!

Kapłan uniósł dumnie brodę, spozierając na setki zwróconych w jego stronę, mętnych obliczy. A potem ogień stosu połaskotał go w pięty. Kapłan zawył, zawył tłum. Erseusz rozejrzał się na boki, ukradkiem splunął pod nogi. Stał w pierwszym rzędzie i czuł żar na twarzy.

– Imperatorze – zagadnął stojący obok Feleris. To on sugerował, by wyszli obejrzeć kaźń.

– Miałeś rację. – Przyznał bez przekonania zadumany Erseusz, Imperator Związku Chaldecońskiego. – Prawdziwie są opętani Chwalący Gwiazdy.

– To już trzeci, którego złapali, odkąd przybyłem do stolicy. – Feleris przycisnął lniany szal do twarzy, drażnił go zapach pieczonego mięsa. – Lecz, za pozwoleniem, traktuje się tu ich za łagodnie. U mnie, w Yursei wieszam ich nago, głową w dół przy traktach i niech sobie patrzą na swoje gwiazdy. Tylko usta każę zaszywać, inaczej bluźnić będą do końca.

– Och. – Imperator dał znak, a towarzyszący mu gwardziści zaczęli rozpychać tłum, by stworzyć przejście. Miał dość widowiska. – A ja dumałem, czemuż szepczą wszyscy o Felerisie Gwiazdobójcy. Nic to, wracam do pałacu, zaplanowałem na dziś polowanie. Skoro nawołują, by się zbierać w mieście, niedługo zrobi się tu straszny fetor. Muszę nabrać na to sił.

– Imperatorze. – Feleris ruszył za Erseuszem niczym cień. – Raczysz zauważyć, iż kultyści bredzą o nowym władcy, źle ci życzą. Bezpieczniej…

– Bezpieczniej – Erseusz przyspieszył kroku, nie lubił tłumów i nie lubił namolnego Felerisa – byłoby nie być tobą, przyjacielu. Kultyści mówią też, by przegonić ich wrogów, a, z tego, co zrozumiałem, na szczycie tej listy znajdować musisz się ty. Póki żyjesz, o siebie się nie zamartwiam. Poza tym…

Pierwszy raz się obejrzał. Feleris zbladł nieco, lecz podążał za nim wciąż.

– Nie zauważyłeś, że sekciarskie zawodzenie to zawsze wstęp do tragedii? Pragnę pobyć poza miastem. Jakiś czas…

Feleris zatrzymał się. Został w towarzystwie swoich ludzi, tarczami odpychającymi bezmyślny tłum mieszczan. Król Yursei zerknął przez ramię. Kapłan Gwiazd wciąż miotał się, wył, lecz żył dalej, nie dusił dymem. Fachowy stos. Feleris ponownie zasłonił usta. Tym razem, by skryć cisnący się na nie uśmiech. Cóż za dowcip losu. On, Gwiazdobójca, pomoże spełnić heretycką przepowiednię.

 

*

 

W niewielkiej, okrągłej świątyni Delf były trzy kręgi. Pierwszy tworzyła czara – to ogień, chaos, światło i moc, świat bogów. Drugi krąg wyznaczały dwustopniowe schody. We wgłębieniu tańczyła Omfalos, okrążała czarę. Powoli i bezszelestnie. Ten krąg był dla niej. By mogła stać bliżej czary niż inni ludzie. Ostatni krąg tworzyło dwanaście kolumn. Wspinały się wysoko, nikły w mroku sklepienia. W chwilach, gdy kapłanka dorzucała hoamy do ognia, a ten buchał jasnym płomieniem, na widocznych na tchnienie ścianach malowało się dwanaście czarnych cieni. Świat ludzi. Zbudowany z marmuru własnymi dłońmi. Posępny, zimny i ciężki, istniejący na nadanych prawach – dwanaście godzin, dwanaście miesięcy. Rozjaśniony tylko, gdy bogowie na niego spojrzą. Każdy szczegół budowli był istotny, każdy detal opisywał światy, wszystko łączyło się w potężny, mistyczny epos o ludzkości, bogach i przeznaczeniu. I wchodzący do świątyni ludzie padali na kolana, modlili się bezgłośnie. Świadkowie rytuałów chowali twarze, oddawali cześć rzeczom większym, niż godni są pojąć, a godni nie będą nigdy. Tutaj, w Delf, splatały się nici losu, w tańcu Omfalos skryty był absolut. A ona, młoda wieszczka, czytając przeznaczenie, rozszyfrowując plany bogów, sięgając umysłem dalej, niż inni mogą choćby pomarzyć, ona… Dobrze się bawiła. Lubiła widzieć przyszłość. Lubiła też zapach hoamy i szum między uszami, taniec na miękkich nogach.

Ludzie w obliczu bogów byli posępni i poważni. Rozumiała to. Większość tego właśnie potrzebowała – przekonania, że jest coś ważnego. Gdy wiodąc swe nudne żywoty zachodzili czasem do świątyń, modlili się w ciszy i skupieniu, słuchali wróżb, mogli sobie potem mówić: tak, zrobiłem coś ważnego. Coś istotnego. Dzisiaj rozmawiałem z bogami. Nie miała prawa im tego odbierać. Ważne, że ona wie. Wie, iż wszystko to tylko zabawa. Bogowie mają więcej spraw na głowach, niż jest gwiazd na nieboskłonie. Skoro już postanowili zająć się czymś równie płytkim, jak podpowiadanie śmiertelnikom, czego mogą pragnąć, jeśli nie rozrywki? Omfalos zaciągnęła się dymem, szeroki uśmiech połączył zaróżowione policzki. Hoama pachnie tym lepiej, im dłużej się ją wdycha. Dziewczyna przyspieszyła kroku, zarzuciła cienką, prześwitującą niemal szatką. Czuła, iż jest blisko.

Dodała do ognia kolejną garść liści. Światło wypełniło wnętrze. Ledwie na moment, ledwie zdążyła zmrużyć przekrwione oczy. Lecz w gęstym dymie dostrzegła mężczyznę. Mężczyznę, za którym kroczyły gwiazdy. Z którego rąk spływała krew. Szybszy taniec, kolejna garść. Nic. Dym był tylko dymem. Omfalos zatrzymała się w pół kroku, niemal upadając. Złapała równowagę i zmarszczyła gęste brwi. Dziwne. Tylko jedna scena? Nawet, gdy miała wyjątkowo zły dzień mogła zwykle liczyć na co najmniej dwie! Nie popisali się bogowie! A chciała sobie dzisiaj odczytywać znaki przed snem! Nadęła policzki, ale zaraz wzruszyła ramionami. Ludziom mordują bliskich i podpalają domy, oni mają powód, by obrażać się na bogów. Usłyszała szybkie kroki. Ktoś wbiegał krętymi schodami do jej kapliczki. Słońce zaszło już dawno, poznała Ielixesa dopiero, gdy stanął w kręgu światła. Zdyszany i spocony podciągał togę, ukazując chude łydki.

– Pani… – wysapał, zakaszlał, przełknął ślinę. – Pani, przybył Kasandar Stelaoński, prosi o audiencję…

– Ja nie proszę.

W wysokim portalu, na tle granatowego nieba majaczyła ciemna sylwetka. Mężczyzna ruszył powoli, słaby ogień odsłonił jego oblicze. Wysoki, lecz chuderlawy, cały w purpurze i złocie. Włosy miał jasne i bujne, przystrzyżoną brodę, bez wąsów, zupełnie ciemną. Wydawało się, iż trzyma coś w ustach lub wstrzymuje powietrze, lecz to tylko jego policzki były wydatne i okrągłe, niczym wypełnione wodą. Nie był przystojny. Nie okazywał też emocji.

– Ja oznajmiam, iż na audiencję przybyłem. – Stanął nieco bokiem i kabotyńsko zarzucił peleryną, wzniósł dumnie głowę. Niczym władca świata. Lecz nim nie był. I dlatego wypadło to raczej żałośnie.

Omfalos zamrugała szybko. Po hoamie wszystko wydawało się nieco irrealne. Lecz Kasandar musiał sprawiać podobne wrażenie i bez pomocy świętych ziół. Dyskretnie uniosła dłoń, chwyciła wilgotny materiał między drobnymi piersiami, odkleiła go od skóry. Nie miała ochoty, by dziwny król widział za dużo. Nim zdążyła coś powiedzieć, za władcą do środka weszło czterech żołnierzy. W hełmach o wysokich, białych pióropuszach i spływających na posadzkę rudozłotych pelerynach, niczym więcej. Ustawili się murem za Kasandarem, wypieli naoliwione torsy. Omfalos starała się nie patrzeć na ich nagość. By nie wydało się, że jest tylko zwykłą, młodą dziewczyną. Lecz w rzeczywistości była i patrzyła. Nie zauważyła nawet, gdy Ielixes skrył się w ciemnościach sali. Bardzo chciał czmychnąć ze świątyni, ale jeszcze bardziej nie chciał przechodzić koło żołnierzy. Kapłanka odetchnęła głęboko. Musiała wyostrzyć zmysły. Nogi wciąż miała jak z galarety.

– Wasza wysokość. – Skłoniła się. – Wie, wasza wysokość, iż należy się zapowiedzieć. Obrazą bogów jest… – Zatoczyła się lekko i powstrzymała parsknięcie. – Obrazą bogów jest wtargnąć do świątyni nieproszonym.

– Bogowie zrozumieją – odparł sucho Kasandar. Bez skrępowania usiadł na schodach drugiego kręgu. – Gdyż sprawa jest pilna. Imperator miał wypadek. Nadział się na sztylet podczas feralnego incydentu z udziałem pijanych senatorów, wschodnich niewolnic, burdelmamy, rozjuszonego dzika i co najmniej jednego wynajętego zabójcy. Zmarł dzisiejszego ranka. Oficjalnie zaś wciąż przebywa na kilkudniowym polowaniu. Wiedzą o tym jedynie ważniejsi oficjele w Imperpolis i ludzie z siatką szpiegowską co najmniej tak dobrą, jak moja. Niewielu więc. Rozumiejąc wagę tej wieści z pewnością zechcesz podzielić się ze mną informacją o podobnej istotności. Spójrz więc w święty ogień i powiedz mi, wieszczko, jedną rzecz. Gdy w świat pójdzie wieść, iż nasz dobrodziej popłynął w górę Rzeki Umarłych, gdy zbiorą się elektorowie… Kto zostanie kolejnym Imperatorem Związku?

Omfalos udała, że z powagą trawi sens jego słów. W rzeczywistości w głowie dźwięczał jej tylko długi pomruk zniechęcania. Imperator umiera, a ambitny Kasandar co koń popędził do wyroczni, by dowiedzieć się, czy ma szansę na tron. Zbyt ambitny, bo z taką twarzą na monety Związku trafić nie powinien. I wchodzi jak do siebie, żąda i gada, jak to mu się coś należy! Świątynia widziała już dziesiątki Imperatorów i zobaczy jeszcze setki, taka to jest ważna jego nowina. Niech sobie ją wsadzi w górę własnej Rzeki Umarłych. Przynajmniej fajnych ma żołnierzy. Kapłanka ściągnęła brwi. Była tylko zwykłą dziewczyną i lubiła się bawić. Poczuła, że bardzo chce, żeby Kasandar sobie już poszedł.

– Na pewno nie ty, królu. – Odpowiedziała mu z zadziorną pewnością. – I nie muszę nawet pytać bogów. Elektorzy cię nie poprą, bo jesteś zięciem króla Protosa. A oni nie chcą Imperatora, który będzie grał Związkiem pod dyktando Morei.

Ale mu powiedziała! Za chwilę pewnie się wścieknie albo ucieknie niepyszny! Już za chwilę! No, już, lada moment… Z czego on się tak cieszy?

Kasandar uśmiechał się samymi ustami. Było w tym uśmiechu coś niedobrego, co na pół oddechu zmieniło kręgosłup Omfalos w słup lodu. Targnięty niepokojem umysł oczyścił się nieco, dostrzegła kilka szczegółów, które wcześniej jej umknęły. Na przykład, że żołnierze, poza mięśniami, mieli również włócznie. I weszli do środka kaplicy, zamiast czekać na swego pana na zewnątrz. Król wyprostował się, klasnął głośno w dłonie.

– Widzę, dziewko z hoamą zamiast mózgu, że wieszczenie wciąż wychodzi ci marnie. Z pomocą bogów, czy bez.

To było jak policzek. Omfalos cofnęła się nieco, krew uderzyła jej do głowy. Jak on śmie! Za kogo się uważa, by obrażać najwyższą wieszczkę! Lecz nim zdążyły paść słowa oburzenia, do sali weszła kobieta o skórze koloru karmelu i wysoko spiętych, ciemnych włosach. Miała pociągłą, srogą twarz, wilcze spojrzenie. Odziana w biały, wełniany chiton. W lewej dłoni dzierżyła złotą aspis. Prawą ciągnęła za włosy dziewczynę. Poobijaną, półnagą. Martwą. Wlokła ją po posadzce niczym wór. Stanęła obok swego pana, bez wysiłku pociągnęła mocniej i puściła włosy, a ciało bezgłośnie zsunęło się po stopniach, niemal wprost pod nogi Kasandara. Król, wciąż z upiornym uśmiechem na ustach spojrzał na nie, powoli przeniósł wzrok na kapłankę. Omfalos poczuła lęk. Prawdziwy, jaki nigdy nie był jej udziałem. Nagle pojęła czym jest horror, o którym czytała w sztukach. Stała nieruchomo i patrzyła tylko, jak kolejni gwardziści Kasandara wnoszą ciała. Nie wiedziała, kim są ci ludzie. Wiedziała za to, że w świątyni żyła matrona, dwie kapłanki, trzy akolitki, jedna uczennica, dwóch skrybów i sześciu strażników. Piętnastu ludzi. Poza nią. Tyle było ciał na podłodze, wspartych o kolumny i ściany. A potem zaczęli wnosić bele słomy. Ielixes, którego głośny oddech już od jakiegoś czasu wypełniał pomieszczenie, nie wytrzymał. Z panicznym krzykiem rzucił się do wyjścia, lecz padł pod ciosem jednego z żołnierzy. Omfalos pisnęła i odzyskała władzę nad ciałem. Tylko po to, by upaść. Patrzyła błagalnie na Kasandara. Chciała, bardzo chciała, by coś jej powiedział. By wyjaśnił. Zapewnił, że nic się jej nie stanie. By skończyła się ta upiorna cisza, gdy wojownicy bez twarzy układają słomę między trupami, a ich szalony król wciąż się uśmiecha. Wciąż, martwo i zimno. Z pustką w czarnych oczach. Lecz on tylko kiwnął głową. Jego amazonka przeszła nad ciałem dziewczyny, ruszyła na kapłankę. Omfalos krzyknęła. Głośno i krótko, nim cios w bok głowy powalił ją na przeraźliwie zimną posadzkę. Reszta wieczoru była zamglonym koszmarem pełnym bólu. Płonący kompleks świątynny. Żywe, złote posągi na upiornych, czarnych rumakach. Jej bliscy upychani ciasno na zadaszonych wozach, związani i zakneblowani. Oddech Kasandara wpływający uchem do czaszki.

– Teraz ty jesteś panią ich życia – szeptał. – Możesz zabić ich słowem, krzykiem, czynem. Uważaj więc. Niebo – uniósł głowę – jest dziś wyjątkowo piękne…

I podróż. Szybka podróż po wyboistych drogach, na wozie z Kasandarem i śniadą kobietą. W krótkiej chwili świadomości zobaczyła jeszcze raz ogień. Zrozumiała, czemu dym był tylko dymem. Że dostała dwie wizje. I że bogowie, kochający zabawę tak jak i ona, zabawili się okrutnie. Aż zmęczenie, ból i płacz zlały się w niespokojny, płytki sen.

 

*

 

Starzec i chłopiec wyszli z ukrycia w przyświątynnej bibliotece dopiero, gdy zupełnie ucichło skrzypienie kół wozów i tętent końskiego biegu, choć dym pozbawiał ich tchu, a żar płonących regałów wyciskał fale potu. Wygrzebali się z piwniczki i pobiegli wprost do wyjścia. Młodzik ściskał mocno dłoń ślepca, prowadził najbezpieczniej jak mógł. Potem uciekali w las, jak najdalej od ognia i niemych żołnierzy. Ich cały dobytek  spłonie w gościnnych celach świątyni. Została tylko pękata torba pergaminów, zwojów i przyrządów do pisania, z którą stary nigdy się nie rozstawał. Przeżyli tę noc.

 

II

 

 

Uniosła ciężkie powieki. Pod głową miała miękką poduszkę, wełniana pościel grzała przyjemnie. Przez chwilę, jeszcze w półśnie, wszystko zdawało się być miłe i dobre. Potem przypomniała sobie wydarzenia nocy, a rzeczywistość oblała ją niczym lodowata woda. Zerwała się, zrzuciła pierzynę. Oślepiła ją biel ścian, od których odbijało się jasne światło. W prosto, lecz elegancko urządzonej komnacie była sama. Postawiła stopy na posadzce, podniosła się. Niepewnie i wolno, przygotowana na szarpnięcie łańcucha lub lin, lecz, ku własnemu zdziwieniu, nie była spętana w żaden sposób. Podeszła do jednego z licznych okien. Słońce wstawało właśnie, głaskało promieniami płaskie dachy domostw daleko w dole. Komnata Omfalos była na najwyższym piętrze pałacu górującego nad miastem. Zabudowania ciągnęły się w dół zbocza, aż do zakola szerokiej rzeki, po której leniwie przepływały rybackie łodzie. Trakt na wschód ginął w gęstym lesie. Dalej, niemal na samej linii horyzontu, ledwie widoczny na tle poszarzałego nieba, buchał dym. Omfalos odwróciła wzrok. Znała to miasto, choć nigdy w nim nie była. Władcy państw Związku zapraszali ją często i żarliwie, choć nie Kasandar. Stelaonikę widziała dotąd tylko z daleka. Spojrzała na własną dłoń, wciąż ściskającą podokiennik. A potem na zewnątrz i w dół, na kamienną ścieżkę przecinającą ogród między ścianą pałacu a murem wysokim na dwóch mężczyzn. Odstąpiła. Kasandar chciał ją żywą i posłuszną. Dlatego zabrał wszystkich. Dlatego musi żyć, by i oni mogli. Nie boję się śmierci, pomyślała, wkładając w to całą pewność. Nie boję. Stanęła przed jedynymi drzwiami do komnaty, niepewnie naparła na klamkę. Zamknięte. Zapukała bez przekonania, a po chwili odeszła i, z braku lepszego pomysłu, rzuciła się na łóżko popłakać trochę. Nie minęło ćwierć godziny, gdy zamek w drzwiach trzasnął, zaskrzypiały zawiasy. Omfalos szybko wytarła łzy w pościel, z groźnym, miała nadzieję, wyrazem twarzy usiadła. Do sali wszedł Kasandar w towarzystwie swej wojowniczki. On rozradowany, ona pochmurna. Przystawiła dwa fotele spod ściany, gdy król kładł na nocnej szafce miskę pełną świeżych, błyszczących owoców. Dziewczyna poczuła nagłe ukłucie głodu, lecz syknęła i uniosła głowę. Naje się dumą.

– Dobrze się czujesz, kapłanko? – spytał Kasandar, gdy wszyscy już zasiedli. – Okrutnik z tego Felixa, nieprawdaż? Spalić świątynię, wyrżnąć sługi boże… I to na własnych ziemiach. By tylko kłamliwie mnie winą obarczyć, mieć powód do wojny. Lecz mamy szczęście, i ty, i ja. Udało ci się uciec i znaleźć schronienie na mych ziemiach, przedstawisz lordom elektorom, cóż naprawdę miało miejsce tej makabrycznej nocy. Lecz to w swoim czasie. Na razie wypoczywaj tu, w odosobnieniu, tak, jak sobie tego zażyczyłaś. Ja zaś ruszę na wojnę, zgniotę Felixa niczym karalucha pod mym bogobojnym sandałem. A Związek ujrzy, iż bogowie mnie prowadzą, gdy karzę grzeszników.

Omfalos posłała mu chłodne spojrzenie. Nie może się sprzeciwiać. Nie da szalonemu Kasandarowi powodu, by skrzywdzić kogokolwiek z jej bliskich.

– Słyszałaś o przepowiedni gwiazd? – zagadnął niespodziewanie.

Uniosła głowę. Jeśli to jest sedno planu Kasandara, to „szalony” przestawało być obrazą, a stawało faktem. Odczytywanie przyszłości z gwiazd było sztuką poślednią, wszak nawet Wszechbóg wyśmiał zapatrzonego w nieba Salosa. Astrologów powszechnie wystrzegano się jako szarlatanów, a ich słuchaczami pogardzano. Lecz ostatnia przepowiednia Chwalących Gwiazdy zesłała na nich gniew władzy, a stosy znów zapłonęły na placach miast związkowych. Czyżby miał się Kasandar za przepowiedzianego władcę, który połową świata władać będzie?

– Należysz do Kultu? – spytała Omfalos okrężną drogą, by tłumacząc ujawnić musiał więcej szczegółów.

Fuknął nieco gniewnie, zaparł się o podłokietniki.

– Zgłupiałaś, dziewko? – Przyjął ton, którym mówił poprzedniej nocy. – Jestem ponad to. Odczytałem tę przepowiednię długo przed ich kapłanami! Bom jest Kasandar Stelaoński, największy wieszcz Związku, ten, który ożywia dawną sztukę! Jam jeden czytam prawdę z gwiazd, i jam. Jest. Ulubieniec. Niebios! Jam jest zapowiedziany!

Wstał nagle, wywracając niemal fotel, Omfalos skuliła się odruchowo. Wywinął wargi i parsknął.

– Zobaczysz. Wszyscy zobaczycie – rzekł uspokojony nieco. Spuścił głowę, jakby zawstydzony, iż dał się ponieść emocjom. Lecz przed kim może się wstydzić ktoś taki, jak Kasandar? – Jestem lepszym wieszczem niż ty. I dwanaście lat temu również byłem. Zobaczysz – powtórzył. – Spalisz się w poczuciu bezsilności. Nie dlatego, że cię więżę, nie dlatego, że może polać się krew, lecz dlatego, że się myliłaś. Dostrzeżesz jak straszliwie. A gdy staniemy nad Grobem Amony, gdy wiedząc to złożysz pocałunek na mych ustach, nie będziesz niczym więcej niż pustą, strzaskaną skorupą.

Patrzył na nią wzrokiem wściekłym i wyczekującym. I dziwnie smutnym. Gdy nie dostrzegł zrozumienia w jej oczach zmarszczył nos, chwycił poły peleryny i wyszedł szybkim krokiem.

– Zajmij się nią, Rere – rzucił na odchodne.

Lęk złapał Omfalos za gardło. Nie może mnie skrzywdzić, nie może mnie zabić, wmawiała sobie, odkąd przyszli, lecz każdy gest i każde słowo napełniało ją niepokojem. Zerknęła na amazonkę, ich spojrzenia spotkały się. Wyniosła, milcząca i spokojna wojowniczka wstała, podeszła do dziewczyny, szybkim ruchem ścisnęła jej rękę i przysunęła całą do siebie.

– Jedno złe słowo, a nigdy już się nie odezwiesz. Jeden niewłaściwy krok, a nie będziesz chodzić – syknęła. Płynnie, lecz z nieznanym kapłance akcentem. Miała drobne, niezwykle białe zęby.

Ściągnęła ją z łóżka i zaprowadziła na korytarz, potem szły ze splecionymi dłońmi niczym dwie, zaprzyjaźnione damy. Zmierzały w dół przejściami i schodami pałacu Kasandara. Pałacu, jakich Omfalos w gościnach u władców widziała już dziesiątki. Lecz ten był dziwnie pusty. Zrozumiała po chwili. Służba unikała ich, zawracała szybko widząc Rere na drugim końcu korytarza. Dotarły do podziemi, gdzie strażnik otworzył niewysokie drzwiczki ciemnego, przesiąkniętego wilgocią w lochu. Tam pokazano Omfalos cele, rozsuwano dla niej zastawy przezierników. Widziała skulone w ciemnościach postacie. Matronę Efelię, Judetę, Ielixesa. Wszystkich, nie pominięto nikogo. Piętnaście istnień, które spoczywają na barkach kapłanki. Teraz dopiero poczuła ich prawdziwy ciężar.

 

*

 

– Mistrzu… – Chłopiec zagadnął niepewnie.

Ślepiec wgryzł się w smażoną rybę, wciągnął zwisający mu ze spękanych warg kawałek skóry. Mruknął, na znak, iż słucha.

Był późny wieczór, siedzieli w podmiejskiej karczmie. Aojda zarobił nieco bajaniem. Jedli pierwszy raz od dwóch dni, lecz chłopiec skubał rybę powoli i niechętnie. Od czasu ataku na świątynię nie rozmawiali niemal, szli spiesznie, nie marnując tchu, nie spali wcale. Teraz, gdy poczuli w końcu bezpieczeństwo i ciepło w żołądkach, mógł wyłożyć, co leżało mu na duszy.

– Wielka Wieszczka… – szepnął i przygryzł wargę. – Zabili ją?

Starzec machnął ręką, jakby chłopak spytał „czy smakuje ci ryba”.

– Nie sądzę. Uprowadzili prędzej.

– Skąd ta pewność, mistrzu?

Stary beknął cicho i oblizał palce, chłopak pomógł mu złapać kufel pełen pienistego piwa.

– Wielka Wieszczka, martwa, nikomu się nie przysłuży – wyjaśnił, gdy pozbył się ości z przełyku. – Każdy potrzebuje jej żywej. By mogła złożyć pocałunek.

– Pocałunek? – Młodzik już zupełnie stracił zainteresowanie jadłem.

– Jest jeszcze piwo w dzbanie?

Zerknął.

– Nic niemal.

– Skrzyknij więc ludzi. – Odrzucił, celnie nawet, rybi łeb do misy i wstał, zapierając się niepewnie o blat. – Tylko głupcom nie trzeba płacić za długie gadanie.

Potem opowiadał. Grupka spragnionych legend, baśni, a nawet historii zupełnie prawdziwych bywalców zebrała się szybko wokół aoidy, gdy zajął miejsce przy centralnym stole. Grajek z lirą, brzdąkający dotąd gdzieś w kącie, szybko się dosiadł. Spletli słowa i muzykę w opowieść o Amonie, wyroczni z dawnych lat. Za nakazem bogów zebrała królów półwyspu, nakłoniła, by zaprzestali waśni i wojen, gdyż w świecie gigantów są tylko ziarnami piasku. Lecz razem gotowi będą zmienić się w piaskową burzę. Założyli Związek i najprawowitszego z siebie, Kolinosa wybrali pierwszym Imperatorem. A Amona złożyła na jego ustach pocałunek, by napełnić go wielkością. Historia powtarza się po dzień dzisiejszy, w Imperpolis, w Świątyni na Grobie Amony. I każdy kolejny Imperator czyni Związek potężniejszym. Gdyż w pocałunku wieszczki jest obietnica wielkich rządów.

– Czy to prawda, mistrzu? – spytał chłopiec, gdy zasiedli znów pod ścianą, przepędzili grajka, który domagał się większej części zysku i zaczerpnęli z nowego dzbana. – Czy jest boskość w tym pocałunku?

– Prawda. – Aojda wypił pół kufla jednym haustem, poweselał widocznie. – I kłamstwo. I legenda, i mit i bajda. Część tego, część tamtego, jak we wszystkim, w co wierzymy. Jest to też zwyczaj. Mało znany poza wyższymi sferami Imperpolis, lecz bez pocałunku na Grobie Amony senatorowie i elektorzy nie uznają żadnego nowego Imperatora. A łącząc fakty dostrzegam, że może być na takiegoż zapotrzebowanie. Złote hełmy i złote płaszcze, mówiłeś? Ludzie Kasandara. Tron Związku śni mu się od dawna, cokolwiek więc zamierza, wieszczki nie zabije. Nie przejmuj się. Mamy ważniejsze rzeczy na głowie. Muszę spotkać się z królem Felerisem, nim będzie za późno!

Łatwo przychodzi starcom mówić innym, by się nie przejmowali. Niewiele mają do stracenia. Chłopiec, choć sam nie posiadał niemal nic, miał wspomnienie. Bosą wieszczkę wspinającą się stromymi schodami do kaplicy na wzgórzu. Zatrzymała się na moment i obejrzała, gdy przechodzili przez plac. Wspomnienie to mile łaskotało go potem cały dzień. Lecz od czasu napadu piekło niczym żar pożaru, z którego uciekli.

– Opowiemy wszystko w Imperpolis, prawda? – Nie dawał za wygraną uczeń.

– Po cóż? – Aojda zassał pianę z białych wąsów. – Kasandar już przegrał, jaki nie byłby jego plan. Spotkałeś go kiedyś? Ja i owszem, będzie dwanaście lat. Frenetyczny, zapatrzony w siebie prostak. Pokrzyczy, coś podpali, lecz nic nie osiągnie. Nigdy. Gdyż nie umie się ukrywać. A jest to sztuka niezbędna, by odnieść sukces. Skrywać swe prawdziwe cele, czasem przez lata, do ostatniej sekundy, roześmiać dopiero, gdy nic już nie może się odmienić. A Kasandar myśli i robi zbyt szybko. Pewnego dnia wypowie słowo za dużo i to będzie jego zgubą. Jeśli wierzysz w moją mądrość, uczniu, nie zaprzątaj sobie głowy.

Młodzik dał się chyba przekonać, bo zamilkł. Dobrze, że nie brnął dalej. Nie był głupi, jak na swój wiek wybitnie mądry nawet. Mógłby spytać, czemu taki bezbożnik jak Kasandar miałby wierzyć w moc pocałunku na Grobie Amony, co powstrzymywałoby go, przed zadaniem kapłance bólu i śmierci. Lecz chłopiec nie spytał, jakby coś mąciło mu ostatnio umysł. Jadł rybę w milczeniu. I dobrze. Naprawdę wzywały ich pilniejsze sprawy.

 

*

 

Omfalos przysypiała. Zachodzące słońce malowało pokój różem, było jeszcze wcześnie, lecz dziewczyna padała za zmęczenia. Tęskniła za uwięzionymi w lochach ludźmi, za hoamą i wizjami, po których wesoła kładła się spać. Wszystko jest przecież tylko zabawą, tak bogowie stworzyli świat. Czy tylko ona jedna to rozumiała? Spędziła dzień samotnie, zjadła wszystkie owoce z misy. Męczyły ją słowa Kasandara. Dwanaście lat temu, mówił. Cóż takiego wyrządziła mu będąc dzieckiem? Dwanaście lat temu wskazała raz na niebo i krzyknęła „Bam!”, a ludzie zaczęli pędzić woły na ołtarze. I nie nadeszła ani powódź, ani susza, ani nawet jeden sztorm. Złote dziecko uratowało kraj. Tyle Omfalos pamiętała z tamtego okresu. Głównie dlatego, iż często jej przypominano. Zniechęcona układała poduszkę, by się już położyć, gdy ktoś przekręcił klucz w zamku. Westchnęła w myślach i odwróciła się, gotowa na kolejną porcję nonsensów Kasandara. Skamieniała. W drzwiach stał ktoś, kobieta najpewniej, całe ciało skrywająca pod granatowoczarnymi szatami. Z ramion spływały luźno wzdłuż całego ciała, na wystających stopach i dłoniach obwiązane były ciasno niczym bandaże. Wokół głowy miała obleczoną chustę, nieco jak chaperon, nieco jak resski turban. Czarny welon spływał jej na twarz. Weszła powoli, stanęła przed zaskoczoną kapłanką i bez słowa padła na kolana, przycisnęła czoło do podłogi.

– Wielka Wieszczko, chwała niech będzie bogom.

Omfalos rozdziawiła usta. Spojrzała jeszcze na otwarte drzwi, lecz nie było tam nikogo więcej, tylko wystające zza framugi ramię strażnika. Przełknęła ślinę.

– Niech będzie – odparła bez przekonania.  Czy to kolejne szaleństwo Kasandara?

Kobieta wstała, tylko po to, by zgiąć się w ukłonie.

– Jestem Casja Stelae – wyszeptała w pokorze, wciąż pochylona. Welon tańczył w rytm jej oddechu. – Królowa Stelaoniki. Córka Protosa.

Podmuch wieczornego wiatru wpadł niespodziewanie przez okno, zatańczył ze zwałami jej szat. Szybko przytrzymał welon dłońmi, stanęła tyłem do okna.

– Wszystko dobrze… Pani? – Omfalos postąpiła krok, lecz Casja cofnęła się szybko, nie odrywając dłoni od twarzy.

– Tak, o wielka! – Porzuciła szept. Miała przyjemny, cichy głos. Dziwnie odległy, lecz ciepły. – Wybacz mi. Tylko Kasandar może mnie oglądać… Chciałam… Pragnęłam powitać cię w mym domu. I zapewnić, iż dziękuję bogom za twe bezpieczeństwo. Modlę się o sprawiedliwość, karę dla okrutnika Felixa…

Omfalos nie dała po sobie poznać, że spochmurniała. Skinęła tylko głową.

– Dziękuję. Wasza wysokość wybaczy, lecz czuję się zmęczona.

– Przepraszam… Kasandar mówił mi, iż pragniesz teraz samotności. Przepraszam.

Wieszczka została sama. Czy był to test? Czy tylko przypadek, zapowiadający, jak odtąd wyglądać będzie jej życie? Zakłamany scenariusz autorstwa człowieka, który ją skrzywdził. Nie interesowało ją to. Nie interesowało ją nawet, cóż skrywa pod szatami królowa Casja. Nie powinno interesować ją nic więcej, niż życie ludzi ze świątyni. Tak też zrobi. Tak to wszystko przetrwa.

 

*

 

Trzeciego dnia zagrzmiały dzwony w świątyniach miejskich. Omfalos widziała złoty pochód wojsk Kasandara, wąskie kolumny wymaszerowały z miasta na wschód, ku spalonej świątyni i ziemiom Felixa. Gwardia królewska była słynna na cały Związek, lecz ilu żołnierzy liczyła? Trzy tuziny, cztery? Do tego Kasandar dysponował niewielkim wojskiem, strażą miejską, milicją cechów, podrostkami, którym wciśnięto tarcze, miecze oszczepy, a płaczące matki zawiązały nagolennice. Z okna pałacu kapłance udało się naliczyć nieco ponad tysiąc piechoty i niecałą setkę jazdy. Kasandar to władca miasta. Bogatego, lecz tylko miasta. Felix ma kraj. Omfalos żyła na tamtych ziemiach i wiedziała, że w obliczu wojny król zmobilizuje nawet trzy tysiące. Na usługach trzymał trzy agelaie hoplitów, zawodowych tarczowników, oddział lekkiej, husarskiej jazdy na wzór północnych barbarzyńców, cztery sprowadzone z Gaetii rydwany bojowe. Nastąpi rzeź, skoro opętany Kasandar decyduje się na walkę w otwartym polu, zamiast przytulić się do murów miasta. Lecz to nie miało dla Omfalos znaczenia. Nuda i jej własne postanowienie uczyniły ją ospałą i zobojętniałą. Nikt do niej nie zachodził, strażnik wnosił czasem posiłki. Małe, niedobre i nieregularnie. Jedzenie ich więcej sił zabierało, niż dawało. Kapłanka ofiarowałaby wszystko za nieco hoamy. I za to, by nie być więźniem Kasandara. Priorytety mieszały się dziwnie. Leżała głównie i wywoływała wspomnienia z bliskimi. Wytrzyma. Może już niedługo to wszystko się skończy. Felix wedrze się do miasta i ją uwolni. Ślepy aojda i jego chłopiec, których gościli w świątyni, mogli przecież uciec! Teraz rozpowiadają wszystkim prawdę o ataku, niedługo cały Związek ruszy na Stelaonikę. Może, gdy zabiorą ją do Imperpolis, będzie w stanie wyszeptać coś komuś niezauważona. Jest jeszcze nadzieja. Trzeba tylko wytrzymać.

Nadzieja umarła częściowo po kolejnych trzech dniach. Dzwony zabiły znów, ulice spłynęły płatkami kwiatów. Kasandar powrócił zwycięsko. Przyszedł się pochwalić.

– Felix, niech go Tarrtum pochłonie, kazał trąbić, by jazda wypadła zza ściany lasu na lewe, obchodzące skrzydło! – Gestykulował szybko, śmiał się, krzyczał i wstawał. Rere wydawała się uśmiechać. Omfalos zaś uchyliła tylko usta, wybałuszyła oczy i słuchała.

Starała się zrozumieć. Starała się pojąć, jak Kasandar pokonał trzy razy liczniejszego, lepiej wyszkolonego i wyposażonego przeciwnika, zgładził króla Felixa, złupił trzy wioski, spalił dwa posterunki i to wszystko, odnosząc minimalne straty, w niecałe cztery dni. Lecz z jego opowieści nie wynikało nic poza genialnością, mistrzowską taktyką i umiejętnościami dowodzenia i przewidywania, których pozazdrościć mogliby mu bogowie.

– Ta sama jazda, którą moi gwardziści pomordowali we śnie noc wcześniej! – Parsknął. – Skrzydło doszło bez strat, hoplici wzięci w rogi, przysięgam, iż liczyłem, i nie minęły trzy minuty, jak ostatni agelai padł! I widziałem, i znów przysięgam, jak Felix bije swojego trębacza po głowie, by grał głośniej! I wyjechali wreszcie husarze. Moi husarze. Zamarkowali oskrzydlanie, odbili i ruszyli na łuczników, było już po bitwie. Mówię chorążemu piątego, co nawet nie wyszli na pole, szkoda, najchętniej to sam bym temu Felixowi nakopał do…

– Jak? – Nie wytrzymała Omfalos. Uniosła wzrok na zaskoczonego Kasandara. Kryształki spękanej nadziei tańczyły jej w kącikach oczu. – Jak to zrobiłeś? – Głos jej się załamał.

Wyszczerzył zęby, jakby tylko na to czekał.

– Zdziwiona? – spytał teatralnym, wysokim głosem. – Wielka Wieszczka jest zdziwiona, Wielka Wieszczka nie przewidziała, co się stanie! – drwił. Zaraz jednak spoważniał. – Wyczytałem wszystko z gwiazd. Każdy szczegół bitwy, każdą myśl Felixa. Jestem wybranym.

– Niemożliwe! – Poderwała się, aż odskoczył. Rere zatrzymała się na ugiętych nogach, gdy dziewczyna opadła na łóżko i westchnęła rozpaczliwie. – Nikt nie ma takiej mocy! Nikt tak nie wieszczy! Nie ma takich wizji!

– Ty nie masz takiej mocy, ty tak nie wieszczysz, ty nie masz takich wizji – wyjaśnił Kasandar. – Niech będzie. Otrzyj łzy i raduj się śmiercią Felixa, zaraz wszystko zrozumiesz.

Szepnął zdanie do ucha Rere. Skinęła, wyszła z komnaty. Wróciła kilka minut później, przyprowadzając królową, sama została na korytarzu, zamknęła drzwi. Casja skuliła się w ukłonie, Omfalos przywołała uśmiech, by sprawiać wrażenie, iż płakała z radości.

– Wielka Wieszczko. Wzywałeś mnie, mężu? – Królowa zdawała się radosna.

Podeszła bliżej, gdy Kasandar machnął zachęcająco. Złapał żonę za ramiona, te szybko powędrowały w dół. Zza jej pleców posyłał Omfalos drwiące spojrzenie.

– Wielka Wieszczka pragnie wiedzieć, jak pokonałem Felixa. Nie odmówisz jej, prawda, królowo mego serca?

Nie czekał na odpowiedź. Jedną dłonią złapał chustę na głowie żony, drugą welon, ściągnął oba powolnym ruchem. Omfalos cofnęła się szybko na łóżku, wciągnęła głośno powietrze, zaskoczona. Kasandar odpiął broszę na czarnych szatach, opadły powoli na posadzkę. Królowa została niemal naga, tylko z pasami materiału ciasno obwiązującymi ręce od czubków palców po ramiona i nogi od stóp do połowy uda. Spuściła głowę, lecz nie zasłaniała się. Była zawstydzona. Chyba. Z jej twarzy trudno było odczytać emocje. Skórę miała zupełnie czarną, niczym kir, inkaust czy… nocne niebo. I tak jak niebo nocą, jej ciało błyszczało tysiącami gwiazd, konstelacjami, odległymi bytami. Mrużyła oczy, tak mocno, by ledwie mogła widzieć, lecz błyszczały one słonecznym blaskiem. Z głowy, miast włosów, spływała jej zorza.

Kasandar rozłożył dłonie, jakby prezentował dziwadło w obwoźnym cyrku.

– Spójrz, Wielka Wieszczko. Moje własne niebo, moje własne gwiazdy. Czytam z nich, co chcę, zawsze dają, czego pragnę. Moje ukochane, piękne niebo, przychylne mi niebo, o którym zawsze marzyłem…

Objął żonę i ułożył głowę na jej ramieniu. Westchnęła, jakby wypiła kielich wina po męczącym dniu.

Pustka wypełniła umysł Omfalos. Wiedziała, iż wielka jest moc cór Protosa, lecz to po prostu nie było możliwe. Kasandar nie mógł żyć pod własnym niebem.

Dziwna chwila przeciągała się, król pierwszy przywrócił bieg czasu. Pomógł żonie się odziać. Czule, bez pośpiechu. Jakby nie był potworem. Jakby przebywali w komnacie sami. Casja stanęła twarzą do niego. Widząc profil królowej, Omfalos doznała olśnienia. Zarysował się prosty nos, długi podbródek, wąskie wargi. Już widziała tę twarz. U kogoś innego.

 

*

 

Na centralnym placu Imperpolis, wciąż obwieszonym żałobnymi proporcami, ludzie tłoczyli się wokół skrzynki po pomarańczach. Stał na niej urzędnik, natarczywców odganiał niczym muchy, i odczytywał obwieszczenie.

– Kandydaturę swą, prosząc bogów na świadków, składają Feleris, król Yursei, Kasandar, król Stelaoniki oraz Teomyr z Gallos. Spośród nich lordowie elektorzy wybiorą Imperatora, którego światłe rządy bogactwo i potęgę Związku Najświętszego rozmnożą ku chwale Wszechboga, Amony, ludu związkowego et cetera, et cetera…

– A któż to jest Teomyr? – Zagadnął ktoś, lecz nikt mu nie odpowiedział.

– Tylko trzech? – spytał chłopak, gdy wyprowadzał aojdę z tłumu. – Sądziłem, iż tron Imperpolis to łakomy kąsek.

– Łakomy, lecz twardy do zgryzienia – odparł stary, wpadając wciąż na kogoś. Chłopiec nadal jeszcze bujał w chmurach. – A i czasy są cudaczne… Tylko odważni i ambitni podjęli rękawicę… Auł! Puść mnie, sam będę szedł! Cóż za parszywy los! Pędziliśmy do Imperpolis, życie przy tym narażając, a Feleris właśnie co miasto opuścił. Niechybnie, by objechać część elektorów, nim się zjadą.

Przysiedli na ławce pod ścianą zajazdu, chłopiec wyjął bukłak, opłukał twarz i podał wodę ślepcowi.

– Myślałbyś, że taki przezorny? W szranki staje z nieznanym Teomyrem i Kasandarem, zięciem Protosa…

– Z tymi córkami Protosa to tylko częściowo prawda, a częściowo mit, legenda i tak dalej… – Rozmyślał na głos chłopak. – Czyż nie?

Aojda wypił solidny łyk, przetarł brodę.

– Nie, to akurat prawda z gatunku prawd prawdziwych, zwanych też całymi czy zwyczajnymi. Widzisz, mój uczniu, życie lubi dziwne historie. A najdziwniejsze tworzy o afekcie.

– Oblicza ich zmieniają się tak, by miłości swej się przypodobać, by uroda zmysły mężów rozpalała, z serc ich ciągnąc wzór… – wymamrotał chłopak.

– Niebrzydko. Gdzie to usłyszałeś? 

Młodzik spochmurniał. Nauczyciel nie pomyślał nawet, że on sam tak włada słowem.

– Na targu rybnym w Taicę – wyjaśnił.

– Ach, tak. Jedna z naszych wonniejszych przygód. – Udał śmiech aojda. Ukradkiem zmarszczył nos i wzdrygnął się na wspomnienie. – Kuriozalną klątwę zesłał król wielkiej Morei na swe córy, można by sądzić. 

– Brzmi bardziej jak błogosławieństwo. Dla mężów zwłaszcza.

– Toż mówię. Któż nie zechciałby żony, której ciało zmieni się, by oddawać wszystko, co kocha i za piękne uważa? Nie daj się zwieść. Jest to klątwa, wredna i podstępna. Uderza w Protosa, jego córki i wszystkich wokół na sposoby przewrotne i arcydziwne. Zastanawia mnie tylko, kiedy przyjdzie kolej na Kasandara…

 

*

 

– A któż to, u licha, jest Teomyr? – Zdziwiła się Omfalos, czytając list.

Casja parsknęła, przyłożyła dłoń do welonu na wysokości ust.

– Och, Wielka Wieszczko. To władca Gallos na wschodnim wybrzeżu. Mówią, że wyznaje Gwiazdy. Że dla swych braci w wierze będzie starał się o tron.

Omfalos kiwnęła. W Związku były setki państewek od progu do kurnika, nikt nie pamiętał wszystkich. Poza Casją, najwidoczniej.

– Dziękuję za list. – Oddała papier królowej, ta chwyciła go w obie dłonie.

– Pomyślałam, że może cię zainteresować…

Była dobra. Tak dobra, że Omfalos chciało się płakać. Gdyby komuś takiemu jak Casja mogła się wyżalić. Gdyby ktoś tak miły i ciepły jak Casja mógł ją pocieszyć. Odwiedzała ją często, odrzucała powoli uniżenie. Cieszyła się, że ktoś ją w końcu zobaczył. Że nie zastanawiał się, co skrywają czarne szaty. Casja lubiła Omfalos, szanowała Omfalos i wielbiła Omfalos. I dla Omfalos była to pokusa, z którą walczyła przy okazji każdej wizyty królowej. Może mogłaby jej wyjawić prawdę, może nie powie Kasandarowi… Może spróbuje pomóc… Od czasu bitwy kapłanka nie mogła spać. Rozmyślała nad dniem, w którym Kasandar zawładnie połową świata. Kiedyś miała go za szaleńca. Teraz za szaleńca zdolnego zostać Imperatorem. A wtedy nic go nie powstrzyma… Nic. Ujęła dłoń królowej.

– Wasza wysokość… Pozwoli wasza wysokość, że zapytam…

– Oczywiście, Wielka Wieszczko, co tylko s…

– Dlaczego się na to godzisz?

Casja zamarła, falował tylko welon na twarzy.

– Dlaczego – nacisnęła Omfalos – żyjesz tak, jak żyjesz? Z ciałem, którego nie możesz pokazać. Od którego, gdybyś pokazała, ludzie odwróciliby wzrok? Jesteś córką Protosa, królewną Morei, na pewno jest coś…

– Nie chcę. – Pokręciła szybko głową, materiał zatańczył. – Nie chcę – powtórzyła. – Jestem tylko jedną z wielu. Moje życie mogło być dużo gorsze, uwierz, Wielka Wieszczko.

Omfalos zasępiła się. Jeśli ma przestać, to teraz. Powinna, jeśli nie chce narażać uwięzionych. Lecz na szali jest los Związku, a może i świata. Jeśli ktoś z jej bliskich zapłaci za jej głupotę życiem, nigdy sobie nie wybaczy. Lecz jeśli świat zapłonie, gdyż zbyt się bała – wtedy czeka ją tylko prosta droga do Tarrtum. A przedtem brak jakichkolwiek szans na powrót do dawnego życia. 

– A Kasandar. – Ściszyła głos. – Kochasz go? Jest dobry?

Wiele dałaby Omfalos, by widzieć teraz twarz królowej. Ta milczała długo, palce trzęsły jej się nieco.

– Kasandar… – zaczęła niepewnym tonem. – Ma w sobie mnóstwo miłości…

Czyli jednak wiesz. Przykro mi, Casjo, że nie dostajesz jej tyle, ile pragniesz, myślała Omfalos. Lecz teraz muszę wykorzystać tę wiedzę. Brutalnie. Wybacz mi.

– Królowo, posłuchaj mnie uważnie. Kasandar to szaleniec. To on spalił świątynię, wywołał wojnę z Felixem. Więzi mnie tu i szantażuje, bym poręczyła za nim przed elektorami. Wczoraj kazał mi pisać listy, nie wysłał ich jeszcze pewnie. Nie mogę nikomu nic powiedzieć, inaczej skrzywdzi moją rodzinę. Królowo, proszę, musisz…

Wstała. Królowa Casja wstała, i górując nad kapłanką wydała się straszna. Delikatnie wysunęła palce z uścisku, odeszła w stronę drzwi, otworzyła je i zatrzymała się nagle, stanęła w progu. 

– Królowo… – Ktoś zacisnął niewidzialną obrożę na szyi Omfalos. Gdyby nie ten welon, gdyby tylko widziała jej twarz. – Co uczynisz, królowo?

Casja przesunęła powoli dłonią wzdłuż boku drzwi i zacisnęła drobną pięść.

– Wszystko – odparła – by Kasandar kochał mnie bardziej niż cokolwiek innego.

Trzasnęła drzwiami.

 

*

 

– Byłem jeszcze mały, gdy już kochałem nocne niebo. Pomyśl, czy istnieje piękniejszy widok? Czy jest cokolwiek innego, na co ludzie patrzą bez końca? Gwiazdy są piękne, bo są dla wszystkich. Dla Ressów na dalekich pustyniach, barbarzyńców na odległej północy, nawet dla Cesarza za Morzem Granicznym. A gdy zaczynasz kochać gwiazdy, one odwdzięczają ci się opowieściami, obrazami i wiedzą. Nie obchodziło mnie, iż ludzie kpią z czytania gwiazd, ja chciałem poznać ich tajemnice. Pragnąłem wiedzieć, co dla mnie skrywają. W końcu spoglądaliśmy na siebie każdej nocy. Dostałem swoją przyszłość. W Noc Mesmeryczną w Imperoplis, gdzie na bal zebrali się władcy i szlachcice, stanąłem przed nimi i ogłosiłem, iż pewnego dnia korona Związku będzie moja. Gdyż zobaczyłem w gwiazdach, jak lordowie półwyspu spijają słowa z mych ust, ogień setki serc bucha, by wynieść mnie na tron. A wszystko to, nim pierwszy siwy włos przyozdobi moją skroń. Pamiętam każdą chwilę. Sala zamarła. Ci ludzie nie rozumieli, do dziś nie rozumieją czym jest odwaga, pewność, wielkość. A wtedy ty – wrzasnął i przestał chodzić w kółko, stanął przed trzymaną przez dwójkę gwardzistów Omfalos – krzyknęłaś na całą salę, że nigdy nie założę korony, bo mam za dużą głowę!

Uderzył ją na odlew w policzek, upadłaby, gdyby nie silny uchwyt żołnierzy. Załkała. Nie z bólu, nie nad umarłą nadzieją. Zaczęła płakać głośno i żałośnie gdy tylko wściekły Kasandar rzucił pod jej nogi głowę matrony. Szalony smutek opętał ją całą, nie mogła oderwać wzroku od martwych oczu, w których zastygł strach.

– B-byłam dzieckiem… – pisnęła cicho. – Nie pamiętam nawet…!

Król zawył dziko i złapał ją za policzki.

– Do dziś drwią ze mnie! Wszyscy królowie Związku! Całe Imperpolis! Każdy! Z moich gwiazd! Z mojej sztuki! Założyli się, kiedy zacznę siwieć! Lecz niedługo przejrzą na oczy! Tron będzie mój, a ty i inni poczujecie na językach smak swej omylności! – Zionął jej w twarz nienawiścią, po czym puścił.

– Byłaś dzieckiem? A cóż to zmienia? – rzekł już spokojniej – Nienawiść jak niebo! Nie ma granic! Zbierasz co zasiałaś. Mam wielkie plany, wielkie marzenia, a przez takich jak ty, zamiast podziwu spotyka mnie szyderstwo. Jednym zdaniem zatrułaś długie dwanaście lat. Bo byłaś i jesteś niewychowaną, samolubną, hedonistyczną dziewką, co dla ciebie było igraszką, dla mnie znaczyło życie. Lecz nie jestem już zły. Jestem skory do gniewu, wiem, jak wyglądam i jak się zachowuję. Nie jestem szalony. I nie jestem już zły. Gdyż ostatecznie oboje otrzymamy, na co zasługujemy. Pamiętaj, że wciąż możesz ocalić pozostałych. Teraz odejdę, byś mogła dalej taplać się w swojej moralnej zgniliźnie. Ach, tak! Zapomniałbym o ostatnim punkcie naszej agendy. Rere, z tego, co wiem, coś ci obiecała…

Powoli sięgnął do pasa, u którego wisiał ozdobny sztylet. Ostrze zalśniło w blasku słońca.

– Nie! – krzyknęła rozpaczliwie Omfalos, łzy gęsto spływały jej po policzkach. – Proszę, nie! Kasandarze, to naprawdę tylko zabawa, zrozum! Bogowie kpią, gdy zsyłają ci wizje! Zrozum, błagam! Nasze krzywdy prowokują te same siły, nie daj się opętać, nie bądź ich narzędziem, proszę…!

Chwycił ją za włosy, przystawił sztylet do czerwonej twarzy.

– Osobiście cię sprawię, dziewko. Też kocham zabawę.

 

III

 

Imperpolis rozbrzmiewało fanfarami. Wielokolorowe sztandary ozdobiły miejskie wieże, podwojono liczbę strażników. Tłum żądnych widowiska gapiów zbierał się wokół Imporium – centralnego kompleksu łączącego pałac imperialny, budynek senatu, akademię, fort gwardii, kilka świątyń, bibliotek i teatrum. Elektorzy, niekandydujący władcy ważniejszych miast i państw, zebrali się w Gmachu Wyborczym. Wielka sala z jedną ścianą otwartą na ogród bez problemu pomieściła kilka setek ludzi. Przechadzali się z pucharami w dłoniach, jedni spokojnie, inni pospiesznie. Część szeptała, część krzyczała, ktoś nawet płakał.

– Przestaję rozumieć ten świat – żalił się zebranym wokół siebie stronnikom Feleris. – Dwa razy próbowano mnie zabić, gdy byłem poza miastem! A teraz wracam i słyszę, że Kasandar Wielka Głowa ma mnie pokonać?

– Pobił Felixa w walnej bitwie. Pobił straszliwie – wyjaśniał ktoś. – Bez strat! Ukarał grzeszników za spalenie świątyni. Felix chciał go sprowokować, a sam na siebie koniec zesłał. Mówią, że Kasandara bogowie prowadzą, Wielka Wieszczka mu sprzyja…

– Bogowie, gwiazdy, Wielka Wieszczka, czy tylko mnie, cholera, nikt nie pomaga? – żalił się Yursejczyk. – Po cóż ja w ogóle… E, po cóż ja w ogóle się starałem…

Z boku słuchała tego Omfalos. Strzeżona przez jednego z gwardzistów Kasandara podpierała ścianę. Odkłaniała się grzecznie każdemu, kto przyszedł oddać pokłon. Wielu składało kondolencje. Za to, co Felix zrobił w świątyni. Za to, co zrobił z nią. Słuchała tego bez emocji. Ostatnie dni już nie płakała. Czuła tylko zimne spojrzenie ducha matrony i jedyne, czego pragnęła, to nie pozwolić już nikomu umrzeć. Nie ma nadziei na szczęśliwy koniec.

Kasandar żartował i śmiał się, otoczony wianuszkiem zapatrzonych w niego elektorów. Po prawicy miał Casję, po lewicy Rere i czuł, iż w końcu jest tam, gdzie jego miejsce. A najlepsze dopiero przed nim. Korona i spojrzenie wieszczki, gdy będzie musiała go pocałować. I niespodzianka, którą zostawił jej w Stelaonice…

– Niewątpliwie, znaki to wszystko od bogów, iż wybrany jesteś władać, Kasandarze – prawił dyrdymały stary Teop z Fringe. Ten, za którego radą głosuje i ćwierć elektorów. – Lecz jest kwestia, której pominąć nie możemy, a paląca wielce. Przejdźmy się na osobności, bym mógł ci ją wyłożyć…

 

*

 

– Opowiem ci jeszcze jedną historię, chłopcze – zagadnął aojda, gdy z uczniem czekali w kolejce chętnych, do wzięcia udziału w naradach. To wejście, od gmachu Akademii, przeznaczono dla ludu. Czekali wariaci, wielbiciele, wyznawcy, i wszyscy ci, którzy jednemu czy drugiemu elektorowi chcieli przywalić w ucho. Szopka, nie wpuszczano rzecz jasna nikogo, lecz od wielkiego dzwonu…

– Wiesz, za co mnie oślepili?

Młodzik wytrzeszczył oczy, autentycznie zdziwiony.

– Sądziłem, że to za dziecka… Dla lepszej pamięci.

– Och, tak, wspaniały zwyczaj z czasów sprzed wynalezienia papieru, gdy jeden tomik poezji trzeba było spławiać barką – zachichotał ślepiec. – Nie, mój uczniu, ja zostałem ukarany. W Wielkiej Bibliotece przeglądałem zakazane księgi. Wyimaginuj sobie, iż widziałam na przykład oryginalne plany Imporium…

– Imię, nazwisko, jeśli jest, cel wizyty. – Idący wzdłuż kolejki urzędnik zatrzymał się przed nimi, nie przestając przy tym notować w zwoju.

 – Za chwilę ci dokończę – obiecał chłopcu starzec. – A ty, dobry człowieku, przekaż gdzie trzeba, że…

 

*

 

– Przybył aojda Yakos Clemer, z pilną wiadomością dla Felerisa z Yursei! – zadudnił tubalnym głosem mistrz ceremonii.

Większość elektorów nie zwróciła uwagi. Część wyszła na podwórze, gdzie Kasandar miał ogłosić coś ważnego. Ale Feleris został wewnątrz i uwagę zwrócił. Klasnął w dłonie.

– Wspaniale! – zakrzyknął zdartym od składania obietnic głosem. – Yakos Clemer, największy znawca spraw boskich i ludzkich! Z pewnością niesie mi wieść lub radę na wagę korony Związku, skoro zechciał znów ujawnić się światu!

Jego sojusznicy pokiwali głowami ze sztuczną zawziętością. Po dłuższej chwili, prowadzony przez strażnika na salę wszedł aojda w towarzystwie chłopca. Yakos Clemer, pieśniarz, autor, i filozof ponad miarę. Identyczny, jak na popiersiach w Wielkiej Bibliotece, która, nota bene, do dnia dzisiejszego odmawia złożenia mu przeprosin.

– Proszę, mistrzu, tutaj jestem! – krzyknął Feleris, lecz sam nie wyszedł po gościa, jakby w obawie, że elektorzy mu się rozpierzchną.

Starzec pogłaskał głowę chłopca na znak, by puścił jego dłoń. Zdjął torbę pełną swych zapisków i podał mu, niby zmęczony dźwiganiem. Niby niedbale.

– Moje serce – rzekł cicho i ruszył, szukając drogi laską.

– Jakże się cieszę, że osoba pokroju mistrza przybyła mnie wesprzeć! – Feleris rozglądał się, czy na pewno wszyscy go słyszą. Aojda przyciągał coraz większą uwagę, coraz głośniej o nim szeptano. Wielki mistrz wyszedł z ukrycia, przybył do Felerisa! Yursejczyk odepchnął dwójkę strzegących go żołnierzy, rozłożył ręce przed Yakosem. Ten pokazał mu, by się nachylił.

– Niech żyje Teomyr – szepnął.

A któż to, u licha, jest Teomyr, pomyślał Feleris, nim ukryte dotąd w lasce ostrze przebodło mu pierś.

Strażnicy błyskawicznie przeszyli aojdę mieczami. Wszyscy zebrani krzyknęli. Lecz z zupełnie innego powodu.

 

*

 

Kasandar wskoczył żwawo na podest, pomógł wejść Casji. Rozejrzał się po tłumie zebranym w ogrodzie. Elektorzy cisnęli się bliżej, zaciekawieni, czym osłodzi ich uszy. Najbliżej stał Teop, czekał. Dalej, pod rzędem wysokich krzewów, przysiadła Rere, spod zmrużonych powiek chłonęła obraz zwycięskiego Kasandara. Dla resskich kobiet nie istniało pojęcie męskiego piękna. Liczyła się tylko szalona ambicja. Ten, kto budzi się, by podbijać świat, podbija też serca, ten, kto złamie wszystkie zasady dla swych pragnień, skruszy też lód kobiecej obojętności. Dobrze wybrała swego pana.

 Kasandar uniósł dłonie prosząc o ciszę. Została mu tylko jedna rzecz do zrobienia. Tylko jedno, by stał się Imperatorem. Zobaczył nagle Omfalos. Stała w cieniu jednej z kolumn otwartej na ogród ściany. Nie dostrzegł jej twarzy. Lecz dostrzeże ją niedługo, nad Grobem Amony. To rozwiało wszelkie jego wątpliwości. Zawsze będzie miał swoją zemstę. Zawsze będzie miał tron. I zawsze będzie miał gwiazdy i Rere. Pewne rzeczy trzeba umieć poświęcić.

– Wielu obawia się – zakrzyknął – iż mogę, jako Imperator, działać pod wpływem obcego mocarstwa. Pragnę was uspokoić, nic takiego się nie wydarzy. Nie są to puste słowa, lordowie, Protos przekona się, że Związek jest silny, niezależny i nie tylko nie jest jego strefą wpływów, lecz nie boi się go. Jeszcze dziś odeślę mą żonę, Casję.

Spojrzał na królową. Jak przez wodę słyszał ciche, dystyngowane oklaski elektorów. Stała nieruchomo, skryta w czerni. Bogowie i gwiazdy, pomyślał, czemuż nie mogę widzieć jej twarzy.

– Wybacz – powiedział smutno. – Kocham cię. Lecz są rzeczy, które kocham bardziej.

Uniosła powoli dłonie, czarne palce zakrzywione w szpony drżały niesamowicie. Kasandar nie zdążył pomyśleć już nic. Zebranych oślepiło przeraźliwie jasne światło, a potem coś huknęło. Stojących najbliżej porwała siła wybuchu, szczególnie długi lot udał się staremu Teopowi. Krzyki wzbiły się wysoko, pył i kurz zalały ogród niczym fala wody, płonące odłamki spadały z nieba. A gdy opadła zawierucha nie było ani podestu, ani Kasandara, tylko głęboka dziura w ziemi i spalona trawa wokół. I Casja, naga, z warkoczem komety przecinającym twarz niczym blizna. Ci, którzy zachowali przytomność, a nie uciekli natychmiast do budynku, odczołgiwali się przerażeni. 

Omfalos nie ruszyła się nawet przez cały ten czas. Nie mogła powstrzymać uśmiechu. No tak, pomyślała, gdy masz własne niebo, tylko w ciebie może trafić spadająca gwiazda. To… Naprawdę, straszliwie zabawne…

Wściekła Casja splunęła, z pogardą spojrzała na wrzeszczącą z rozpaczy Rere i ruszyła w stronę budynku. Osłupieli elektorzy uciekali na boki. Zatrzymała się przy Omfalos. Ogień jej oczu przygasł nieco, spochmurniała.

– Przepraszam. Straszliwie przepraszam. Nie wracaj do Stelaoniki. Nie masz po co.

Wieszczka otworzyła usta, rozbawienie uleciało nagle. Przeczuwała, że może tak być. Lecz do końca liczyła, że Kasandar ma resztki godności. Nie ona jedna. Lecz nim pomyślała nad tym głębiej, ktoś złapał jej dłoń. Chłopiec, dziesięcioletni może, z pękatą torbą przewieszoną przez ramię. Porwał wieszczkę za sobą. W chaosie, jaki panował na sali, nikt ich nie zatrzymywał.

Jakiś mężczyzna padł do stóp Casji i zaczął je całować. To chyba Teomyr, lecz nikt nie był pewny.

 

*

 

Nie mówił nic, prowadził tylko za sobą. Raz ukryli się we wnęce, przepuścili biegnący oddział straży. Wpadli do niewielkiej łaźni. Chłopiec stanął przed marmurową ścianą, obejrzał ją dokładnie, zasępił się. Obmacał stojącą obok statuę delfina, z głośnym sapnięciem przekręcił całą wraz z postumentem. Coś trzasnęło i w ścianie pojawiło się szerokie na półtorej dłoni przejście. Przeciskali się dobre kilka minut. Omfalos nie wiedziała, czemu dała się porwać chłopcu. Może dlatego, że nie istniało już nic, do czego mogłaby wracać. Może dlatego, że w pędzie gubiła wszystkie te chcące ją dręczyć myśli, smutek i tęsknotę, z którymi będzie się odtąd budzić każdego ranka. Może dlatego, że była tylko dziewczyną, i że lubiła się bawić. Gdy wyszli z przejścia powitał ich krzyk. Jakaś kobieta, zaskoczona, upuściła wiklinowy kosz pełen kwiatów. Pracowało tu kilkoro ludzi, dekorowali niewielką kapliczkę. Uciekinierzy, których możliwe nikt nawet nie ścigał,  popędzili do wyjścia. Omfalos zerknęła jeszcze przez ramię, zobaczyła ołtarz. Stanęła. Chłopiec odwrócił się.

– Hę?

Ugięła kolana, by ich spojrzenia spotkały się. Uniosła brwi, wskazała na niego. Zrozumiał.

– Medesz.

Delikatnie pocałowała go w miękkie usta. A potem, zaskoczonego, sama chwyciła za rękę i pociągnęła do wyjścia, skąd wpadało jasne światło dnia. Skoro bogowie mogą bawić się ludźmi i całym światem, to i jej wolno.

 

Koniec

Komentarze

Bardzo ciekawa opowieść. Ładnie rozwinąłeś historię jednej z przeklętych córek. Niby od początku wiadomo, jak to się musi skończyć, ale czyta się z zaciekawieniem, bo droga ciekawa. Plastycznie oddane sceny, interesujące imiona. Nie przemawia do mnie ostatnia scena. Jakoś tak nie pasuje do przemyślanej opowieści.

Masz trochę literówek, szczególnie przy ogonkach polskich znaków i miejscami błędy w zapisie dialogów.

Nawet, gdy miała wyjątkowo zły dzień mogła zwykle liczyć na co najmniej!

Co najmniej ile?

Słysząc te słowa lęk złapał Omfalos za gardło.

W zdaniach tego typu nie wolno zmieniać podmiotu, bo wychodzi, że to lęk słyszał słowa. Za to przecinek jest konieczny.

Babska logika rządzi!

 Mnie się bardzo podoba :) Dobra fabuła i świetne postaci :)

 Tak się trochę spodziewałam, ze to Medesz, ale po cichutku liczyłam na inne zakończenie :<

Finklo, dzięki, literówki poprawiam, lecz opowiadanie wciąż mnie zaskakuje :) Pisałem nastawiony na stworzenie prostszej i zrozumiałej historii, muszę się pozbyć nawyku niejasnych powiązań i zagmatwanej fabuły. Zakończenie rozwiązuje kilka wątków, których mogłoby nie być i nie są najważniejsze, lecz chciałem nim mocniej zespolić ten i poprzedni tekst. No i rozwinąć postać Medesza, ze stworzonych dotąd person najlepiej nadaje się na (anty?)bohatera w tym świecie.

 

lenah, cieszę się, że Ci się podobało.  Liczyłaś na jakieś konkretne inne zakończenie, czy tylko nie chciałaś w nim Medesza? ;)

 

 

 

Szczerze mówiąc, to miałam nadzieję na Eufe :)  Ale zdaję sobie sprawę, że tak nie mogło być,(albo tylko źle zrozumiałam), że te zdarzenia poprzedzają fabułę Młodego króla?

Przyjąłem sobie za czas akcji jakieś dziesięć lat przed wydarzeniami z Młodego Króla. Młody Medesz rozwiewa wszelkie wątpliwości,  ale widać to już wcześniej w dialogach o Protosie, gdzie wspominany jest jako panujący władca Morei.

Moment… Mówisz o tym tekście czy o konkursowym?

Babska logika rządzi!

Finklo, cały czas o tym.

No to może ja źle szukam, ale imię “Medesz” pada dopiero w końcówce.

Babska logika rządzi!

Możliwe, że źle dobrałem słowa. Tak, Medesz ujawnia się dopiero w końcówce i tym samym dowiadujemy się, że akcja dzieje się kilka-kilkanaście lat przed Młodym Królem (zależy ile lat dawał Medeszowi czytelnik w MK, lecz sądzę, że każdy obstawiał ramy kilkanaście – dwadzieścia kilka lat).

Wcześnie jednak licznie pojawiają się wzmianki o Protosie, nikt jednak nie mówi o nim jako o zmarłym, ani nawet chorym czy starym. Jest panującym władcą Morei, co jest ostatecznie potwierdzone w wypowiedzi Kasandara na wiecu.

W poprzednim komentarzu zamieszałem z konstrukcją zdania. O tym mówisz, prawda?

Aaaa, o to chodzi – że można poznać czas. No, można. Ale dla mnie ten Medesz wyskakuje w końcówce jak Filip z konopi. Odwołujesz się do całkiem innego tekstu, który czytałam ze dwie setki opowiadań temu.

Babska logika rządzi!

Gdy zobaczyłam. że rekomendujesz Gwiazdy na nami… powiązaniem z I zjawił się młody król… spodziewałam się dobrej historii. No i nie zawiodłam się. A teraz, kiedy już ją przeczytałam, mogę powiedzieć, że opowiadanie okazało się świetne!

Rzecz została przedstawiona nader zajmująco, a kolejne zdarzenia budziły coraz większą ciekawość. Właściwie dawkowane napięcie nie pozwoliło przerwać lektury, tym bardziej że śledząc losy interesująco nakreślonych postaci miałam wrażenie osobistego uczestniczenia w rozgrywających się scenach.

Przeczytanie ostatniej kropki sprawiło mi prawdziwą przykrość – poczułam żal, że to już koniec.  

Choć opowiadanie konkursowe czytałam kilka tygodni temu, wciąż mam je w pamięci i pewnie dlatego nie miałam żadnych problemów ze zrozumieniem zakończenia. Medesz, mimo że ujawnił się w ostatniej scenie, nie był dla mnie zaskoczeniem.

Mam nadzieję, Renee, że postarasz się, aby usterki zniknęły jak najszybciej. ;-)

 

 Za­top­cie noże w drwią­cych z Sa­lo­sa, szep­taj­cie im w uszy imię tronu god­ne­go! – …szep­czcie im w uszy imię tronu god­ne­go!

 

spo­zie­ra­jąc na setki zwró­co­nych w jego stro­nę, męt­nych ob­licz. – …spo­zie­ra­jąc na setki zwró­co­nych w jego stro­nę, męt­nych ob­liczy.

 

– Im­pe­ra­to­rze – za­gad­nął sto­ją­cy obok Fe­le­ris To on su­ge­ro­wał, by wy­szli obej­rzeć kaźń. – Brak kropki po Felerisie.

 

Gdy wio­dąc swe nudne ży­wo­ta za­cho­dzi­li cza­sem do świą­tyń… – Gdy wio­dąc swe nudne ży­wo­ty, za­cho­dzi­li cza­sem do świą­tyń

 

Dziew­czy­na przy­spie­szy­ła krok, za­rzu­ci­ła cien­ką, prze­świ­tu­ją­cą nie­mal szat­ką. Czuła, iż jest bli­sko.

Do­rzu­ci­ła do ognia ko­lej­ną garść liści. – Nie brzmi to najlepiej.

 

Wie­dzą o tym je­dy­nie waż­niej­si ofi­cje­le w Im­per­po­lis i lu­dzie o siat­ce szpie­gow­skiej co naj­mniej tak do­brej, jak moja. – Ludzie mogą mieć siatkę szpiegowską, ale czy ludzie mogą być o siatce szpiegowskiej?

 

A potem za­czę­li wno­sić bale słomy. – Raczej: A potem za­czę­li wno­sić bele słomy.

 

Kom­na­ta Omfa­los była na naj­wyż­szym pię­trze pa­ła­cu szczy­tu­ją­ce­go nad mia­stem. – Czy pałac szczytował sam. ;-)

Sprawdź znaczenie słowa szczytować.

 

Nie mi­nę­ła ćwierć go­dzi­ny, gdy zamek w drzwiach trza­snął… – Nie mi­nę­ło ćwierć go­dzi­ny, gdy zamek w drzwiach trza­snął

 

cóż na­praw­dę miało miej­sce tej fe­ler­nej nocy… – Czy felerna jest najlepszym określeniem owej nocy?

Moim zdaniem noc była tragiczna/ przerażająca/ dramatyczna/ straszna.

 

Pięt­na­ście żyć, które spo­czy­wa na bar­kach ka­płan­ki. – Życie nie ma liczby mnogiej.

Proponuję: Pięt­na­ście istnień, które spo­czy­wają na bar­kach ka­płan­ki.

 

szli spiesz­nie, nie mar­nu­jąc tchu, nie spali nic. – Raczej: …nie spali wcale.

 

– Wiel­ka Wieszcz­ko, chwa­ła niech bę­dzie bogom . – Zbędna spacja przed kropką.

 

Ko­bie­ta wsta­ła, tylko po to, by wy­giąć się w ukło­nie. – Raczej: Ko­bie­ta wsta­ła, tylko po to, by zgiąć się w ukło­nie.

 

Po­dmuch wie­czor­ne­go wia­tru wpadł nie­spo­dzie­wa­nie przez okno, za­tań­czył z po­wa­ła­mi jej szat. – Wiem, czym jest powała w izbie, ale nie mam pojęcia, co to są powały szat?

Może miało być: …za­tań­czył ze z­wa­ła­mi/ fałdami jej szat.

 

Je­dze­nie ich wię­cej sił za­bie­ra­ło, niż da­wa­ło. Ka­płan­ka od­da­ła­by wszyst­ko… – Nie brzmi to dobrze.

 

-Jak? – Nie wy­trzy­ma­ła Omfa­los. – Brak spacji po dywizie, zamiast którego powinna być półpauza.

 

– Ła­ko­my, lecz cięż­ki do zgry­zie­nia – od­parł stary… – Raczej: – Ła­ko­my, lecz to twardy orzech do zgry­zie­nia – od­parł stary

Rozumiem, że wykorzystujesz tu powiedzenie – twardy orzech do zgryzienia, będący związkiem frazeologicznym, a związek frazeologiczny jest formą ustabilizowaną, utrwaloną zwyczajowo, której nie korygujemy, nie dostosowujemy do współczesnych norm językowych ani nie adaptujemy do aktualnych potrzeb piszącego/ mówiącego.

 

Któż nie ze­chciał­by żony, któ­rej ciało zmie­ni się, by od­da­wać wszyst­ko, co kocha i za kra­sne uważa? – Czy ten rusycyzm, w tym opowiadaniu, jest na miejscu?

 

W Związ­ku były setki pań­ste­wek od progu do kur­ni­ka, nikt nie pa­mię­tał wszyst­kich. – Co to znaczy?

Domyślam się, że państewka były maleńkie, ale z tym określeniem spotykam się pierwszy raz.

 

To on spa­lił świą­ty­nie, wy­wo­łał wojnę z Fe­li­xem. – Literówka.

 

W Noc Me­sme­rycz­ną w Im­pe­ro­plis… – Litrówka.

 

Prze­sta­je ro­zu­mieć ten świat – żalił się ze­bra­nym wokół sie­bie stron­ni­kom Fe­le­ris. – Literówka.

 

– Bo­go­wie, gwiaz­dy, Wiel­ka Wieszcz­ka, czy tylko mi, cho­le­ra, nikt nie po­ma­ga? – …czy tylko mnie, cho­le­ra, nikt nie po­ma­ga?

 

I nie­spo­dzian­ka, którą zo­sta­wił jej w Ste­la­oni­cę– Literówka.

 

Wy­ima­gi­nuj, iż wi­dzia­łam na przy­kład ory­gi­nal­ne plany Im­po­rium… – Raczej: Wy­ima­gi­nuj sobie, iż wi­dzia­łam na przy­kład ory­gi­nal­ne plany Im­po­rium

 

– Moje serce. – rzekł cicho i ru­szył, szu­ka­jąc drogi laską. – Zbędna kropka po wypowiedzi.

 

szcze­gól­nie wy­so­ki lot udał się sta­re­mu Teo­po­wi. Krzy­ki wzbi­ły się wy­so­ko… – Powtórzenie.

 

Coś trza­snę­ło i w ścia­nie po­ja­wi­ło się sze­ro­kie na pół­to­ra dłoni przej­ście. Coś trza­snę­ło i w ścia­nie po­ja­wi­ło się sze­ro­kie na pół­to­rej dłoni przej­ście.

 

w pę­dzie gu­bi­ła wszyst­kie te myśli chcą­ce ją drę­czyć myśli, smu­tek i tę­sk­no­tę… – Dwa grzybki w barszczyku.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Nie ma na co czekać, już poprawiłem! Dzięki za wszystko, Reg. Na pocieszenie mogę obiecać, że to pewnie nieostatnie opowiadanie ze świata, bo bardzo dobrze mi się w nim tworzy :) A i pomysły cisną się same. 

Reinee, skoro w głowie tyle pomysłów, to może lepiej popracować albo nad zbiorem opowiadań lub książką. Wyjątkowo ciekawy świat stworzyłeś. :)

"Myślę, że jak człowiek ma w sobie tyle niesamowitych pomysłów, to musi zostać pisarzem, nie ma rady. Albo do czubków." - Jonathan Carroll

Mam nadzieję, Renee, że cisnące się pomysły zostaną należycie uszeregowane, skatalogowane, pięknie opisane i przedstawione czytelnikom w formie bardzo zacnych opowiadań. Zdaję sobie sprawę, że pewnie trochę to potrwa, więc postaram się powściągnąć ciekawość i, żywiąc nadzieję na świetną lekturę, cierpliwie poczekam. ;D

No i cieszę się, że uznałeś uwagi za przydatne. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Ciężkie wyzwanie, lecz chętnie bym się go podjął :) Pytanie tylko, czy mój obecny poziom pozwoli mi napisać powieść, która utrzymałaby przy sobie czytelnika do końca. Zbiór opowiadań wydaje się bardziej odpowiedni i przemyślę sobie tę wizję. 

Świetny początek – zarówno motto, jak i scena z kapłanem. Potem bardzo ładne światotwórstwo, płynna narracja. I znowu piękne domknięcie.

Pogubiłem się tylko trochę z tym personelem świątyni – w pierwszym momencie wydawało się, że wszyscy nie żyją (występują jako “ciała”), więc nie zrozumiałem kim są “bliscy” wieszczki, pojmani jako zakładnicy. Rozumiem, że to, iż najpierw “nie wiedziała kim są ci ludzie” a potem stają się jej “bliskimi” wynika z działania narkotyku, ale nie ułatwia to zrozumienia tekstu. Do tego jedna z tych osób (ciągnięta za włosy przez Rere) ewidentnie jest określona jako martwa, a w lochach odnajduje się cała piętnastka – myślałem, że tu ukrywa się jakiś dodatkowy bohater. 

Poprawiłbym tutaj: Jam jeden czytam prawdę z gwiazd, i jam. Jest. Ulubieniec. Niebios! – na: “Ja jeden czytam prawdę z gwiazd. I jam. Jest. Ulubieniec. Niebios!”

A na zbiór opowiadań o córkach Protosa masz już pierwszego kupca!

Coboldzie, poważnie pomyślę nad dodaniem zdania czy dwóch dla lepszego zarysowania sytuacji. Dzięki za zwrócenie uwagi, gdyż sam nie zastanawiałem się nad tym fragmentem, a nie chciałbym, by był mylący. Wniesione ciała to przypadkowi ludzie przywiezieni, pewnie już martwi, przez Kasandara, by każdy, kto zbada zgliszcza świątyni znalazł piętnaście spalonych zwłok. Felix czy urzędnicy w Imperpolis mogliby mieć spis świątynny, nie byłoby więc powodów sądzić, że to nie wszyscy mieszkańcy kompleksu poza Omfalos, która “uciekła”. Kasandar zabezpiecza tu swój plan, jednocześnie nie zabijając jeszcze nikogo z bliskich kapłanki, dając jej złudne szanse na szczęśliwe zakończenie, jeśli będzie mu posłuszna.  Narkotyk to, sądząc z czasu i opisu działania, dosyć słaby dysocjant, więc aż takiego zaburzenia postrzegania by nie wywołał :) Niejasne jest tutaj chyba połączenie zdań o obcych ludziach i dokładnej liczbie osób w świątyni, chciałem pokazać, że Omfalos zaczyna łączyć pewne fakty i naprowadzić czytelnika na trop dalszych wydarzeń.

UWAGA: SPOILER PRZEOKROPNY !

 

 

Tak się jeszcze zastanawiam: młody Medesz wykazywał zdecydowane zainteresowanie Omphalos. Czy ten pocałunek okaleczonej kapłanki był tak traumatyczny, że zmienił jego preferencje?

A któż go tam wie :)

Żeby życie miało smaczek… ;-)

Babska logika rządzi!

– Bezpieczniej – Erseusz przyspieszył kroku. Nie lubił tłumów i nie lubił namolnego Felerisa. – byłoby nie być tobą, przyjacielu. – tu jest zły zapis dialogu, ale jest to też dość problematyczne. Ja zapisałabym tak:

 – Bezpieczniej – Erseusz przyspieszył kroku, nie lubił tłumów i nie lubił namolnego Felerisa – byłoby nie być tobą, przyjacielu.

Tutaj, w Delf splatały się nici przeznaczeniu – przeznaczenia?

szum między uszami – między a nie w uszach?

Przerwa, niestety, ale wrócę.

"Czasem przypada nam rola gołębi, a czasem pomników." Hans Ch. Andersen ****************************************** 22.04.2016 r. zostałam babcią i jestem nią już na pełen etat.

“Zatopcie noże w drwiących z Salosa, szepcie im w uszy imię tronu godnego!” – chyba szepczcie?

 

Miejscami zgrzytał mi nieprawidłowy zapis dialogów.

 

Przyznam, że nie rozumiem, jak czara może być kręgiem?

 

“Tutaj, w Delf[+,] splatały się nici przeznaczeniu“ – przeznaczenia

 

“…bogach i przeznaczeniu. I wchodzący do świątyni ludzie padali na kolana, modlili się bezgłośnie. Świadkowie rytuałów chowali twarze, oddawali cześć rzeczom większym, niż godni są pojąć, a godni nie będą nigdy. Tutaj, w Delf splatały się nici przeznaczeniu, w tańcu Omfalos skryty był absolut. A ona, młoda wieszczka, czytając przeznaczenie…”

 

“Gdy wiodąc swe nudne żywoty zachodzili czasem do świątyń, modlili [+się] w ciszy i skupieniu…”

 

“Dziewczyna przyspieszyła krok“ – kroku

 

“lecz to tylko jego policzki było wydatne i okrągłe“ – były

 

“Odziana [+była] w biały, wełniany chiton.“

 

“Omfalos pisnęła i odzyskała władze nad ciałem.“ – władzę

 

Przerwa. Będę czytać na raty.

"Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie." - H. Jackson Brown Jr

bemik, joseheim, bardzo wam dziękuję, poprawiam na bieżąco. Z woli Gwoli wyjaśnienia: tak, szum między uszami :) A czara kręgiem była w sposób symboliczny.

Reinee, wiem, że nie powinnam się czepiać komentarzy, ale “Z woli wyjaśnienia” brzmi co najmniej dziwnie. Chyba raczej powinno być “gwoli wyjaśnienia”.

Biorę się dalej za czytanie.

"Czasem przypada nam rola gołębi, a czasem pomników." Hans Ch. Andersen ****************************************** 22.04.2016 r. zostałam babcią i jestem nią już na pełen etat.

Faktycznie, bemik, aż to sprawdziłem i nieco rozsadziło mi mózg! To jeden z tych przypadków, gdy człowiek całe życie był w błędzie i jakimś sposobem nigdy nie zauważył, że się myli :D Trochę wstyd, ale za to czegoś się nauczyłem!

“Z woli” to króla. Albo innego jaśnie panującego. ;-)

Babska logika rządzi!

W samych tylko hełmach o wysokich, białych pióropuszach i spływających na posadzkę rudozłotych pelerynach. Ustawili się murem za Kasandarem, wypieli naoliwione piersi. – przyczepię się tu do paru rzeczy. “W samych tylko hełmach” – sugeruje, że panowie mieli na sobie jedynie hełmy, usunęłabym “samych tylko”, bo przecież mieli jeszcze peleryny. Dalej: wypieli oznacza “on wypieli grządkę z chwastów” – wypięli. No i te naoliwione piersi też takie dość niefortunne sformułowanie, wyobraziłam sobie cycatych wojowników, może lepiej “klatki piersiowe”?

Wywinął wargi i parsknął. – wydął?

Ciekawe opowiadanie. Czytało się nieźle, choć czasem miałabym ochotę coś poprawić, ale to Twój styl i Twoje słownictwo. Fajne nawiązanie, a właściwie rozwinięcie części pierwszej. Jeśli pojawią się kolejne, na pewno przeczytam. 

"Czasem przypada nam rola gołębi, a czasem pomników." Hans Ch. Andersen ****************************************** 22.04.2016 r. zostałam babcią i jestem nią już na pełen etat.

To może torsy? Torsy są męskie.

Babska logika rządzi!

O, Finkla dobrze podpowiada! 

Finklo i jeszcze pytanie – zgłosiłaś tekst do piórka, a biblioteki nie kliknęłaś?

"Czasem przypada nam rola gołębi, a czasem pomników." Hans Ch. Andersen ****************************************** 22.04.2016 r. zostałam babcią i jestem nią już na pełen etat.

Dobre sugestie, zastosuję się. Finkla nie kliknie mi biblioteki, bo sam nie nigdy nie głosuję – nie angażowałem się dość w życie portalu, mea culpa. Ale zacznę. Twój protest, Finklo, gdy o nim przeczytałem, chwycił mnie za serce, odniósł więc (pierwszy?) sukces.

 

Słownik podaje, że wydąć wargi znaczy tyle, co je wywinąć, więc raczej można używać tych określeń naprzemiennie. 

No… :-)

<wydrapuje kreskę na obudowie kompa> ;-)

 

Edytka: O, Bemik edytowała komentarz. Reinee słusznie prawi, pewne wyjaśnienia są w wątku ze zgłoszeniami styczniowymi.

Babska logika rządzi!

Rozumiem brak klika.

Reinee – nie do końca masz rację z tą naprzemiennością. Powiem tak: można wywinąć orła, ale wydąć orła? Na pewno nie znaczy to tego samego, czyli upadku. Wywinięcie warg jest dla mnie absolutną nowością. 

"Czasem przypada nam rola gołębi, a czasem pomników." Hans Ch. Andersen ****************************************** 22.04.2016 r. zostałam babcią i jestem nią już na pełen etat.

Z drugiej strony żagiel może się wydąć, a wywinąć… No, wywinąć chyba również, ale też nie znaczy to tego samego. Chodziło mi o naprzemienność w konkretnym przypadku. Szybka rundka po google utrzymuje mnie w przekonaniu,  że wargi można wywinąć i nie ma w tym nic nieprzystojnego. 

Reinee, oczywiście, że to Twój tekst i możesz zostawić takie słowo, jakie sobie wybrałeś. Wydaje mi się, że wywinięcie tu nie pasuje: zamiast tego dałabym zamiennik – wydąć, wykrzywić, skrzywić.  Po prostu – dla mnie brzmi źle, ale to indywidualna sprawa smiley

"Czasem przypada nam rola gołębi, a czasem pomników." Hans Ch. Andersen ****************************************** 22.04.2016 r. zostałam babcią i jestem nią już na pełen etat.

Czy stwierdzenie “chcę więcej”, załatwi sprawę? 

Sam początek – ostatnie słowa kapłana mnie przeraziły, bo zagmatwane przeokrutnie. Ja się w takich skomplikowanych przepowiedniach nie umiem rozeznać i męczą mnie takie konstrukcje. Na szczęście przemowa była krótka i dalej już poleciało.

Fragment z prywatnym niebem i spadającą gwiazdą jest chyba moim ulubionym.  

Pisanie to latanie we śnie - N.G.

Chcę więcej!

Czytałam może trochę chaotycznie, nie będę szukać błędów czy usterek. Opowiadanie bardzo mi sie podobało i chętnie przeczytam co nieco o kolejnych córkach.

Skąd ty w ogóle bierzesz takie pomysły, gdzie to sprzedają? Przysięgam, wpaść na taki pomysł to jak wygrać w lotka.

www.facebook.com/alecojak

bemik, z jakiegoś powodu (nie zastanawiając się pewnie nad tym zbytnio) użyłem takiego słowa i, skoro nie jest, jak uważam, niepoprawne, to nie powinienem go zmieniać. Wychodzę z założenia, że pierwsza myśl jest najlepsza :)

 

śniąca, dobra przepowiednia musi być zagmatwana, żeby mogła się ostatecznie spełnić inaczej, niż wszyscy przewidywali ;)

 

kam, a o który pomysł konkretnie pytasz? Jeśli o samą klątwę, to to rzeczywiście totolotek – pomysł wpadł do głowy. Jeżeli zaś o fabułę tej części, to już nie było tak różowo. Kolejne przeklęte córki wymyślać jest łatwo i to czysta przyjemność, ale stworzenie całej historii to już tylko siedzenie i główkowanie. Też bym wolał, żeby to gdzieś sprzedawali…

 

 

Dziękuję za odwiedziny i komentarze!

Podobało mi się :)

Znam tylko pięć liter ;)

A cieszę się :)

Łojezu, wreszcie dałam radę dotrzeć tu ponownie i dokończyć…

 

“Od czasu ataku na świątynie nie rozmawiali niemal…” – świątynię

 

“Potem opowiadał. Grupka spragnionych legend, baśni, a nawet historii zupełnie prawdziwych bywalców zebrała się szybko wokół aoidy…” – musiałam przeczytać to trzy razy zanim zrozumiałam, że to historie były prawdziwe, a nie bywalcy ; D

 

“I każdy kolejny Imperator czyni Związek potężniejszy.” – potężniejszym

 

“Nie interesowało ją to. Nie interesowało ją nawet, cóż skrywa pod szatami królowa Casja. Nie powinno interesować ją nic więcej, niż życie ludzi ze świątyni. Tak też zrobi.” – Ostatnie zdanie nie ma sensu – nie jest logiczne powiązane z poprzednimi. Jak zrobi bohaterka…?

 

“od gmachu Akademi” – Akademii

 

“Ten, kto budzi się, by podbijać świat, pobija też serca“ – podbija

 

“Jakaś kobieta, zaskoczona, upuściła wiklinowy kosz pełen kwiatów. Pracowało tu kilku ludzi…” – kilkoro, a nie kilku

 

 

Nie zostałam kupiona. Historia na swój sposób ciekawa, szalony Kasander jest fajny, ale wydaje mi się przy tym, że końcówka jest zupełnie, przepraszam, bezsensowna – a w każdym razie jest bez sensu bez znajomości “I zjawił się…”. Dla kogoś, dla kogo imię Medesz nic nie znaczy, zakończenie jest po prostu z tyłka. Bawisz się imionami, przedstawiasz kawałek swojego świata, historię walki o tron i jednej z córek Protosa – ok. Ale końcówka nie jest jak dla mnie ok, bo tak naprawdę stanowi pewne zawieszenie, a w końcu to zakończenie decyduje, jak odbiera się tekst.

Oto ja – malkontent wśród czytelników generalnie zadowolonych ; )

"Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie." - H. Jackson Brown Jr

joseheim, dzięki, zakończenie napisałem tak, by dla kogoś nieznającego poprzedniego tekstu, było tylko i wyłącznie zakończeniem historii Omfalos – nie wie ona, kim jest chłopiec i dlatego go błogosławi – bo chce wywołać zamieszanie. By było zabawnie, oczywiście. Za cel miałem tu pokazanie, że mimo dramatycznych przeżyć nie utraciła początkowej wiary w obraz świata, postanowiła jednak z przedmiotu zostać podmiotem. Czy tak to odbierze czytelnik? Mogę tylko mieć nadzieję, gdyż wątpię, by opowiadanie przeczytał ktoś nieznający “młodego króla”. Próbowałem, nieco odważnie, a może i głupio, stworzyć zakończenie które zostanie inaczej odebrane (a przynajmniej uwaga zostanie zwrócona na inny jego aspekt), w zależności od tego, czy czytelnik wie, kim jest Medesz. Cieszę się, że zwróciłaś na to uwagę, na przyszłość odpuszczę sobie takie nawiązania w samej końcówce. Zbytnie ryzyko, że zakończenie może komuś popsuć tekst, który do tego momentu był zrozumiały.

Dobry tekst. Ciekawie rozwijasz stworzony przez siebie świat. Co do zakończenia również nie do końca mnie usatysfakcjonowało, ale ogólnie opowiadanie jak najbardziej na plus.

Reinee, to tylko moje zdanie, skoro nikt wcześniej nie zwrócił uwagi, możliwe, że przesadzam ; )

"Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie." - H. Jackson Brown Jr

Ech, jose, dołączam do grona malkontentów ;)

Miałam przy tym tekście lekką sinusoidę. Za każdym razem, kiedy odrobinę mnie znużył i myślałam, żeby dokończyć kiedy indziej, to jednak zdarzało się coś takiego, co ciągnęło dalej. Przydałyby się cięcia tu i tam, do końca opko nie wciągnęło mnie porządnie, bo wiedziałam, że to musi się skończyć dla Kasandara źle. I jego finał był mocno niesatysfakcjonujący ;/ Ot, pierdykło i po sprawie. No i to jak pozbywa się żony –dla mnie to było tak wymuszone fabularnie, że aż komiczne. Kiedy zna się fabułę Młodego króla to tym bardziej nic w tym tekście nie zaskakuje.

Nie twierdzę, że jest zły, jest całkiem dobry, warsztatowo i fabularnie, tyle że jednocześnie przewidywalny i trochę przydługi. O ile przy Młodym królu nie wahałam się z TAKiem, to tu nie waham się na NIE. Przykrości :(

EDIT:

Literówka na oczątku: “szepczie”

Tylko nie "Tęcza"!

szepczie im w uszy imię tronu godnego! ← chyba zjadło literkę

 

– Bezpieczniej – Erseusz przyspieszył kroku. Nie lubił tłumów i nie lubił namolnego Felerisa – byłoby nie być tobą, przyjacielu ← hola, hola. Ten zapis dialogu, w mojej opinii, nie może mieć miejsca, gdy wkładasz w przerwę dwa zdania, a nie zwykłe wtrącenie

 

W niewielkiej, okrągłej świątyni Delf były trzy kręgi. Pierwszym była czara

 

Ten krąg był dla niej. By mogła być bliżej czary niż inni ludzie.

 

Wróciła kilka minut później, w towarzystwie królowej, sama została na korytarzu, zamknęła drzwi. ← to powinny być osobne zdania, poza tym albo wróciła w towarzystwie królowej, albo została na korytarzu i tylko ją przyprowadziła…

 

– A któż to(+,) u licha(+,) jest Teomyr? – Zdziwiła się Omfalos, czytając list.

 

by Kasandar kochał mnie bardziej, niż cokolwiek innego. ← zlikwidowałabym ten przecinek

 

gdy z uczniem czekali w kolejce chętnych, do wzięcia udziału w naradach.

 

Za mało akapitów, bardzo męczą mnie te bloki tekstu, opisy, gdzie niewiele się dzieje.

Niektóre przemyślenia/wypowiedzi są sprzedawaniem filozofii, niestety mnie to trochę nuży, bo nie wolno rozwlekać takich filozoficznych wstawek za bardzo, ani też tłumaczyć rzeczy oczywistych. Przykład – gadka o gwiazdach, wcześniej gadka o wiernych w świątyni.

Jak opowieść o córkach mi się podobała, tak tutaj zabrakło mi wartkiej akcji, a te bloki tekstu skutecznie oddzielały mnie od tego, gdy coś się działo. Mimo to doceniam, jak wszystko pięknie jest napisane, a świat mocno dopracowany. Mam podobne odczucia, co Tensza. I jak któryś poprzednik/ któraś poprzedniczka też myślę, że fajnie byłoby, gdybyś spróbował zrobić z tego większą całość. Tylko nie przegaduj! Pokazuj więcej w dialogach, w sytuacjach, które wciągną czytelnika, a nie wykładaj mu wszystkiego w długaśnych akapitach :)

"Ateny są jak ospały koń, a ja jak giez, który próbuje go ożywić". Sokrates

Tenszo, enazet, dzięki, faktycznie, gdy po czasie spoglądam na opowiadanie, roi się od bloków tekstu, które nawet z daleka nie zachęcają do czytania, a akcji w nich brak. Spróbuję jeszcze raz zmierzyć się z tekstem na podobną ilość znaków, ponownie w tym samym uniwersum. Pokusić się na większą całość może byłbym w stanie, lecz pewnie niewiele innego mógłbym z nią zrobić, niż zamieścić tutaj :) Zwłaszcza, że już dwa teksty, z czego jeden kluczowy, wiszą na stronie. Jak by nie było, o błędach tego opowiadania będę pamiętał!

 

Drobne usterki, wątpliwości, itp.:

 

Imperator Związku Chaldecońskiego

Chaldecon zamiast Chalcedonu zamierzony?

 

W Delf

Zastanawiam się, czy nie powinno być raczej “w Delfach”?

 

Lecz w rzeczywistości była i patrzyła.

Samo zestawienie zdań z “lecz” w następujących po sobie akapitach jest nawet fajne, użyłbym jednak innych słów i pozbył się rymu z wyżej przytoczonego.

 

Myślę, że z tekstu trudno byłoby się domyślić, czym jest aspis : >. Staraj się wplatać w treść nienachalne wyjaśnienia. Poza tym, posługiwanie się greckim słownictwem uważam raczej za atut tekstu…

 

ulice spłynęła płatkami kwiatów.

 

nim pierwszy siwy głos przyozdobi moją skroń

 

Całe Imperplis!

 

Tensza ma rację, że scena sposób oddalenia żony Kasandara wypadł trochę sztucznie – może byłoby lepiej, gdybyśmy mogli wcześniej coś podejrzewać. Podejrzewam, że dla odbiorców, którzy wcześniej nie zetknęli się z Medeszem, imię to było tyleż niespodziewane, co nic nie znaczące.

 

Muszę się jeszcze zastanowić nad ostateczną oceną tekstu, ponieważ czas poświęcony na lekturę upłynął mi całkiem przyjemnie. Chyba jest odrobinę gorzej, niż w “młodym królu”, ale świat dalej pachnie miodem, oliwą i morzem i chce się czytać : ).

 

Mogło być gorzej, ale mogło być i znacznie lepiej - Gandalf Szary, Hobbit, czyli tam i z powrotem, Rdz IV, Górą i dołem

Miło mi, że ostatecznie lekturę uważasz za udaną, Nevazie. Delf i Chaldecon zamierzone, inspiracją był  tutaj półwysep Chalcydycki. Podobieństwo nazwy do Chalcedonu niefortunne, lecz uznałem, że ze wszystkich wymyślonym nazw ostateczna brzmi najlepiej, a przynajmniej najpoważniej, zaś fakt bycia półwyspem i miasto Stelaonika (gwiazdowy anagram od Tesalonika) naprowadza na właściwe tory. Choć Chalcedon niedaleko, a i klimaty się zgadzają :)

 

Dzięki za wyłapanie błędów, niedługo poprawię. W kwestii zakończenia – odpowiadając Joseheim zdradziłem mój zamysł i dlaczego kończy się, jak się kończy, nadal mam nadzieję, że opowiadanie może być przyjemne nawet bez znajomości poprzedniej części.

W rzeczy samej, podobieństwo Chaldeconu i Chalcedonu nieodparcie przywodzi na myśl klasyczny czeski błąd : >. Herlock Sholmes mi pasuje, Stelaonika też ;). Przy Chaldeconie już wymiękam ;).

Mogło być gorzej, ale mogło być i znacznie lepiej - Gandalf Szary, Hobbit, czyli tam i z powrotem, Rdz IV, Górą i dołem

Me gusta, chociaż wydaje mi się, że bez znajomości “I zjawił się młody król…” końcówka wydałaby mi się całkiem z dupy. Ale generalnie ucieszyłam się, że wróciłeś do wykreowanego przez siebie uniwersum, bo piszesz cudnie, a ten świat ma w sobie jakąś magię. Generalnie lubię tak sobie nieśpiesznie wsiąknąć w opowieść, płynąć przez zdania i zwyczajnie chłonąć historię. Bardzo przyjemny tekst. 

No i pomysł na klątwę córki Protosa – jak zwykle pro ;)

Me dicen el desaparecido /Fantasma que nunca está /Me dicen el desagradecido /Pero esa no es la verdad

Co Ci powiem, to Ci powiem, ale Ci… rzeknę – trącisz profesjonalizmem, Reinee. Z każdym tekstem coraz mocniej. I ładniej.

Cytując Urocze Straszydło z posta powyżej: Me gusta. Kapusta i rozpusta (naprawdę to napisałem? Z tą kapustą, to w sumie tak se…)

Z wad, to były jakieś dłużyzny i – z niewyjaśnionych przyczyn – fallusy. Też jakieś. Są również nieliczne już – ale wciąż jednak – błędy i pewne nieścisłości: o ile pamiętam, bohater z opowiadania A jest takim se królem takiego se królestwa, które raczej nie budzi ani nadmiernego podziwu, ani tym bardziej szacunku. Tymczasem w opowiadaniu B bohater – o ile wszystko dobrze zrozumiałem (a przy tym się nie upieram, bynajmniej), staje się kimś jakby zupełnie… istotniejszym. No i nie bardzo wiem, jak ma się to do tego kolesia z przepowiedni – co to w ogóle za typek jest?^^

Ślepy Gandalf był fajny.

Zły król – dobry! (ciekawy, przekonujący, choć może ciut przerysowany)

Wieszczka – gówniarska, trochę irytująca z początku, potem się rozwija – świetnie poprowadzona postać.

Królowa też przemyślana i ładnie nakreślona.

Młody nie odegrał tutaj zbyt wielkiej roli, zaistniał głównie jako narrator i trochę „tragarz fabuły”, więc ciężko powiedzieć coś konkretniejszego. Niemniej, przyczepić też się nie ma czego.

Kolejny lekki, zabawnie inteligentny, świetnie – a może nawet i profesjonalnie – napisany, ciekawy tekst (mimo dłużyzn), zakończony ładnym – choć nie tak ładnym jak w „Młodym królu” – twistem. Co więcej, to już drugi bardzo dobry pomysł na opowiadanie oparty na tym samym koncepcie, a to już budzi szacuken. Wyższa półka.

 

Peace!

 

"Zakochać się, mieć dwie lewe ręce, nie robić w życiu nic, czasem pisać wiersze." /FNS – Supermarket/

Głosowałam na TAK, zresztą sama nominowałam tekst.

Oryginalny pomysł na wykorzystanie klątwy żony. Po prostu świetny.

Twoim największym atutem chyba są opisy – plastyczne, niemal można zobaczyć sceny. A takie wyobrażone miejsca potrafią nieźle zapaść w pamięć, to dobrze robi tekstom. ;-)

Bohaterowie zróżnicowani – ten ambitny, ta zakochana… Fabuła dobrze poprowadzona – czytelnik dostaje wystarczająco często nowe informacje.

Zakończenie mi się spodobało tak średnio – ten Medesz wyskakuje ni w pięć, ni w dziewięć. Ale pewnie nie można mieć wszystkiego.

Babska logika rządzi!

gravel, dziękuję, poprawiłaś mi nastrój pisząc o niespiesznym wsiąkaniu w opowieść – może dłużyzny w tekście nie były jednak takie złe ;)

 

Cieniu, bohater był i jest z takiego se królestwa, co to zmienia, że jakaś dziewczyna dała mu kiedyś buziaka :) A wybraniec z przepowiedni – to już jak kto woli. Kasandar miał mocnego faworyta i słabo na tym wyszedł, ja od wskazywania się więc raczej powstrzymam.  Dzięki za długi komentarz, podwójna przyjemność – raz, że się podobało, dwa, że jednak okazało się nie-takie-zupełnie-gorsze-od-Młodego-króla.

 

 

Finklo, aż się zdziwiłem, nigdy nie przypuszczałem, że mocną stroną mojego tekstu mogą być opisy. Zdawało mi się, że klecę je raczej oszczędne w scenach z dialogami.

Może właśnie dlatego mi się spodobały. ;-)

Ale bardzo ładnie pokazałeś koncentryczną budowę świątyni, wprowadziłeś zagadkę ciała żony…

Babska logika rządzi!

Nowa Fantastyka