- Opowiadanie: Mirabell - Nici od słów gęste niewyśpiewanych

Nici od słów gęste niewyśpiewanych

Tekst pierwotnie opublikowany w drugim numerze magazynu “Silmaris”. Bardzo dziękuję Bemik za betę.

 

Zarówno fabuła, jak i wiele elementów fantastycznych to moje wymysły, jednak tarantyzm to rzeczywiste zjawisko. Badał je w południowych Włoszech słynny antropolog Ernesto de Martino (zainteresowanym polecam jego książkę “Ziemia zgryzoty”). 

Dyżurni:

joseheim, beryl, vyzart

Oceny

Nici od słów gęste niewyśpiewanych

Ulicami Martano maszerują ludzie-pająki. Miasteczko zawsze ożywa, kiedy zbliża się koniec czerwca i tarantyści ściągają tłumnie do kościoła świętego Pawła w Galatinie. Część z nich zachowuje się jeszcze zwyczajnie, jak wszyscy przejeżdżający przez Martano podróżni; niektórzy jednak już tu rozpoczynają swój pajęczy taniec, pełzając, skacząc i rzucając się w drgawkach na ziemię. Mieszkańcy obserwują ich z zaciekawieniem, wyglądając przez okna. Jedni sprzedają przed swoimi domami jadło i napoje, inni dołączają do procesji, modląc się głośno.

Guido patrzy na korowód z gałęzi drzewa, ocierając pot z twarzy. Czuje, że gęste od upału powietrze skrapla mu się w płucach, furcząc przy każdym wydechu. Powinien myśleć o Annie, która już w przyszłym roku dołączy do procesji, powinien nucić w głowie melodię do zagrania na kalabryjskiej lirze. Wzrok śpiewaka błądzi jednak między przepływającymi przez Martano ludźmi, z których każdy ma swoją muzykę, kolor, taniec. Swoją opowieść. Chłopak patrzy w dół i nuci pod nosem, palce muskają w powietrzu niewidzialne struny. Pieśni układają się same, każda wyraża inną, równie piękną historię.

Luigi wypatruje wyzdrowienia Anny. Zakrada się w parne noce pod okno jej sypialni i próbuje przez moskitierę dojrzeć zarys sylwetki dziewczyny. Muzyk powiedział już bratu, że musi poczekać na wyznaczony dzień, ale ten wciąż krążył niecierpliwie, niespokojny i pełen obaw. Guido nie umie ukoić jego lęków. Przemawia przez poezję i melodię, obserwuje i snuje opowieści. Patrzy na wszystko z wysokości swojego drzewa. Podgląda. Czasem gra tarantellę dla ukąszonych. Ale nie umie położyć bratu ręki na ramieniu i zapewnić, że wszystko dobrze się skończy.

Poniżej korowód gęstnieje, paradoksalnie przynosząc upalnemu Martano coś nieokreślenie chłodnego i ciemnego. Każdy z tarantystów tańczy do muzyki słyszalnej tylko dla siebie, rozsnuwając pajęczą noc między rozgrzanymi domami. Jedni podrygują jak marionetki ciągnięte za niewidzialne sznurki, inni wznoszą oczy do nieba, lamentując głośno, jeszcze inni czołgają się jak węże. Ubrany we wściekle fioletowy płaszcz mężczyzna położył dłonie na ziemi i z nogami wyprostowanymi w kolanach porusza się na czworakach, stopy i dłonie przeplatają się na zakurzonej drodze; kobieta w potarganej sukience turla się po bruku, co jakiś czas liżąc go czule; młody chłopak wykonuje pozbawione gracji salta, zawodząc jakąś rzewną, niepodobną do klasycznej tarantelli melodię.

Guido patrzy na nich i myśli, że każdy z tych ludzi kiedyś był opętany przez pajęczą duszę i przeżył swój egzorcyzm, podczas którego muzycy grali tarantellę tak długo, aż znaleźli właściwą do uleczenia chorego melodię. A teraz ukąszeni jak co roku pielgrzymowali na Galatinę, by odprawić rytuał starszy niż sam kościół i zapewne bardziej wiekowy niż chrześcijaństwo. Choć teoretycznie składali hołd świętemu Pawłowi.

Chłopak ma wrażenie, że tarantyści rozpływają się, ustępując miejsca procesji zjaw i szkieletów, że z miejsc ugryzień sączy się zmieszana z ropą krew. Na chwilę samotna chmura przesłania słońce, w jej cieniu tańczący wyglądają jak prawdziwe, porośnięte gęstą szczeciną pająki, ciągnące za sobą napęczniałe odwłoki. W dzikim korowodzie plączą się nici i odnóża, zahaczają o siebie szczękoczułki i na krótki moment zwierzęce wcielenia ludzi synchronizują swoje kroki, jakby tańczyły do tej samej melodii.

Wtedy muzyk zauważa jeszcze kogoś.

Kobieta jest ubrana na czarno, żałobna koronka zakrywa jej włosy i opada na chude ramiona. La donna nera nie idzie wraz z tłumem: stojąc, pozwala, by ludzka rzeka przepływała obok. Mimo słońca nie mruży oczu. Promienie padają na jej twarz poprzez ażurowy wzór chusty, tworząc jasne plamy na skórze ciemnej jak kora cyprysu. Patrzy w górę, na Guido.

Kiedy ich spojrzenia spotykają się, chłopaka przechodzi dreszcz.

 

*

 

Najpierw odzywa się zampogna, zawodząc przeciągle w długim i zupełnie do tarantelli niepodobnym wstępie, jakby wziętym nie z południa, a z wietrznych gór północy. Zaraz jednak w słowo wchodzą jej flet z lirą, a na końcu na pierwszy plan wybija się organetto, zasypując pokój kaskadą urywanych dźwięków. To radość. Kalabria.

Ciało Anny drga konwulsyjnie. Dłonie unoszą się. Dziewczyna wstaje niezgrabnie, jak szmaciana lalka pociągana za niewidoczne sznurki muzycznych tonów. Obraca się szybko i stąpa do taktu, starannie stawia stopę za stopą i skacze, i skręca, aż furczy spódnica, przystaje, znów rusza i staje raz jeszcze, i raz, i znowu, a wszystko to w rytm tamburetto.

Ruchy wciąż są jednak spóźnione, źle skoordynowane, jakby chora bezskutecznie próbowała złapać zawieszone w powietrzu dźwięki i dostroić się do ich tempa.

 

*

 

Trzy dni wcześniej Anna wyszła przed dom w samo południe.

Gęste powietrze osiadało na skórze, zapach nasłonecznionych ganków przenikała mdląca woń rozgrzanej roślinności. Pot wsiąkał w białe koronki, kiedy dziewczyna siedziała wśród ciężkich donic z tamborkiem w ręku. Lubiła lepką senność letniej sjesty. Matka nieraz wyganiała jedynaczkę w chłód domowego półmroku, gdzie ciężkie okiennice zapewniały ochronę przed upałem. Tym razem jednak Giuseppina położyła się, zmorzona atakiem migreny, a jej córka znów wyszła na ganek wbrew zakazowi. Dzień był wyjątkowo gorący: Anna oddychała z trudem, powietrze ciągnęło się w płucach jak karmel. Powieki ciążyły coraz bardziej.

Myślała o długich, zgrabnych palcach Luigiego, o niecierpliwych pieszczotach w cieniu oliwnego gaju, poza zasięgiem czujnych oczu rodzin i sąsiadów. I o mężczyźnie, któremu udało się ich znaleźć: bracie jej kochanka, Guido. Przywołała w pamięci jego jakby nieobecny uśmiech i onieśmielające spojrzenie. Zamknęła oczy, próbując opanować wstępujący na policzki rumieniec.

Powoli zapadała w sen, kiedy poczuła delikatną woń palonego cukru. Coś połaskotało ją w dłoń, lekki dotyk był ciepły i miły jak powiew wiatru. Otworzyła oczy. Zobaczyła ciemne źrenice i mięsiste wargi, czerwone jak nabrzmiałe sokiem maliny. Nieznajoma głaskała jej rękę, powoli przesuwając palce od wierzchu dłoni po ukryte pod ciemną tkaniną ramię, pogładziła opuszkami szyję, musnęła obojczyk. Anna poddawała się pieszczocie bez słowa, jakby w upale zapadła w dziwny letarg i nie mogła poruszyć wargami. Pochylona nad nią dziewczyna przez chwilę wodziła palcem po skórze na dekolcie, po czym zbliżyła do niego usta, delikatnie wysuwając język. Anna zamknęła oczy w oczekiwaniu.

Pisk, który rozdarł senną ciszę, wyrwał signorę Giuseppinę z ciężkiej, migrenowej drzemki. Matka Anny zerwała się z łóżka, czując, jak krew odpływa jej z twarzy. Lęk spowodowany wołaniem dziecka zagłuszył migrenowe cierpienie i kobieta wybiegła z pokoju, by podążyć za służącą na zalany słońcem ganek. Anna leżała zemdlona.

– Maria! Prędko! Woda! – krzyknęła do służącej Giuseppina.

Uniosła córkę tak, by móc ją napoić i zaczęła delikatnie klepać po policzku. Mówiła, tyle razy powtarzała, żeby nie wychodzić na słonce o tej porze. Maria wróciła z garnuszkiem i matka powoli wsączyła w usta Anny nieco chłodnego płynu. Dziewczyna otworzyła oczy.

– Mamo… – szepnęła, ledwie poruszając wargami. Giuseppina przytuliła ją delikatnie.

– Już dobrze – powiedziała uspokajająco. Córka wskazała na obojczyk, gdzie widoczny był niewielki, czerwony ślad.

– Ukąsiła mnie – powiedziała.

Oczy signory rozszerzyły się, pełne lęku.

– Co… – zaczęła.

– Pająk, mamo. Tarantula.

 

*

 

Guido śpiewa w noc, odłożywszy lirę i schowawszy się z gitarą za domem. Nie wie, czy ktoś go słyszy. Ma wysoki, chłopięcy głos, który przy dłuższych dźwiękach wibruje delikatnie. Od strony kościoła dochodzą niskie pomruki uczestników nabożeństwa; pieśniarz dostosowuje się do nich, wchodząc w powolny rytm. Delikatnie pieści struny, a gitara odpowiada mu to zduszonym szeptem, to jękiem długo drżącym w powietrzu.

Opowieści przychodzą same, on tylko je nawleka na muzykę. Czując pod placami słowa, wywierszowuje z siebie pieśń, smakuje w ustach frazy i splata je z dźwiękiem, wysnuwając historię i zwieszając ją w powietrzu jak pajęczynę.

Pajęczyna. To właśnie przypominały mu koronki noszone przez nieznajomą w tłumie pielgrzymów. Delikatnie, lepkie nici lśniące w słonecznym blasku. Na dnie świadomości pojawia się wiedza, kogo przypomniała mu ta dziwna kobieta, ale Guido wciąż próbuje utrzymać ją pod powierzchnią. Nie chce teraz śpiewać swojej opowieści.

Nagle, pod wpływem impulsu, chłopak mocnej uderza w struny. Gitara budzi się z transu. Dźwięki rozsypują się i senna, rzewna melodia staje się skoczna, taneczna, frenetyczna wręcz. Słowa za nią nie nadążają, piosenka rozpada się na urywane sylaby.

Tarantella.

 

*

 

Instrumenty cichną jeden po drugim, znów zostawiając tylko delikatną melodię fletu, powolną i senną. Dziewczyna zwiesza głowę i zaczyna się kołysać, obrót za obrotem, ciało oblepione koronkami jest spokojne, niemal unieruchomione. Anna prześlizguje się między dźwiękami i wydaje się, że muzyka uśpiła ją i kiedy tylko umilknie, ciało chorej osunie się bezwładnie na podłogę. Lecz nagle ukąszona otwiera oczy, i wytrzeszczywszy je dziko, syczy i skacze jak tygrysica, siejąc popłoch wśród zgromadzonych. Jej ciałem zaczynają wstrząsać nieregularne drgawki, z ust wycieka wąska strużka śliny i tarantystka, obijając się o ściany, łóżko i krzesła, zaczyna podskakiwać, gubiąc zupełnie spokojny rytm granego właśnie utworu.

 

*

 

Poprzedniego wieczoru Guido widział brata na łące za miasteczkiem.

Luigi oddychał ciężko, jego ciało stygło i miękło. Źdźbła trawy łaskotały go w łydki, promienie słońca przebijały się przez zamknięte powieki. Otworzył oczy. Dziewczyna, odrzuciwszy do tyłu ciemne włosy, wystawiła do słońca rozchylone, zwilżone lepką śliną wargi. Wyglądała, jakby piła światło. Wciąż siedziała na biodrach chłopaka; rozsznurowany gorset odsłaniał białą, pokrytą meszkiem skórę. Delikatnej roboty koronkowa chusta leżała w trawie tuż obok. Bił od niej słodki zapach kobiecych perfum.

Dziewczyna bez słowa zsunęła się z kochanka, i pochyliwszy się, pocałowała go łapczywie. Luigi na chwilę odpłynął w ciepły, słodki półsen, a kiedy ponownie otworzył oczy, jej już nie było. Uniósł się na łokciach i rozejrzał, po czym znowu opadł na trawę. Błogie zmęczenie oplatało go jak niewidoczna pajęczyna.

– Co ty wyprawiasz? – usłyszał.

Ponownie podniósł głowę. Guido stał tuż przed nim, z kciukami założonymi za szeroki pas. Jego twarz wykrzywiał ni to ironiczny, ni to wściekły grymas.

– A jak myślisz? – mruknął, powoli wstając. Bolały go stawy, jakby cały dzień ciężko pracował w polu. Mimo to był niewypowiedzianie szczęśliwy.

– To nie twoja bella leży w gorączce? – zapytał Guido.

Luigi spojrzał na niego spode łba.

– W jakiej gorączce? – zapytał, pukając się w czoło. – A co tu przed chwilą robiła?

– Przecież to nie była Anna – odparł Guido, marszcząc brwi.

Luigi spojrzał na niego zdziwiony.

– A kto? – zapytał. – Oszalałeś, braciszku. Chyba z zazdrości. Pazzo! – dodał, chichocząc. Guido nie odpowiedział. Mrużąc oczy, wpatrywał się w horyzont.

On widział wyraźnie, że kochanka Luigiego była kobietą z tłumu. Chudą dziewczyną o dziwnym, przeszywającym wzroku.

 

*

 

Guiseppina siedzi przy łóżku córki i rozmyśla, przesuwając w palcach paciorki różańca. Jest blada, niestarannie uczesana, a pod jej oczami widnieją sine cienie. Rozsądek podpowiada, że wszystko skończy się dobrze, ale matczyne serce jest trawione niepokojem. Signora widziała już wiele tarantelli, jednak nie rozumie, dlaczego pająk wybrał sobie akurat Annę. Jest zakłopotana i przestraszona, nie podoba jej się myśl o tym, co stanie się z córką następnego dnia, a jednocześnie martwi się co będzie, jeśli stary egzorcyzm nie przyniesie skutku. Boi się, że jedynaczka jest naprawdę chora, że akurat jej trafił się pająk o jadzie, na który nie ma duchowej odtrutki.

Przy tym wszystkim Guiseppina, choć za nic by się do tego nie przyznała, trochę jednak cieszy się na myśl, że jej dom stanie się na chwilę centrum życia Martano, a ona sama będzie najważniejszą gospodynią. Gładzi dłoń Anny i rozważa, jacy kawalerowie, ciekawi egzorcyzmu, zjawią się przy łóżku. Matka oczywiście wie, że dziewczynie podobał się któryś z synów sąsiadów – Guido lub Luigi, nie jest pewna – ale rozważa różne opcje. Nie można zbyt pochopnie wybrać męża dla jedynej córki. Patrząc, jak światło świec gra na twarzy chorej, i mrucząc modlitwy w medytacyjnym rytmie, signora wyobraża sobie Annę w ślubnej sukni, dopasowując do niej to tego, to innego kawalera.

Za oknem chmura na chwilę przesłania słońce. Światło przestaje prześwitywać przez niedomknięte okiennice i niedostatecznie chroniony przed blaskiem pokój przez moment tonie w mroku. Coś delikatnie muska kark Giuseppiny. Jest niewiele gęstsze od powiewu wiatru, a jednak – kobieta czuje to wyraźnie – materialne. Signora odwraca głowę, ale za nią znajduje się tylko pusta ściana. Matka znów spogląda na Annę i wydaje jej się, że twarz córki nabrała trupiego odcienia, a na ledwie widocznej do tej pory rance na piersi żeruje białe robactwo. Giuseppina otwiera usta, ale krzyk nie chce się z nich wydobyć, więc przerażona, tylko mocniej ściska paciorki w dłoniach.

Kiedy znów wychodzi słońce, dziewczyna wygląda zwyczajnie: śpi oddychając równo, jakby za chwilę miała się obudzić.

W końcu do pokoju cicho wchodzi Maria i szeptem namawia singorę, by położyła się spać.

 

*

 

Muzyka znowu przyspiesza. Ze strun kalabryjskiej liry płynie deszcz drobnych dźwięków, nuty rozsypują się jak krople zawieszone na pajęczynie. Jasnym jest, że muzycy przenieśli się do słonecznego Neapolu i grają tamtejszy taniec tak, jakby to Martano rozciągało się u stóp Wezuwiusza.

Słysząc to, Anna unosi się na łokciach, opiera dłonie na podłodze, po czym, zgiąwszy nogi w kolanach, dźwiga się i w tej pokracznej pozycji – wsparta i na stopach, i na dłoniach, z twarzą zwróconą ku sufitowi – przesuwa się po podłodze. Jej pajęcze kroki są przy tym idealnie dostosowane do taranteli, a mętny wzrok odzyskuje dawną klarowność. Wstaje i zaczyna tańczyć płynnie i z niespodziewaną gracją, tak różną od niezbornych podrygów sprzed chwili. Wyciąga przy tym ręce przed siebie, próbując objąć powietrze.

– Szuka partnera! – rzuca ktoś. Odpowiadają mu pełne aprobaty pomruki. Guido rzuca okiem na Luigiego, który stoi, patrząc nieprzytomnym wzrokiem w okno. Chłopak nie porusza się. Boi się? Ale przecież są w trakcie tarantelli, przecież teraz wola Anny jest prawem.

 

*

 

W noc przed tarantellą Anny Luigi wtulał twarz w zimną pierś matki. Na włosach czuł delikatny dotyk, w uszach szumiał mu uspokajający szept. Rodzicielka kołysała go delikatnie, kojąco.

Odkąd którędyś wyciekało z niego życie, Luigi często widywał się ze zmarłymi. Jego coraz chłodniejsze ciało stawało się miękkie i gąbczaste jak leśne grzyby, a zmysły nastrajały się na płynący z grobów śpiew nocy. Słuchał pieśni matki i dziadka, ukochanej ciotki i utraconej w dzieciństwie siostry.

Anna przychodziła coraz rzadziej, a może po prostu coraz gorzej te wizyty pamiętał. Czas zlewał się i rozpływał, przeszłość mieszała się z teraźniejszością, spływając ze świadomości jak akwarela wystawiona na deszcz. Obecność kochanki była bardziej i bardziej odległa, wspomnienie jej pocałunków oddalało się i nikło, rozchodząc się w świadomości niczym kręgi na wodzie. Nie wiedział już, czy ich spotkania były rzeczywiste, czy tylko wyśnione? A może to wcale nie była Anna, może Anna nie istniała, rzeczywisty był tylko piwniczny oddech grobowców i kości zakopane w miękkiej ziemi?

Luigi spacerował nocą po polach za miasteczkiem, trzymając chłodne ręce kobiet, których twarze coraz bardziej zamazywały się w jego pamięci. Czuł, że gdyby umiał o nich zaśpiewać tak, jak robił to Guido, mógłby się zatrzymać. Wyprostować czas, by znów wskazywał on dwa kierunki, i umieścić siebie w teraźniejszości, między żywymi. Ale Luigi pozostawał niemy, oddalając się od życia cicho, bez protestów i nie znajdując ulgi nawet w szaleństwie.

 

*

 

Guido przestaje grać, podchodzi do brata i popycha go lekko na środek izby. Mężczyzna zatacza się wprost w ramiona dziewczyny, która porywa go do tańca, z pasją wczepiając się w ramiona partnera. Potrząsa Luigim jak lalką i zaczynają kręcić się w rytm muzyki, oboje o szalonych, nieprzytomnych oczach. Grajkowie przyspieszają, rytm zaczyna galopować, stopy uderzają o podłogę coraz szybciej, szybciej, Luigi blednie, Anna czerwienieje, jeszcze jedno kółko i jeszcze, i jeszcze, muzyka przyspiesza, chłopak zaczyna dyszeć, ale tarantystka nie puszcza. Aż w końcu rozlega się dziki, kobiecy krzyk i oboje upadają na podłogę.

Muzyka urywa się. Luigi leży nieprzytomny, jego skóra jest biała i pokryta kroplami potu. Anna patrzy na niego wściekłymi oczami, charcząc i szepcząc ciche przekleństwa.

– Nie udało się – szepczą zebrani. – Albo nie ten taniec, albo nie ten partner.

Guido zagryza wargi. Patrzy na brata, który wygląda na bardziej chorego niż ugryziona dziewczyna obok. A potem spogląda w okno i widzi cień chudej postaci w czarnych koronkach.

 

 

*

 

Tuż przed tarantellą Anna unosiła się w powietrzu jak pyłek, pozwalając wydarzeniom przepływać przez siebie bez żadnej ingerencji. Widziała, jak Giuseppina, ubrana w czerń i niepokój, z zaangażowaniem odgrywa jedną z głównych ról w swoim życiu: rolę matki ukąszonej dziewczyny. Signora wiedziała, że na deskach domowego teatru będzie jeszcze matką panny młodej, babcią i być może wdową, a kolejny akt przedstawienia odbędzie się już bez jej udziału.

Anna czuła w sobie włochatą duszę pająka. Dotykała jej i wiedziała, że to nie muzyka ją uleczy. Przed oczami dziewczyny rozwijały się obrazy: ona sama w ślubnej sukni, u boku młodego mężczyzny. U boku Luigiego, u boku Guido. Tańcząca z rozwianym włosem w oliwnym gaju, dzika i wolna. Martwa w blasku świec. Każda przyszłość była tak samo możliwa.

Patrzyła na swoje ciało, wiotkie i bezwładne, ale wciąż pełne życia, zarumienione w dusznej i zatłoczonej izbie. I choć czekała na znak, to wydawało jej się, że czegoś w tym wszystkim brakuje, że coś powinno się zmienić, jeśli muzyka i taniec mają ożywić tę dziewczynę, którą była jeszcze przed kilkoma dniami. Patrzyła na nieobecnego Luigiego i na Guido, który obserwował całą scenę z profesjonalną obojętnością. Żaden z nich nie wyglądał na dobrego partnera do tańca.

 

*

 

Nie wiadomo, kiedy Luigi się obudzi. Jego skóra ma szary odcień, jest chłodna i pachnie popiołem. Ludzie w miasteczku szepczą, że może jego też ukąsiła tarantula, a może ugryzła go opętana przez pająka Anna. Guido w to nie wierzy. Stoi przy łóżku brata i nie wiedzieć czemu, czuje się winny. Ma wrażenie, że nieudana tarantella Anny i letarg Luigiego spowodowane są jego własną ucieczką przed pająkiem. Guido zawsze wymykał się życiu, po rybiemu szybki i śliski, schowany w cieniu komponowanych przez siebie pieśni. Lubił opowiadać o innych, patrzeć na ludzi i wyśpiewywać ich historie, powtarzać stare mity i bajania, wysławiać piękno kosmosu w rytmicznych strofach. Wystarczało mu trwanie w pozycji obserwatora, nie lubił wchodzić w nurt świata i mącić go swoimi niepotrzebnymi ruchami.

Teraz ma wrażenie, że przegapił swoją szansę na stanie się zwykłym człowiekiem i że w jakiś sposób to, co odrzucił, mści się na jego bracie. Patrzy na chorego. Wygląda, jakby słońce nigdy nie miało już oświetlać jego twarzy. Guido nie wie, dlaczego nieszczęście dotknęło akurat Luigiego i co z tym wszystkim ma wspólnego Anna, ale czuje żal.

Dochodzi południe, leniwa pora sjesty. Pieśniarz rzuca bratu ostatnie spojrzenie i wychodzi na zewnątrz.

 

*

 

Trzy lata wcześniej Guido też wyszedł z domu w samo południe. Nie miał jeszcze trzymającej z dala dziewczęta z dobrych domów reputacji wiecznego kawalera, muzykowaniem zajmował się hobbystycznie, wraz z zespołem kolegów okazjonalnie pomagając tarantystom. Żył po chłopięcemu, z dnia na dzień, pragnąc wiecznie przedłużać letnią beztroskę. Dziewczyny oglądały się za nim dyskretnie, ale muzyk stąpał wysoko ponad zakurzonym brukiem Martano, zasłuchany w piękno świata i w swój własny głos. Gdzie tu miejsce na mężczyznę, na kochankę, na opowieść o Guido i jego życiu?

W porze sjesty słońce niebezpiecznie rozpalało fale powietrza, oddech parzył nawet w głębokim cieniu. Od strony domu Guido po okolicy roznosił się zapach palonego cukru, jego jeszcze wtedy żyjąca matka lubiła bowiem przygotowywać desery z dodatkiem karmelu. 

Pająka zauważył kątem oka chwilę przed tym, jak zwierzę zbliżyło się do jego ramienia. Wypełzłszy z cienia, tarantula szła po nagrzanym gzymsie. Guido obserwował ją, zdziwiony. Poczuł łaskotanie na skórze, zapach karmelu stał się mocniejszy. Śpiewak zamknął oczy. Miał wrażenie, że owiewa go słodki oddech, że czyjś cień przesłonił mu słoneczną tarczę. Miękkie palce musnęły skórę na jego szyi. Chłopak wziął głęboki, pełen wyczekiwania oddech, napiął wszystkie mięśnie, jednocześnie chcąc i nie chcąc ulec tej chwili. Grał już dla tylu ukąszonych, że nie mógł nie wiedzieć, że właśnie kończyło się dotychczasowe życie. Ugryzienie tarantuli, uświęcony rytuał dla tych, którym trudno jest przejść na kolejny etap egzystencji. Pająk nikogo nie nawiedzał bez powodu.

Guido zmrużył oczy, patrząc na cień kobiety, pod postacią której ukazało mu się zwierzę. Czy zawsze staje się na tę uroczystą chwilę człowiekiem, czy też to tylko rozgrzana upałem, chłopięca wyobraźnia? Ciało zamarło w oczekiwaniu na pajęczy pocałunek, ale umysł muzyka pracował gorączkowo. Obawiał się zmian, które miała przynieść mu pajęcza metamorfoza, miał wrażenie, że da mu ona tylko pustkę i martwotę. Widział własne ciało targane konwulsjami w pachnące karmelem upalne popołudnie.

Nagle zaczął panicznie bać się śmierci.

Szybkim gestem strząsnął z ramienia tarantulę.

 

*

 

Guido czeka na nią na łące za miasteczkiem. Wie, że przyjdzie, to po niego tutaj wróciła.

Muzyk czuje zapach karmelu i nie odwraca się, tylko oddycha głębiej. Wydaje mu się, że kobieta przyniosła ze sobą jakiś zbawienny chłód, kroplę wody w gęstym, letnim upale.

– Uciekłeś mi – mówi łagodnie. Jej głos jest niski i szeleszczący. Guido zastanawia się, jak ona naprawdę wygląda. Czy to, na co patrzy, to rzeczywistość?

Jakby czytając w jego myślach, kobieta bierze dłoń chłopaka i przykłada do swojej szyi. Guido widzi, że dotyka gładkiej skóry, ale pod palcami czuje gęstą, chłodną szczecinę. Szybko cofa rękę.

– Czego chcesz od Luigiego? – pyta szorstko. – Nie wystarczy ci Anna?

Odpowiedzią jest uśmiech. Kobieta poprawia pajęczą koronkę zakrywającą włosy, materiał szeleści cicho.

– Anna to zupełnie inna historia. A Luigi… jakiś czas temu poprosiłam młodego mężczyznę do tańca. Odmówił mi.

Muska dłonią odsłonięty obojczyk chłopaka, chłodny dotyk koi rozgrzaną skórę. Oddech kobiety pachnie ciepłą słodyczą, jej oczy są czarne jak stawy w leśnej gęstwinie. Guido czuje, że przechodzi go dreszcz.

– Zabijasz mojego brata zamiast mnie? Kłamiesz. Próbujesz mnie zwieść – odpowiada twardo.

Znów uśmiech. Łagodny i drapieżny zarazem.

– Nie umiem kłamać mówi.

– A dlaczego ktoś koniecznie musi umrzeć? I dlaczego ja?

– Ty mi powiedz. Przecież wcale nie trzeba umierać.

– Mam wybór?

– Oczywiście. Tylko musisz go wreszcie dokonać. Od trzech lat próbujesz tego uniknąć. Możesz zejść na ziemię, możesz odejść. A jeśli chcesz, możesz też wzbić się ponad świat i grać tylko dla mnie. Lubię twoją muzykę, więc czemu nie?

Jej wzrok jest spokojny i nieprzenikniony, wypolerowany, ciemny kamień odbijający ciepłe światło słońca. Guido przez chwilę milczy. Wie, że ona ma rację. Z trudem odrywa oczy od pajęczycy, siada i bierze w dłonie lirę. Wygrywa kilka akordów, po czym pyta w zamyśleniu:

– Co mam zrobić?

– Graj. – Brzmi odpowiedź. – Zagraj to tak, jak powinieneś.

 

*

 

Ulicami Martano maszerują ludzie-pająki. Jak co roku wezwani przez swoje zwierzęce wcielenia, których cząstka pozostanie w nich już do końca życia, pielgrzymują na Galatinę, by w opętańczych podrygach wykrzykiwać modlitwy do św. Pawła. Odziani w wybrane podczas egzorcyzmu kolory lub w łachmany potargane podczas wielodniowej wędrówki, samotni lub z opiekunami, wnoszą do miasteczka szaleństwo pajęczego tańca. Ktoś położył się na plecach i porusza się, odpychając nogami, jasny kaftan szoruje o szorstki bruk; ktoś wybucha płaczem, idąc na kolanach i wznosząc do nieba dłonie i oczy; ktoś zanosi się histerycznym śmiechem, skacząc jak sterowana sznurkami kukła i zaczepiając niewzruszonych tym widokiem mieszkańców; ktoś idzie powoli, patrząc w jeden punkt i odbijając się od ścian i ludzi, jakby znajdował się w somnambulicznym transie. Każdy nuci w myślach własną tarantellę.

Anna posuwa się do przodu tanecznym krokiem, kołysząc ciałem tak, że szeroka spódnica okręca się wokół nóg raz z jednej, raz z drugiej strony. Niedawno wstała z połogu i krew wciąż wsiąka w bieliznę pod sukienką, ale dziewczyna dołączyła do pielgrzymki, wzywana przez tkwiącą w niej resztkę pajęczej duszy. Z tyłu idzie Giuseppina, niosąc zawiniątko ze śpiącym noworodkiem. Nigdy jeszcze nie była na Galatinie, ale to nie pielgrzymka do słynnego kościoła zaprząta jej myśli, a ciepła istotka, którą tuli w ramionach. Signora spogląda w niebo i w myślach poleca wnuczkę opiece świętego, który, jeśli w ogóle, jako jedyny obserwuje z góry posuwający się do w stronę sanktuarium korowód.

Odkąd znikł Guido, nikt już nie patrzy na tarantystów z wysokości drzewa.

Koniec

Komentarze

Pierwsza myśl: Jaki piękny tytuł i skąd go znam? :) 

Mam nadzieję, że nie obrazisz się za skopiowanie opinii z wątku silamrisowego – moją jedyną wymówką jest ostatnio permanentny brak czasu. 

 

Dość ciekawa wizja, nie powiem, ale nie do końca dla mnie zrozumiała. Poczułam się jak rzucona w środek obcych mi opowieści i świata. Trochę za dużo pytań mi po lekturze zostało, bym odczuła pełnię satysfakcji. 

 

A na pocieszenie dodam, że mimo tego pełnego braku zrozumienia, pamiętałam tekst doskonale. 

Pisanie to latanie we śnie - N.G.

Zdaję sobie sprawę, że tekst jest dość zawiły i nie każdemu podejdzie. Ale cieszę się, że przetrwał próbę czasu :)

 

Dzięki za opinię.

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Mnie podszedł ;)

Ciekawy pomysł, nawet pomimo tego, że wzbudził we mnie lekkie obrzydzenie (tak, nie lubię pająków). Muszę przeczytać coś innego przed snem ;)

Dobrze napisane – jak to u Mirabell, więc bez niespodzianek ;)

Podobało  mi się.

Gdzieś już to czytałam. ;-)

Moją opinię mniej więcej znasz: bardzo fajny pomysł, muzyka i inne nastroje mnie nie wzruszyły, bardziej już pająki.

Babska logika rządzi!

Anet: dziękuję bardzo :) Może powinnam zamieścić ostrzeżenie we wstępie? ;)

 

Finkla: No widzisz, trochę nieświadomie, ale się zabezpieczyłam. Jak komuś klimat nie podchodzi, to chociaż pająki są ;)

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Nie to że nie podchodzi – po prostu spływa jak woda po kaczce. A pająki wywołują reakcję. ;-)

Babska logika rządzi!

Mirabell – żadnych ostrzeżeń. To jest literatura: wchodzisz ze świadomością, że autor może cię przeczołgać po czym zechce ;)

Bardzo poetycka (nie wiem czy dobrego słowa użyłem), w każdym razie dość tragiczna wizja. Pomieszanie wierzeń, tańca z fantastyką (tajemnicza kobieta świetnie wypełnia te właśnie strefę) bardzo udane.

F.S.

Pamiętam, a najbardziej utkwił mi w głowie klimat tego opowiadania. Przez chwilę czułam się, jakbym tam była. Dokładam kilka.

"Czasem przypada nam rola gołębi, a czasem pomników." Hans Ch. Andersen ****************************************** 22.04.2016 r. zostałam babcią i jestem nią już na pełen etat.

 Piękny tytuł zachęcił mnie o wiele bardziej, niż zdołały zniechęcić początkowe opisy marszu tarantystów. Może to wstręt do pająków, ale te fragmenty o podrygiwaniach i nieskoordynowanych ruchach zupełnie nie przypadły mi do gustu. Tchnęły trochę absurdem, ale za to zapakowanym w specyficzny, poetycki styl, który całkowicie mnie kupił :)

 

Fragment z ukąszeniem Anny przez tarantulę świetny :) Chociaż miałam nadzieję, że tylko dziewczyna będzie miała takie osobliwe wizje z personifikacją pająka :< Scena z tańcem i końcówka też ładne. Pozostaje mieć nadzieję, że dobrze to wszystko pointerpretowałam ;)

Nie wiem sam, co mi się marzy, jaka z gwiazd nade mną świeci - J.Kaczmarski

Opowiadanie znużyło mnie nieco, bo jakkolwiek doceniam jego poetykę i kunszt wykonania, to powtarzający się motyw muzyczny i powracający taniec zdały mi się nieco męczące. A może dał mi się we znaki wszechobecny i duszny upał południowej Italii…

 

Żył po chło­pię­ce­mu, z dnia na dzień, pra­gnąć wiecz­nie prze­dłu­żać let­nią bez­tro­skę. – Literówka.

 

 

PS

Mirabell, bardzo proszę, wybacz, ale kiedy przeczytałam zdanie: A potem spo­glą­da w okno i widzi cień chu­dej po­sta­ci w czar­nych ko­ron­kach. – nie mogłam nic poradzić na to, że jako żywo stanęło mi przed oczami dzieło dj Jajko http://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/6175

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Ładnie zagrane, dobrze zanurza, podobało mi się.

Total recognition is cliché; total surprise is alienating.

FoloinStephanus: Dziękuję, cieszę się, że lektura była przyjemna :)

 

Bemik: Dzięki :*

 

Lenah: Interpretację zostawiam czytelnikom, ale cieszę się, że mimo pewnych problemów tekst Cię zaintrygował. Szczególnie, że na połączeniu poezji z groteską szczególnie mi zależało.

 

Anet ma chyba rację – żadnych ostrzeżeń przed pająkami. Ale może zmienię gatunek na “horror” ;)

 

Regulatorzy: Dziękuję za komentarz. Z poetyki nie zrezygnowałabym za nic, bo na takiej mi zależało, ale rozumiem, że nie każdemu to przypadnie do gustu i tekst może być nużący. Koronki – kojarzą mi się jakoś wyjątkowo z południem Włoch, ale celna uwaga. Tekstu Jajka nie znałam, dziękuję ;)

 

Jeroh: Dziękuję :)

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Czuje, że gęste od upału powietrze skrapla mu się w płucach, świszcząc przy każdym wydechu.

Właściwie, obecność płynu w płucach wywołuje trzeszczenia i furczenia; świsty pojawiają się, gdy drogi oddechowe są zwężone. ;)

 

Zabrakło mi napomknięcia, że matka, chcąc ocucić Annę, zabiera ją ze słońca do cienia. Przecież zakłada, że córka zemdlała z gorąca.

 

Aż w końcu rozlega się dziki, kobiecy krzyk i oboje upadają na podłogę.

Muzyka urywa się. Luigi leży nieprzytomny, jego skóra jest biała i pokryta kroplami potu. Anna patrzy na niego wściekłymi, dzikimi oczami, charcząc i szepcząc ciche przekleństwa.

Niechlujnie to wygląda.

 

Obawiał się zmian, które miała przynieść mu pajęcza przemiana

Zmiana-przemiana to nie najbardziej fortunny dobór słów.

 

Klimat opowiadania przypomina mi tekst, który niedawno czytałem – “Lo faresti per me” Diriada. Miasteczko jest tak samo ciepłe i tak samo włoskie, co tam, jednak tutaj dodatkowo atmosfera jest cięższa, gęstsza i mroczniejsza. I bardzo mi się to podoba.

Nie uniknę chyba dalszych porównań z tekstem Diriada, dlatego wybacz, ale chciałbym wskazać jeszcze jedną rzecz. Przez “Lo faresti…” płynęło się bardzo sprawnie, natomiast lekturę tego tekstu odebrałem jako bardziej nużącą. Nie potrafię do końca wskazać dlaczego – bo język jest piękny i nieraz mnie zachwycił; może po prostu natężenie tego piękna uczyniłbym nieco mniejszym.

Odniosłem wrażenie, że pająki są tylko metaforą dla opętań, które nawiedzają miasteczko. Niemniej pod koniec tekstu pojawia się określenie “opętany przez pajęczą duszę” i zbiło mnie to z tropu, bo nie sądzę, żebyś pokusiła się o aż taką łopatologię. A że przejrzałem komentarze i nikt nie zwrócił na to uwagi, to tak to tu tylko zostawię.

Jeszcze tytuł. Według mnie jest przekombinowany i odpychający. Zabierałem się do tego tekstu kilkukrotnie i ostatecznie przekonało mnie złoto w profilu Autorki, a bynajmniej nie ten dziwaczny tytuł.

Pozdrawiam!

Przyznam szczerze, że “Lo faresti per me” jeszcze nie czytałam, chociaż wiem, że tekst zrobił karierę. Wiem, że “pojechałam” dość mocno i że tekst mógł być bardziej strawny – w okresie, kiedy go pisałam najwyraźniej parłam ku literackim skrajnościom ;) 

Problem z “pajęczą duszą” jest taki, że co prawda dla mnie pająki są metaforą i same opętania w pewnym sensie też, ale tarantyzmu sobie nie wymyśliłam. To rzeczywiste zjawisko, opisane przez sławnego włoskiego antropologa Ernesto de Martino w książce “Ziemia zgryzoty”. Właściwie powinnam dodać na ten temat informację we wstępie. Historia jest moja i wiele elementów dodałam, ale jednak opieram się na rzeczywistych wierzeniach i stąd ta “pajęcza dusza”. Bo w tarantyzmie ukąszony rzeczywiście był opętany przez pająka. Choć masz rację, że sama zinterpretowałam opętanie nieco inaczej i ten wtręt w tekście może razić.

Tytuł, jak widać, budzi skraje emocje ;) 

Dziękuję za wyczerpujący komentarz. Szczególnie trzeszczenia i furczenia były pomocne, niby wszystko takie poetyckie, ale w sumie mogłoby się zgadzać z rzeczywistością.

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Pięknie, naprawdę pięknie napisany tekst. Opowieść i wątek tarantyzmu – tym bardziej, że prawdziwy – bardzo ciekawe i oryginalne. Klimat wspaniały, zmysłowy.

Mnie też w którymś momencie niestety znużyło – chyba przez to, że bohaterowie wydali mi się tacy odlegli, niedosięgalni. Obserwowałam ich losy jak Guido, nie angażując się, choć bardzo chciałam. Zachwyciłam się językiem i obrazami które wymalowałaś w mojej wyobraźni, ale nie poczułam emocji, chyba o to chodzi.

Niemniej i tak uważam, że to bardzo, bardzo dobry tekst.

Na początek uwaga ogólna. To już Twój czwarty tekst, jaki miałem przyjemność czytać, i znowu całkiem inny klimat. To świadczy o dużym kunszcie literackim, choć z drugiej strony brakuje trochę jakiegoś znaku rozpoznawczego. Ciekaw jestem, czy ktoś, kto czytał więcej Twoich opowiadań, potrafiłby rozpoznać Twoje pióro? :) To taka krótka dygresja, po części zainspirowana anonimowym konkursem.

 

Teraz kilka słów o tytule, by mieć to za sobą. Ja rozumiem, że poetyckość i przyciąganie uwagi, ale z przykrością muszę stwierdzić, że tytuł wydał mi się naprawdę odpychający. Ten dziwaczny szyk jest jak dla mnie pogwałceniem gramatyki i okropnie irytuje. Jeszcze o tyle mnie to złości, że “Żertwę swą złóż, gdzie stare czczono bogi” uważam za jeden z najlepszych tytułów, jaki znam, i to nie tylko na portalu ;) Więc rada: nie przeginać, jeśli nie chce się na starcie zniechęcić części czytelników. Rozumiem, że niektórych mogło to urzec, ale odrobina kompromisu by nie zawadziła.

(Coś długie wyszło te kilka słów…)

 

Opowiadanie mnie także nieco nużyło, ale nie w taki irytujący sposób. Po prostu czasem moja uwaga odrywała się od tekstu, ale potem cofałem się wzrokiem o parę linijek i niespiesznie kontynuowałem. Klimat jest świetny. Południowy, lepki, leniwy, a momentami taki, no, pełen temperamentu, gdy opisujesz tańce czy zbliżenia. Ciekawą sprawą jest to, że klimat można budować na dwa sposoby: po pierwsze opisując coś nieznanego czytelnikowi, a po drugie przypominając. Nie wiem, czemu ale z tych wszystkich pięknych opisów najbardziej podziałało na mnie wspomnienie grubych okiennic, które wyjątkowo kojarzą mi się z Włochami. 

Fabuła fajnie współgra z klimatem. Realizm magiczny też dobrze wyszedł. To, że temat fascynujący i niezwykły, jest oczywiste. Nie mogę zarzucić tu braku akcji, bo to nie taki rodzaj opowiadania. Nie wiem, co dokładnie było Twoim celem, ale wydaje mi się, że go osiągnęłaś. Satysfakcjonujące opowiadanie, ale na pewno musi się wstrzelić w gust i nastrój, by urzec czytelnika :)

Przepraszam, ale ja do zachwytów nie dołączę, bo mam wyjątkowo niską wytrzymałość na tak rozpoetyzowaną prozę. Wręcz nie nadaję się do oceny tekstów tego typu :) Moja smutna przyziemność sprawia, że bardziej się niestety przedzierałam przez kolejne wiotkie, zawiłe zdania niż czytałam. I założenie fabularne też nie z mojej bajki. Niewątpliwie pasuje do formy, ale jak dla mnie tutaj ta forma tak przytłacza treść, że staje się ona malutka i ledwo widoczna. Także tylko melduję, że tu byłam. Ale nie martw się, zawsze się musi trafić jakiś malkontent. Zadziwiająco często to właśnie ja nim jestem ;)

"Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie." - H. Jackson Brown Jr

Zadziwiająco często to właśnie ja nim jestem ;)

Nie wypada się zgadzać, kłamać też nieładnie, więc grzecznie przemilczę ;) Nie broniąc opowiadania i absolutnie nie atakując Twojego odbioru – osobiście uważam, że forma i treść są nierozerwalnie złączone. Jedna musi wynikać z drugiej i na odwrót. Czy mnie się udało je dopasować – to już inna sprawa, chociaż gdybym miała to napisać od nowa nie zrezygnowałabym z tej rozbuchanej, poetyckiej formy. Może tylko bym ją poprawiła. Nie poradzę, że lubię takie rzeczy. 

Dziękuję za odwiedziny :)

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Pamiętam tekst z Silmarisa. Zrobił na mnie wrażenie. Co do tytułu – o jedną inwersję za dużo :)

... życie jest przypadkiem szaleństwa, wymysłem wariata. Istnienie nie jest logiczne. (Clarice Lispector)

Lubię odjechane tytuły, ale żeby pojąć sens musiałem go sobie przepermutować. Uczucia co do tekstu mam mieszane. Bardzo ładnie napisany, ale jak dla mnie trochę za dużo poezji a za mało fabuły.

„Często słyszymy, że matematyka sprowadza się głównie do «dowodzenia twierdzeń». Czy praca pisarza sprowadza się głównie do «pisania zdań»?” Gian-Carlo Rota

Fleurdelacour: Miło, że przeczytałaś już w Silmarisie :) Oj tam, z inwersją jak z czekoladą, nie można mieć za dużo :D

 

SzyszkowyDziadek: Dziękuję za komentarz. Zapewniam, że pisuję teksty z lepiej nadziewane fabułą :)

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Ktoś tu poznał moją słabość… :)

... życie jest przypadkiem szaleństwa, wymysłem wariata. Istnienie nie jest logiczne. (Clarice Lispector)

Ale jaką znowu słabość, Fleur?

Babska logika rządzi!

Czekoladę pewnie ;)

Inwersje oczywiście!

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Aaaa, to w porządku. Bo zaczęłam podejrzewać, że “Silmaris” jest poczytywany za słabość.

Babska logika rządzi!

:D

... życie jest przypadkiem szaleństwa, wymysłem wariata. Istnienie nie jest logiczne. (Clarice Lispector)

Gdzieś mi ten tekst umknął w natłoku czarno-białości, na szczęście naprowadziła mnie tu Werwena. Jestem targetem tego opowiadania. Jestem wręcz przekonana, że jeśli ma miejsce celowość indywidualnego istnienia, jednym z powodów mojego powstania jest bycie odbiorcą takich tekstów ;)

Poetycko, parno, duszno, tanecznie, paranoicznie, a wokół krąży śmierć. Ludzie-pająki wyszli fenomenalnie. Moja uwaga była cały czas przykuta do tekstu i smakowała każde zdanie, każdy obraz. Tytuł współgra doskonale z treścią, a zabawa szykiem zdania jest rzeczą odważną i trudną – tobie wyszła. Nie napisałaś może jakiś wierszy, Mirabell? ;)

Nie pozostaje mi nic innego, jak zreflektować się (najwyższy czas, zaraz piąty dzień miesiąca) i nominować. Ta proza to wielki kunszt.

Aby uka­rać mnie za moją po­gardę dla auto­rytetów, los spra­wił, że sam stałem się autorytetem. A. Einstein

Fabuła nieco mniej czytelna niż w innych Twoich opowiadaniach (trochę to wina czasu teraźniejszego w narracji). Ale można to tłumaczyć gorączkowym klimatem opowieści. Widać zresztą, że konstrukcja i chronologia solidnie przemyślane.

Ekspozycja bohaterów (2 braci) trochę chaotyczna (przypomina mi się wejście Mokoszczuków w “Żertwie” – też musiałem się zatrzymać i przeczytać ponownie, żeby złapać, które zdanie jest o kim). Brakuje mi trochę domknięcia losów Luigiego.

Ale klimat! Jak Ty to malujesz, w każdym opowiadaniu inny świat, a zawsze pełny i tak zmysłowy? Do tego fascynujący temat. Takie dziwne obrazki z historii stanowią najlepszy materiał wyjściowy do opowieści. Od dłuższego czasu chodził mi po głowie pomysł na opowiadanie o Tańcu św. Wita. Teraz będę musiał odpocząć od Twojej wizji, żeby samemu sklecić coś oryginalnego, a i tak te obrazy na pewno się przebiją.

Tytuł, gdybym nie wiedział, kto jest autorem uznałbym za pomyłkę. Moim zdaniem “Nici od słów niewyśpiewanych gęste” wystarczyłoby.

Idę nominować.

Na razie się podopieprzam do nieistotnych drobiazgów:

 

Delikatnie, lepkie nici

delikatnie lepkie, czy delikatne, lepkie?

 

tararanteli czy tarantelli? – chyba w pewnym miejscu pojawiła się literówka, bo zetknąłem się z niekonsekwencją zapisu.

 

W pierwszej wolnej chwili napiszę komentarz.

Mogło być gorzej, ale mogło być i znacznie lepiej - Gandalf Szary, Hobbit, czyli tam i z powrotem, Rdz IV, Górą i dołem

Naz  – posłodziłaś mi, że aż nie wiem, co napisać ;) Szalenie się cieszę, że są jednak osoby, które lubią takie klimaty jak ja. Koniecznie pozostań odbiorcą (czy tam odbiorczynią, co kto lubi :D) takich tekstów, nie tylko moich oczywiście. Z pewnością jest na świecie sporo lepszej niż moja prozy, która może  do większości odbiorców nie trafia, ale zasługuje na choć tego jednego zachwyconego czytelnika ;) Dzięki, szczególnie za nominację.

Wiersze zdaje się pisałam w liceum :D Teraz bałabym się podejść do poezji. Mam wobec niej wysokie wymagania i obawiam się, że sama bym ich nie spełniła :P

 

Cobold: Tobie również dziękuję. Cieszę się, że klimat do Ciebie trafił. Taniec św. Wita to doskonały temat i mam nadzieję, że o tym napiszesz! 

Co do tytułu: zastanawiałam się nad tym ostatnio i doszłam do wniosku, że popłynęłam na fali “śpiewności” i “poetyckości”. Wyobrażam sobie go jako fragment wiersza lub pieśni, gdzie mógłby być podzielony na dwie strofy (”Nici od słów gęste/niewyśpiewanych”). W mojej głowie ta fraza ma właśnie taki rytm, ale możliwe, że dla człowieka “z boku” brzmi to dziwnie ;) Tobie również dziękuję za nominację!

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Dla mnie nici odrobinę za gęste. Na poziomie zdań i budowanego klimatu jest pięknie, ale mam tak samo jak odbiorcy, którzy zwrócili uwagę na przytłoczenie treści formą. Będziesz pisać tak, jak lubisz i na pewno znajdziesz odbiorców. Ze swojej strony, radzę raczej dążenie do równowagi – niech twoje teksty będą poetyckie, ale i żywe.

Miałem też problem z bohaterami, tak jak Werwena. Zwróciłem uwagę zwłaszcza na to, że ciężko mi rozgryźć Guido.

Mogło być gorzej, ale mogło być i znacznie lepiej - Gandalf Szary, Hobbit, czyli tam i z powrotem, Rdz IV, Górą i dołem

Po długim namyśle – jestem na TAK.

Zadecydował pomysł – bardzo oryginalny. Egzotyczna otoczka też pomogła.

Nastroje, jak już wspominałam, na mnie specjalnie nie działały, ale doceniam bardzo zgrabne oddanie upału. Na muzykę pozostaję obojętna.

Jeśli chodzi o emocje – przysłużyły Ci się pająki, te ośmionogie, jadowite paskudztwa.

Wahanie wynikało z silnej dawki poezji. No, ledwo łyknęłam tyle naraz. Dobrze, że chociaż jakaś fabuła jest, równoważy to pitu-pitu…

Babska logika rządzi!

Newaz: Dziękuję. Oczywiście do pewnego stopnia bronię tego tekstu, ale nie rękami i nogami. I zapewne będę mieć na uwadze, żeby następnym razem nieco zrównoważyć poetyckie zapędy.

Finka: Dzięki. Będę pamiętać, że warto wstawić coś jadowitego i paskudnego do tekstu ;)

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Mirabell, to niezupełnie tak działa. Pająki to moja osobista fobia, coś, czego się irracjonalnie boję, co potrafi skłonić mnie do nielogicznych zachowań. Brzydka ropucha plująca jadem to już nie to samo. A co wredniejsze węże to nawet potrafią mieć ładne wzorki. ;-)

Babska logika rządzi!

A co wredniejsze węże to nawet potrafią mieć ładne wzorki. ;-)

A czasem i dwa łebki! ;D

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Dwa łebki to może mieć byle cielę! ;-)

Babska logika rządzi!

Ale nie o dwóch głowach cielęcia napisała Tensza. ;)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Ale wężem też bym pewnie trafiła w czyjąś fobię ;) 

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Z opóźnieniem, za które przepraszam:

Do mnie, niestety, tekst nie przemówił zbyt głóśno.

Styl, w jakim napisałaś to opowiadanie dla mnie jest swoistym fenomenem. Z jednej strony jest bardzo (ale nie za bardzo – nie męczyło, nie drażniło) poetycko i, generalnie, ślicznie, a jednocześnie strasznie sucho. Od razu rzuciło mi się w oczy, że mimo całej tej poetyckości i – niekiedy – naprawdę pięknych zdań, tekst ma formę relacji, za którą, jak mi się wydaje, odpowiada głównie (ale chyba nie tylko) czas teraźniejszy narracji. I to już mi się nie podobało.

Sama historia natomiast… Tak do wzruszenia ramionami trochę. Jak na coś stworzonego z takim rozmachem przydałoby się coś więcej niż “zemsta urażonego pojąka” (przy czym “zemsta” nie koniecznie jest tu słowem odpowiednim). Zabrakło mi jakiejś głębi, czegoś, dzięki czemu mógłbym się w jakikolwiek sposób obwąchać z bohaterami. Ale tego nie było, niestety. Wydaje mi się, że bardziej niż prostolinijność opowieści zawiódł tutaj znieczulający styl, ale wina z pewnością leży po obu stronach.

Podobał mi się za to klimat – a raczej to, że świetnie go oddałaś – i ludzie w tym opowiadaniu. Może nie poszczególne postaci, bo żadna nie wydaje mi się nakreślona na tyle wyraźnie, bym zdołał obdarzyć jakąś ładunkiem emocji (wiem, powtarzam się), ale społeczeństwo jako takie. Przede wszystkim ten ich luz, taniec, zabawa, żadnej dramy skuli tego, że córeczka romansuje z sąsiadem, choć nikim szczególnym on raczej nie jest (zresztą ani jeden, ani drugi). Przyjemnie się czyta historie w takich klimatach.

 

Peace!

 

"Zakochać się, mieć dwie lewe ręce, nie robić w życiu nic, czasem pisać wiersze." /FNS – Supermarket/

Dziękuję za komentarz.

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Ty to masz coś z tymi pająkami, kochana :P

Jakoś nie mogłam się zabrać do komentarza, bo tekst najzwyczajniej w świecie nie trafia w mój gust. To znaczy, klimat jest naprawdę gęsty, piękny, warsztat takoż, wykorzystanie tarantyzmu miodzio. Tylko fabuła taka trochę szczątkowa, a mnie na poetyckość naprawdę trudno wziąć. Chyba tylko Julkowi Braunowi to się udało z Lo foresti… A tutaj się jednak trochę zmęczyłam. Czytało się przyjemnie, ale po prostu nie ciągnęło, pod koniec nawet nudziło. I pewnie wahałabym się z piórkiem, ale gdy głosowałam, tekst już nie miał szansy na nie, więc mogłam podążyć za głosem gustu, a nie łamać sobie głowę, czy aby nie przydałoby się więcej obiektywizmu ;)

W ogólnym rozrachunku tekst uważam za niezły, ale raczej nie dla mnie.

Ponoć, wchodząc między wrony, musisz krakać jak i one. Smutne to, bo przecież wiadomo, że większość wron wysławia się nader fatalnie...

Dzięki za komentarz :)

I tak byłam zdziwiona nominacją. Takie opowiadania mają raczej wąskie grono miłośników. 

The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless. (Oscar Wilde)

Nowa Fantastyka
Patronujemy