W tak zwanym międzyczasie wciągnęłam "Wody głębokie jak niebo" - i muszę powiedzieć, że są wyśmienite! Wciąż jeszcze trawię. I musiałabym popracować nad intepretacją umieszczenia pierwszego opowiadania w kontekście całej reszty, która opowiada jakąś spójną historię losów całej krainy, a to pierwsze wydaje się trochę zbyt oderwane, a przynajmniej nieoczywiście połączone. Czasem, ale tylko czasem, przeszkadzało mi... hmm, może była to taka patetyczność? Może opisywanie każdego, ale to każdego zdarzenia, jakby miało niesamowicie symboliczne zdarzenie? Ale w ogólności - całość bardzo mi zapasowała.

Kurczę, chciałabym napisać coś takiego

Denerwowała mnie tylko forma zakończenia opowiadań - ten tekst ustawiony w szpic. W ogóle nie mogłam się do tego przyzwyczaić, bo przestawałam rozumieć słowa. A w większości opowiadań właśnie tam były puenty. Więc czcionka i stożki na końcach to mała kicha, według mnie.


ps. Gdyby ktoś chciał to opowiadanie z "Wysokich Obcasów", to niech pyknie mi PW

Muszę w takim razie przeczytać Ostatnio wyczytałem jej opko z antologii o smokach. Podobało mi się.

Krótki wywiad z Anną Brzezińską na temat książek elektronicznych z okazji zbliżającej się premiery eclicto. TUTAJ

I jeszcze TUTAJ

Cieszy takie podejście.

Widziałam w księgarni zbiór opowiadań (niestety, tytułu nie pomnę), na okładce namalowana wstążka i jakieś hasełko mniej więcej świąteczne. Autorzy zdecydowanie mainstreamowi, jakieś Kuczoki i inne, ale jest i autorka zwąca się Anna Brzezińska. I teraz się zastanawiam - ona-ć to, czy przypadkowy zbieg okoliczności? Wie ktoś?

Ona, jak najbardziej, z "naszych" czyli fantastycznych autorów jest tam ktoś jeszcze, ale nie pomnę dokładnie kto - Wit Szostak? Tak mi się mętnie kojarzy, a nigdzie nie potrafię wyguglać pełnego spisu autorów. A antologia nazywa się "Pod dobrą gwiazdą".

Ano Szostak:

Lista opowiadań:
- Kazimierz Kutz: Celtyckie wdowy
- Paweł Huelle: Do kresu
- Jacek Podsiadło: Che tienne longo verso
- Jan Grzegorczyk: Makatka
- Anna Onichimowska: Jezioro
- Joanna Bator: Odlot
- Jerzy Pilch: Tysiąc przeszkód
- Eustachy Rylski: Szara lotka
- Marek Bieńczyk: Klinika nad jeziorem
- Mikołaj Łoziński: Restauracja
- Wojciech Bonowicz: Oblubieniec
- Kazimierz Orłoś: Ludek
- Wit Szostak: Plac w Iraklionie
- Anna Brzezińska: Rzeka
- Joanna Szczepkowska: Jedna krótka historia
- Stefan Chwin: Róża zbawienia
- Krzysztof Varga: Sindbad się starzeje.

Jak niebawem trafię do jakiegoś empiku, to trzeba mi będzie sprawdzić, co ta "nasza" czyli fantastyczna dwójka wykombinowała. I Rylski -- reszta nie zachęca.

Przeczytałam ten zbiorek. Nie wiem, kto to zakwalifikował jako książkę "świąteczną", większość opowiadań mniej lub bardziej dołująca.

Tekst Ani wypada bardzo oryginalnie na tle reszty, bo zamiast gubionych na dworcu dzieci menelek, synów samotnych matek wdających się w handel narkotykami, umierających żon oraz odnalezionych po latach ubeków mamy dziwne, trochę oniryczne a trochę cyberpunkowe miasto, klimaty kojarzące się ni to z Koreą ni to z Tajwanem i tajemniczą magię tajemniczych bohaterów (mnie się trochę kojarzyli z Maorysami, ale nie wiem, czy to właściwy trop).

Opowiadanie jest ciekawie skonstruowane, bo nie wiadomo, czy dziwność świata wynika z tego, że rzeczywiście jest to jakaś odmienna od naszej rzeczywistość, czy też może bohater opisuje całkowicie normalne rzeczy, tyle tylko, że z inego niż nasz punkt widzenia. W sensie, że ucieczka przed ogniem z nieba kojarzy mi się z nalotem napalmowym, "nieumarli" to może być "tubylcze" słowo na określenie np. złamanych psychicznie żołnierzy, a tajemniczy obcy w maskach, których zabija dotyk trawy, mogą być kosmitami, ale mogą być też zwykłymi marines w strojach ochrony chemicznej.

Niestety, tekst czytałam późno w nocy i w pośpiechu, a książki już nie mam (poszła pod choinkę), więc nie wiem, czy nie przeoczyłam jakichś istotnych elementów jednoznacznie wskazujących na to, czy to nasz świat, czy fantastyczny.

Trafiłam na bardzo ciekawy esej o twardokęskowej twórczości Ani:

Świat po brzezińsku

Bardzo fajny tekst. Szkoda, że autor tylko mimochodem wspomina o pozornym chaosie i braku spójności pomiędzy wątkami, jaka IMO panowała w dwóch pierwszych tomach (racja, w końcu zawsze wszystko okazywało się ze sobą powiązane, ale trzeba było do tego dotrzeć. Nie było to wyłuszczone od razu).Mnie ten chaos niezmiernie zaintrygował. Przyznam, że przeczytałem tylko Gościniec i Harfę, ale im więcej o cyklu się dowiaduję, tym bardziej mam ochotę dokończyć.

Koniecznie, koniecznie
Już od jakiegoś czasu szukałam kontynuacji, ale nigdzie nie znalazłam

Nattfiarill: kontynuacji czego…? Bo jak „Sagi o Twardokęsku” to może np. tu można znaleźć?
A co do „Świata po brzezińsku” to ja się bardzo stanowczo nie zgadzam z opinią że im dalej tym gorzej, i że „Plewy…” to „Zbójecki gościniec” w wersji dla idiotów.

Właśnie o Sagę o Twardokęsku mi chodziło. Dzięki

I kolejny "Świat po brzezińsku:

http://nameste.litglog.org/2010/01/swia ... frontacja/

(tym razem komentarze do wywiadu)

Skończyłem ostatnio "Sagę..." i jestem ukontentowany: im dalej, tym lepiej. Co prawda jeszcze na gorąco, ale mam wrażenie, że mało który rodzimy pisarz napisał/jest w stanie napisać coś porównywalnego. Nie mogę się doczekać kolejnych projektów Brzezińskiej.